Minus One

#1. The Men - Leave Home

2011-12-20T04:22:00.001+02:00

[κάποια στιγμή θα ποστάρω και το κείμενο]

2. Snowman - Absence
3. Crystal Stilts - In Love With Oblivion
4. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors of Ourselves
5. Rome - Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit
6. Prurient - Bermuda Drain

7. Grouper - A I A

8. Liturgy - Aesthetica

9. Ritual - Paper Skin

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#2. Snowman - Absence

2011-12-19T01:36:00.001+02:00

[κάποια στιγμή θα ποστάρω και το κείμενο]

3. Crystal Stilts - In Love With Oblivion
4. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors of Ourselves
5. Rome - Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit

6. Prurient - Bermuda Drain

7. Grouper - A I A

8. Liturgy - Aesthetica

9. Ritual - Paper Skin

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#3. Crystal Stilts - In Love With Oblivion

2011-12-18T13:54:00.000+02:00

Κάνω repost το κείμενο που είχα γράψει μέσα στη χρονιά για τον δίσκο.

Έκανα μια αναδιαμόρφωση, ας πούμε, του δωματίου μου πριν μερικές μέρες. Χμμ... Το 'αναδιαμόρφωση' ακούγεται υπερβολικά σοβαρό. Βασικά έφτιαξα μερικές στοίβες απο πράγματα γκρεμίζοντας κάποιες παλιότερες. Μερικοί μετακινούν τα έπιπλα, εγώ εγείρω στοίβες. Η διαδικασία αυτή γίνεται σπάνια και είναι συνήθως επίπονη αλλά ποτέ άκαρπη: που και πού φέρνει στην επιφάνεια αντικείμενα απο το μακρινό παρελθόν της νιότης μου. Αυτή την φορά οι ανασκαφές ξέθαψαν ενα γαμηστερό επετειακό τεύχος-ανθολογία του 'Amazing Stories'.

Μιλάμε για τεράστια λατρεία, σε βαθμό ψυχιατρικό ίσως. Μαζί με το 'Asimov's Science Fiction', τα short story collections των Clarke, Asimov, Elison, Le Guin κλπ. και μια ξεφτισμένη, βγαλμένη απ' τα βάθη της δεκαετίας του '70 κόπια του 'Ανθολογία Σοβιετικής Επιστημονικής Φαντασίας' των εκδόσεων Κάκτος (!) την οποία είχα ανακαλύψει στην βιβλιοθήκη των γονιών μου δίπλα σε κάτι κόμικ του Milo Manara, το 'Amazing Stories' κατανάλωσε τεράστιο αριθμό ωρών απ' την μάλλον μοναχική μου εφηβεία. Οριακά περισσότερο απ' οτι τα κόμικ του Manara.

Πέραν των hard scifi ιστοριών, το περιοδικό αυτό φιλοξενούσε και πιο ανάλαφρες, πιο pulp αν θέλετε, ιστορίες. Μπορεί να μην το παραδεχόμουν τότε για να μην χάσω το nerd cred, αλλά η αλήθεια είναι οτι τις λάτρευα. Στην συλλογή που ξέθαψα λοιπόν, με τον μάλλον αδιάφορο τίτλο 'More Amazing Stories', υπήρχε μεταξύ άλλων ένα απίστευτο short story με τίτλο 'Eat at Joe's' κάποιου κύριου Kiel Stewart. Ο τίτλος προιδεάζει για κάτι γαμάτο, και ο Stewart δεν απογοητεύει.

Η ιστορία αυτή ξεκινά σ' ένα παρακμιακό Αμερικάνικο diner, ξέρετε, το κλασσικό στερεότυπο με τα κόκκινα καθίσματα, την σερβιτόρα που προτείνει πάντα το 'special' και τους 4-5 σταθερούς θαμώνες οι οποίοι καρφώνουν επίμονα τον οποιοδήποτε ξένο τολμήσει να πατήσει το πόδι του εντός του establishment. Ένας απ' αυτούς τους locals λοιπόν, ζητώντας ένα refill της κούπας του με καφέ, ξεκινά να αφηγείται στους φίλους του το πώς μερικές ώρες πριν είδε με τα ίδια του τα μάτια το νεκρό απ' την δεκαετία του '80 είδωλό του, τον Roy Orbison.

Ας είμαστε ειλικρινείς: πάντα υπήρχε κάτι περίεργο στον Roy Orbison. Διόρθωση: κάτι περίεργα γαμάτο. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, αξίζει να διαβάσει κανείς την ιστορία, λίγες σελίδες είναι εξάλλου, και ADD να 'χεις θα τα βγάλεις πέρα. Τώρα θα μου πείτε, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το τελευταίο πόνημα των Crystal Stilts... και θα χετε δίκιο.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Αυτό που μπορώ να πώ με σιγουριά είναι οτι ακούγοντας το 'In Love With Oblivion', η ιστορία αυτή έσκασε στο μυαλό μου σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα, παρά το γεγονός οτι διαμεσολαβούσαν 15 περίπου χρόνια απ' την τελευταία φορά που την διάβασα. Ίσως φταίει το εξώφυλλο ή οι τίτλοι των κομματιών ή η κολασμένη, προερχόμενη απ' τον άλλο κόσμο φωνή του frontman Brad Hargett, ίσως πάλι φταίει η διάχυτη 'double feature, science fiction' νοσταλγική ατμόσφαιρα που αποπνέει ο ήχος τους - πραγματικά δεν ξέρω.

Ακούγοντας τον δίσκο νομίζεις οτι βρίσκεσαι σε παρακμιακό drive-in, καθισμένος στο λευκό, δερμάτινο κάθισμα μιας Buick του '58 μ' ένα τεράστιο κουτί βουτυρωμένο ποπ κόρν στο χέρι ενώ στην οθόνη η Vampira ετοιμάζεται να ξεπαστρέψει τους gravediggers στην πρώτη σκηνή του Plan 9 From Outer Space. Νιώθεις την έξαψη 10χρονου αγοριού που έχει κάνει κομπίνα για να μπεί σε βραδινή προβολή του ακατάλληλου Forbidden Planet και χέζεται πάνω του στην φάση με το αόρατο τέρας. Κλείνοντας λίγο τα μάτια, μπορείς να φανταστείς τον μακιγιαρισμένο Dean 'Blue Velvet' Stockwell (one suave motherfucker!), με την λάμπα-μικρόφωνο, να ακολουθεί το θεικό lip synch του 'In Dreams' με μια εξίσου εξωφρενική εκτέλεση του Precarious Stair. Περίεργα πράγματα.

Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο έντονα μου σκάει αυτό το Orbison connection. Και είναι τρελό: φαινομενικά ο Hargett και ο Orbison δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό, εκτός ίσως απ' το γούστο στα γυαλιά ηλίου. Νομίζω πως και οι δύο μου βγάζουν το ίδιο είδος γλυκιάς μελαγχολίας, αυτή που σου σκάει περίεργες ώρες, συνήθως βράδυ, και την γουστάρεις όσο τίποτε άλλο, κι ας μην το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου. Σαν μια μεταμεσονύκτια προβολή του 'Tarantula', ένα πράγμα.

Τέλος πάντων. Αυτό το κείμενο με δυσκόλεψε πολύ. Για να 'μαι ειλικρινής, δεν θα το πόσταρα αν δεν ήθελα τόσο πολύ να γράψω κάτι γι' αυτό τον δίσκο, έστω και κάτι πρόχειρο. Μιλάμε για απίστευτη αλμπουμάρα η οποία μπαίνει με τρομακτική άνεση στα καλύτερα ακούσματα του 2011. Είναι τέχνη ρε, που θα λεγε κι ο Raggedy Man, ανεπιτήδευτη τέχνη.

Και ναι, πιστεύω ακράδαντα πως αν ο Roy Orbison ξετρύπωνε απ' τον τάφο του ένα ωραίο βράδυ με πανσέληνο, θα ξεσκόνιζε το σακάκι του, θα φορούσε τα αραχνιασμένα Wayfarer του (λογικά με αυτά θα τον θάψανε), θα ξέθαβε την ξεθωριασμένη του Gibson, θα καθάριζε την - με πεθαμενατζίδικη χροιά πλέον - φωνή του και θα ξεκινούσε προς την κοντινότερη πόλη με στόχο να δημιουργήσει μια μπάντα σαν τους Crystal Stilts - κι όλα αυτά σιγοτραγουδώντας τoυς στοίχους του 'Death Is What We Live For'.

Και ποιός ξέρει, πολύ πιθανόν να σταματούσε για μια ζεστή κούπα καφέ σ' ένα 'OPEN 24HRS' diner πάνω στον αυτοκινητόδρομο, κάτι σαν αυτό που περιγράφει ο Stewart...

"Joe's. Right at the crossroads. The power point.
Joe's is a diner, the kind they used to make, not some yuppi-fied decorator box. Could be it's even older than India ink. The magic part is older still.
My footsteps light, I turned back to look at the blinking neon sign.
'Eat at Joe's'.
Where it's always three A.M.
Where I set the magic free."

4. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors of Ourselves

5. Rome - Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit

6. Prurient - Bermuda Drain

7. Grouper - A I A

8. Liturgy - Aesthetica

9. Ritual - Paper Skin

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#4. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors Of Ourselves

2011-12-17T06:23:00.000+02:00

[κάποια στιγμή θα ποστάρω και το κείμενο]

5. Rome - Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit

6. Prurient - Bermuda Drain

7. Grouper - A I A

8. Liturgy - Aesthetica

9. Ritual - Paper Skin

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#5. Rome - Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit

2011-12-16T12:15:00.000+02:00

[κάποια στιγμή θα ποστάρω και το κείμενο]

6. Prurient - Bermuda Drain

7. Grouper - A I A

8. Liturgy - Aesthetica

9. Ritual - Paper Skin

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#6. Prurient - Bermuda Drain

2011-12-15T23:18:00.062+02:00

Μπήκαμε στο σωτήριο έτος 2012 λοιπόν, γιορτές τέλος, πίσω στην σκληρή πραγματικότητα, τα κεφάλια μέσα παιδιά!

Βασικά πόσο μαλακισμένη, κλισεδιασμένη φράση είναι η παραπάνω; Ειλικρινά. Υπονοεί οτι οι γιορτές είναι κάτι σαν ευχάριστο διάλλειμα. Παπάρια μάντολες. Ποιος περνάει καλά στις γιορτές; Δείξτε μου έναν άνθρωπο που λέει ότι απολαμβάνει τα Χριστούγεννα και θα σας δείξω έναν ~~μαλάκα~~ψεύτη. Ειδικά αυτά τα τελευταία. Ζόφος. Πραγματικά δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει αυτό το γαμημένο διβδόμαδο, για να αρχίσει η σχολή και το ανελέητο μπαράζ των εργασιών και να θολώσει το μυαλό όσο γίνεται. Ο πολύς - και απότομα - απελευθερωμένος χρόνος αποτελεί το αγαπημένο σνακ της σκέψης, κι όταν έχεις χρόνο για να σκεφτείς αναπόφευκτα αρχίζεις να σκάβεις με νύχια και δόντια σ'αυτά τα σκοτεινά νοητικά τούνελ που οδηγούν σε απύθμενα φρεάτια τίγκα στα σκατά. Τι 'τα κεφάλια μέσα' ρε μαλάκες; Τα κεφάλια είναι πάντα μέσα, απλά στις γαμωγιορτές και σε λοιπές εθιμοτυπικές 'τζόυφουλ' φάσεις είναι που το συνειδητοποιούμε πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι πάλι καλά που στην καθημερινότητα υπάρχουν δουλειές του κώλου και εργασίες· γιατί όταν αφαιρούμαστε και, αψηφόντας τις πινακίδες 'ΚΙΝΔΥΝΟΣ/ΘΑΝΑΤΟΣ, αρχίζουμε να βαδίζουμε προς τα γαμωτούνελ, αυτές μας φωνάζουν και μας λένε 'θα σκάψεις, αλλά θα σκάψεις αλλού'. Πριν από καμιά ωρίτσα λοιπόν διέκοψα το διάβασμα γι' απόψε μετά από ένα αρκετά σκληροπυρηνικό 5ωρο. Παρ' όλα αυτά, επειδή αδυνατώ να κοιμηθώ φυσιολογικά, για την ακρίβεια τους τελευταίους μήνες τους βγάζω με κάνα 2ωράκι-3ωράκι κανονικού ύπνου κάθε ~~βράδυ~~πρωί, αποφάσισα να γράψω κάτι τώρα, κι ότι βγει ας βγει. Τα έχω υποσχεθεί αυτά τα κείμενα εξάλλου, κι η υπόσχεσή είναι αρκετά πάουερ ψυχαναγκασμός. Έτσι κι αλλιώς απ' το να ατενίζω το ταβάνι, καλύτερα να κοιτάζω σα χάνος την λευκή σελίδα Word. Είναι και στην ιδανική θερμοκρασία, 6500K, καλιμπραρισμένη, με ηρεμεί. Τέλος πάντων. Bermuda Drain λοιπόν. Ο κέρσορας αναβοσβήνει αγχωτικά, σα να μου λέει 'τέλειωνε ρε μαλάκα!'. Θα ήθελα να γράψω κάτι ας πούμε 'περίεργο', μεταμοντέρνο, ψιλοβιωματικό, ψυχοφίξιον που θα 'λεγε κι ο Raggedy Man, κάτι που να ταιριάζει με την μαυρίλα που βγάζει αυτός ο δίσκος, με την οργή, την θλίψη και την απογοήτευση που κρύβει, γάμησε τα, με την Ο Ρ Γ Η βασικά, με το 'θέλω να καταστρέψω κάτι όμορφο' που σου αφήνει μετά από κάθε άκουσμα. Αρχίδια, δεν έχει σημασία καν να είναι όμορφο. Απλά να το καταστρέψεις, με τον πιο βίαιο τρόπο που μπορεί να κατεβάσει το κεφάλι σου. Τι σχέση έχει όμως αυτό το πρωτόγονο συναίσθημα με τις κωλογιορτές; Bear with me. Ξέρετε τις φάσεις, που είσαι κάπου έξω, χωρίς να θες, από υποχρέωση, πάντα από υποχρέωση, πάντα εξαιτίας γαμημένων φιλικών εκβιασμών με επίκληση στο συναίσθημα ('ΕΛΑ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΗ ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΡΕ, ΕΛΑ ΝΑ ΣΕ ΔΟΥΜΕ'), και καταλήγεις σ' ένα απ' αυτά τα θλιβερά (χριστουγεννιάτικα) πάρτυ όπου κανένας δε περνάει πραγματικά καλά, αλλά παρ' όλα αυτά οι πάντες τα τιμούν, κάθε γαμημένη φορά, σχεδόν ιεροτελεστικά, ελπίζοντας να μην γυρίσουν μόνοι στα σπίτια τους και αναγκαστούν να λογοδοτήσουν για ένα ακόμα βράδυ στο αδειανό μαξιλάρι τους. Και η μουσική είναι απαίσια και οι άνθρωποι είναι από εκνευριστικοί έως αδιάφοροι (τουλάχιστον ένας εκνευριστικός τύπος έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, με τον ίδιο τρόπο που έχει ας πούμε ενδιαφέρον το να πυροβολήσεις το πόδι σου) και αν δεν το 'χεις με το αλκοόλ υποχρεώνεσαι να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά με μια αδυσώπητη, ανάλγητη σαφήνεια, καθισμένος σε μια γωνία με τσιγάρο κι ένα ποτήρι νερό στο χέρι, για να μπορείς τουλάχιστον να αποφύγεις τη σπαστική ερώτηση 'ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΙΝΕΙΣ;'. Αφού λοιπόν την κάνεις στο μισάωρο, φροντίζοντας φυσικά η ηρωική σου απόδραση να περάσει απαρατήρητη, συνειδητοποιείς ότι, εν τέλει, ο κύριος λόγος για τον οποίο βγήκες απ' το σπίτι, ο μοναδικός βασικά, είναι για να έχεις μια δικαιολογία για βρώμικο στον δρόμο της επιστροφής, γνωρίζοντας ότι το πεντάλεπτο που θα σου πάρει να καταβροχθίσεις τη μαλακία για την οποία περίμενες 25 λεπτά στην ουρά θα είναι η καλύτερη στιγμή μιας ολότελα θλιβερής και αδιάφορης, κατά τα άλλα, ημέρας. Περπατώντας προς την πολυκατοικία σου, μέσα στην απόλυτη ησυχία των μεταμεσονύκτιων ωρών, με το σχεδόν υπερβόρειο ψύχος του φετινού χειμώνα να έχει χτυπήσει μεδούλι και το ύπουλο συνοθύλευμα μιζέριας και εκνευρισμού στο κόκκινο, παρατηρείς μια ανθρώπινη φιγούρα να διαγράφεται στο σκοτάδι, απ' την αντίθετη πλευρά του δρόμου. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι άντρας ή γυναίκα, νέος ή γέρος, δεν έχει σημασία εξάλλου. Το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι το πόσο απολαυστικό, πόσο exhilarating θα ήταν να τον καταστρέψεις βίαια αυτόν τον άγνωστο, ανενόχλητος απο ηθικές αναστολές, να νιώσεις για μια φορά κυνηγός αντί για θήραμα, πως να το πω ρε γαμώτο, American Psycho φάση, να τον μαχαιρώσεις ας πούμε στην καρδιά και να παίξεις με το πιτσιλισμένο αίμα του στο πεζοδρόμιο. Έ, πάνω κάτω, αυτό είναι το Bermuda Drain, χωρίς τους μπάτσους, τα δικαστήρια, την ισόβια κάθειρξη και τον απαγχονισμό στο κελί μετά...

P.S. Η αρχική ιδέα ήταν να μην γραφτεί κείμενο γι' αυτό το δίσκο. Απλά θα έβαζα κάτι του στυλ 'αυτός ήταν ο αγαπημένος δίσκος του Raggedy Man για το 2011'. Ξαναδιαβάζοντας το παραπάνω κατεβατό, νομίζω ότι η πρώτη επιλογή ήταν τελικά καλύτερη...

7. Grouper - A I A

8. Liturgy - Aesthetica

9. Ritual - Paper Skin

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#7. Grouper - A I A

2011-12-14T03:52:00.001+02:00

Χθες βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ με τίποτα. Γενικά έχω γαμήσει άσχημα το βιολογικό μου ρολόι αυτές τις μέρες, πολύ άσχημα όμως... Μάτι γαρίδα, κεφάλι καζάνι, κι όμως, αντί να με πάρει ο ύπνος ως όφειλε μετά απο 48 ώρες σχεδόν πλήρους αυπνίας, συνέχιζα να στριφογυρίζω σαν κοκορέτσι κάτω απ' τα σκεπάσματα. Τέλος πάντων. Σε κάποια φάση απαλεψίας, είχα ανοίξει τη μπαλκονόπορτα για να ξεβρωμίσει απ' το καπνό το δωμάτιο, το οποίο τις τελευταίες ώρες θύμιζε τεκέ. Πρέπει να είχε πάει 5 τα ξημερώματα όταν μου 'σκασε ενα ιδιαίτερα έντονο συναίσθημα το οποίο είχα να βιώσω αρκετό καιρό. Πρώτα όμως ενα σχετικά σύντομο backstory. Πριν απο 20 σχεδόν χρόνια (το γράφω και μου φαίνεται περίεργο, μα 20 χρόνια πριν, τι γίνεται ρε γαμώτο!?), νομίζω στην 5η δημοτικού, είχα πάει στο σπίτι του κολλητού για ταινία, μασαμπούκα, βιντεογκέημινγκ κλπ. Όμορφες εποχές. Είχαμε δει το Empire Strikes Back σε κασσέτα, γραμμένο απ' το RTL, με άλλα λόγια η ταινία ηταν ντουμπλαρισμένη στα γερμανικά, αλλά αυτό δεν μας πτοούσε, εξάλλου ξέραμε τους περισσότερους διαλόγους απ' έξω, και το σνίτσελ με πατάτες που συνόδευε την προβολή έκανε τα λιγοστά σημεία στα οποία μας πρόδιδε η μνήμη μας λίγο πιο βατά. Η ταινία κάποια στιγμή τέλειωσε, και αφού βαρεθήκαμε το Donkey Kong Country στο SNES, πέσαμε για ύπνο διοτι φυσικά έπαιζε σχολείο την επόμενη. Ενώ ο φίλος και οι δικοί του κοιμήθηκαν φυσιολογικά, εγώ πέρασα τη νύχτα άυπνος, κοιτάζοντας το ταβάνι. Είναι τρομερό, έχουν περάσει τόσα χρόνια, κι όμως θυμάμαι όλες τις λεπτομέρειες σαν να ήταν 'χθες... Ήταν Μάιος, ο αέρας δεν ηταν ούτε ζεστός, ούτε κρύος, ίσα που φύσαγε λιγάκι, και η πολυκατοικία βρισκόταν αρκετά κοντά στην παραλιακή, με αποτέλεσμα κάθε λίγο ν' ακούγεται κάποιο αμάξι στην απόσταση, ή μια φωνακλάδικη παρέα απ' το δίπλα τετράγωνο. Τότε κάτι πολύ παράξενο και πρωτόγνωρο συνέβη. Μέσα σ' εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο, σ' ένα 'ξένο' σπίτι, με το βλέμμα εστιασμένο στο ταβάνι, ακούγοντας αυτούς τους φαινομενικά καθημερινούς ήχους να έρχονται από κάπου τόσο μακριά, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά στη ζωή μου πόσο τεράστιος είναι ο κόσμος. Απίστευτα, τρομακτικά αλλά και ταυτόχρονα σχεδόν γοητευτικά αχανής, σε κάθε πιθανή διάσταση. Που πήγαιναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Τι έκαναν day in-day out; Τι ήταν αυτές οι φωνές που ακούστηκαν μόλις; Τσακωνόντουσαν; Γελούσαν; Γιατί; Ξέρω οτι δε βγάζει πολύ νόημα όλο αυτό το κατεβατό, το πιθανότερο είναι ότι ακούγεται απλά pretentious, το θέμα όμως είναι ότι μιλάω για ένα απόλυτα απτό, έντονο συναίσθημα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω.. Μοιάζει με το βύθισμα μέσα στην 'τρυφερή αδιαφορία του κόσμου' που περιγράφει ο Καμύ στις τελευταίες σελίδες του 'Ξένου'. Τι μπορεί να κάνει κανείς, πως πρέπει ν' αντιδράσει αφού τον χαστουκίσει αυτό το αδιαμφισβήτητα υπαρξιακό ζήτημα; Δεν έχω ιδέα.. ειλικρινά. Απο τότε μέχρι σήμερα, όταν οι συνθήκες ευδοκιμούν (περασμένη ώρα, ανοιχτή μπαλκονόπορτα, απομόνωση κλπ.) συνεχίζει να μου σκάει με την ίδια ένταση. Θυμάμαι εκείνη την σκηνή απ' το Adaptation, ίσως η αγαπημένη μου ταινία των 00's, που η Susan Orlean λέει οτι υπάρχουν στον κόσμο τρομακτικά πολλές ιδέες, πολλοί άνθρωποι, πολλά πράγματα, πολλές κατεθύνσεις για να επιλέξεις. Και τελικά, ο λόγος για τον οποίο έχει νόημα να νοιάζεσαι για κάτι ή κάποιον με πάθος, είναι επειδή μ' αυτό τον τρόπο ο κόσμος συρρικνώνεται σ' ένα πιο ευκαταφρόνητο μέγεθος. Εγώ απλά θα ήθελα να προσθέσω ότι ένα παραπλήσιο αποτέλεσμα μπορεί να επιτευχθεί για 80 περίπου λεπτά με το A I A της θεάς Liz Harris.

P.S. Σαν μαλάκας που είμαι ανέλαβα με τον κολλητό μου μια αρκετά ζόρικη εργασία για την επόμενη εβδομάδα. Ως εκ τούτου γι' αυτό το διάστημα δεν θα υπάρχει χρόνος για κείμενα (ούτε για κατούρημα βασικά). Θα ανεβάζω απλά τα εξώφυλλα και αργότερα θα συμπληρώσω τα κείμενα που λείπουν. Γαμημένος βολονταρισμός...

8. Liturgy - Aesthetica

9. Ritual - Paper Skin

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#8. Liturgy - Aesthetica

2011-12-13T00:40:00.001+02:00

Αγαπητοί αναγνώστες, έχω δεί το μέλλον και αυτό συνοψίζεται στον εξής χαρακτηρισμό: hipster black metal. Ω ναι. Όλα τα καλά του black metal (i.e. οι απίστευτες μουσικές), κανένα απ' τα 'μειονεκτήματα' (corpsepaint, εμμονή με το 'σατάνιστερ & δαιμονιστής' στοιχείο κλπ. - δε λέω, έχουν κι αυτά την πλάκα τους, αλλά τα 'ποιός είναι πιο evil' pissing contests κουράζουν γρήγορα). Ναι, είναι απόλυτα φυσικό να πεθαίνει κάτι μέσα σου όταν βλέπεις αυτό το (δημοφιλές πλέον!) tag στο last.fm, αλλά κανείς δεν είπε οτι στο μέλλον όλα θα είναι ρόδινα, και στη τελική τα πάντα συνηθίζονται, έτσι δεν είναι; Δίσκοι σαν το Aesthetica σίγουρα βοηθούν, βασικά όχι απλώς βοηθούν, δίσκοι σαν αυτόν σε κάνουν να θες να χτυπήσεις το 'hipster black metal' tag στο κούτελό σου. Ναι, οι τύποι ειναι αρκετά γραφικοί ως άτομα, ας μη γελιόμαστε, τον frontman τον λένε Hunter Hunt Hendrix για όνομα του θεού (χα, see what I did there?), έχει γράψει μανιφέστο (!?) σχετικά με το 'transcendental black metal' που κοντράρει σε μέγεθος την Αρνητική Διαλεκτική του Αντόρνο, κι όμως, με το δεύτερο άλμπουμ τους οι Liturgy αποδεικνύουν ότι το γαμάτο Renihilation δεν ήταν απλά το τυχαίο αποτέλεσμα μερικών πιθήκων που χοροπηδούσαν πάνω στα όργανα για κάποιους μήνες. Το Aesthetica απαρτίζεται από μανιασμένες, αριστουργηματικές συνθέσεις οι οποίες με repeat listens αποκαλύπτουν ολοένα και περισσότερες γαμάτες λεπτομέρειες. Σ' αυτό το σημείο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ισχύει ότι φέτος έχει γίνει τρελός ντόρος μ' αυτό το νέο κύμα του 'απενοχοποιημένου' black metal με αποτέλεσμα το ευρύτερο genre να έχει πλέον εγκολπωθεί από την θλιβερή αμοιβάδα που λέγεται hipster κοινότητα. Τρομακτικό, το ξέρω. Το θέμα όμως είναι οτι η μουσική που έχει να επιδείξει το 'χιπστερ μπάσταρδο' νέο ρεύμα είναι, όπως και να το κάνουμε, σε γενικές γραμμές εκπληκτική (see also Deafheaven, Ash Borer, Wolves In The Throne Room). Εν τέλει, όσο κι αν πονάει τους 'true' μπλακμεταλ κλαπανάρες, αυτό είναι που μετράει, ακόμα κι αν είναι θέμα χρόνου μέχρι ν' αρχίσουν να κυκλοφορούν t-shirt Burzum στην Καρύτση (αν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ήδη).

9. Ritual - Paper Skin

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#9. Ritual - Paper Skin

2011-12-12T00:10:00.006+02:00

-Έλα ρε, τι λέει;
-Έ, τι να λέει μωρέ, ξέρεις,
λίγο άραγμα, λίγο σχολή,
λίγο διάβασμα, καμιά εργασίa,
καμιά συνελευσούλα,
κάνα καφεδάκι, καμιά σειρά,

κάνα λαιβάικι, καμιά σινεμαδιά,
κάνα φορμάτ,
καμιά βαριεστημένη μαλακία,
λίγο μουσικούλα,
λίγο facebook, λίγο twitter,
λίγο blogovision,
λίγο Skyrim,
λίγο Ladose,
λίγη μικροαστίλα που δε
λέει να φύγει με τίποτα,
λίγα νεύρα, λίγο άγχος,
λίγη μοναξιά, λίγη αυπνία,
λίγη μιζέρια,
λίγη γαμημένη ακαθισία,
λίγο ατένισμα της μαύρης αβύσσου ενώ κάτι μέσα μου πεθαίνει,
εντάξει,
το πολύ πολύ να στενοχωρηθούμε λιγάκι,
δε θα πάθουμε και κατάθλιψη,
ησυχία, τάξη και ασφάλεια,
τα νέα σου.

10. Sex Church - Growing Over
11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972
14. Iceage - New Brigade

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#10. Sex Church - Growing Over

2011-12-11T05:29:00.001+02:00

Θέλω να γράψω ένα γαμάτο κείμενο γι' αυτό τον δίσκο. Κάτι πραγματικά καλό, όχι σαν τις παπάτζες που γράφω συνήθως. Κάθομαι εδώ και ώρα χαζεύοντας τη λευκή οθόνη του Word, αδυνατώντας να σχηματίσω έστω και μια πρόταση. Τίποτα, λέμε. Η απόλυτη εμπλοκή. Τι γίνεται ρε γαμώτο; Η αλήθεια είναι οτι είμαι με δύο ώρες in name only ύπνου και έχω φάει στη μάπα τέσσερις ωρίτσες hardcore μαθήματος (αυτά τα σερί είναι γνωστά στους ΜΙΘΕικούς κύκλους ως 'τα σκληρά a priori') σε μια αίθουσα του Ιστορικού Αρχείου στο κέντρο. Τέσσερις ώρες δηλαδή μέσα σ' ένα χώρο που θυμίζει την αίθουσα στην οποία συντάχθηκε το σύνταγμα των ΗΠΑ και που θα μπορούσε να είναι εξίσου παλιός. Τέσσερις ώρες με τα πορτραίτα των παλιών προέδρων του Ιστορικού Αρχείου να με καρφώνουν με τα παγωμένα τους βλέμματά ενώ παράλληλα ο καθηγητής σολάρει σχετικά με το ζήτημα της internalist vs. externalist ιστοριογραφίας της επιστήμης. Τέσσερις ώρες με το στομάχι μου να την έχει δει Mike Patton, τα μάτια μου να στάζουν κέτσαπ και το κεφάλι να κάνει μια αρκετά πετυχημένη εξωμοίωση θαλάμου καύσης κινητήρα. Ας πούμε οτι δεν ήταν καλή μέρα. Βρώμα η δουλειά απ' το πρωί. Ξυπνάω μετά από το 'χορταστικό' διωράκι ύπνου με τον χειρότερο πονοκέφαλο στο βορειοανατολικό ημισφαίριο, ντύνομαι κουτσά-στραβά, μπαίνω στο αμάξι με εσωτερική θερμοκρασία ψυγείου μπύρας και φεύγω συνειδητοποιώντας ότι έχω ξεχάσει να πάρω μαζί μου το σημαντικότερο πράγμα όλων, δηλαδή το στικάκι με τα mp3. 'There is no turning back now', λέω στον εαυτό μου και βάζω Κόκκινο στο ραδιόφωνο, είναι εξάλλου ο μόνος σταθμός που μπορείς να ελπίζεις ότι θα πετύχεις κάτι παλέψιμο - τα βράδια κυρίως. Μάπα το καρπούζι τελικά. Πέφτω πάνω σε αφιέρωμα στην παραδοσιακή Ιρανική μουσική. 'Δε γαμιέται' σκέφτομαι, 'είναι τόσο σπαστικό που τουλάχιστον θα με κρατήσει ξύπνιο' και το αφήνω να παίζει. Τελικά παρκάρωντας στη Σκουφά ένιωθα σαν να είχα μόλις διασχίσει το μισοβομβαρδισμένο κέντρο μιας πόλης της Μέσης Ανατολής στο τιμόνι παλιάς Μερσεντές, ενώ στο πίσω κάθισμα βρίσκονταν ρεπόρτερ με κουκούλες στα κεφάλια τους ή κάτι τέτοιο. Αυτό μάλλον ήταν και το highlight (;) της ημέρας. Τέλος πάντων. Το θέμα είναι ότι μετά απ' αυτή την τετράωρη 'έξοδο' είμαι ξανά πίσω στο σπίτι, καθισμένος στο command center μου (δηλαδή στη ξεχαρβαλωμένη SATO μπροστά στο πισί ) με τη διάθεση σ' ένα all time low, και το μόνο που θέλω είναι να γράψω αυτό το γαμωκείμενο. Βασικά απ' το πρωί νιώθω ότι χρειάζεται να γράψω κάτι, η αλήθεια είναι ότι αυτές τις μέρες το μόνο πράγμα που κρατάει το κεφάλι μου πάνω απ' την επιφάνεια είναι η ψυχοθεραπεία των καθημερινών posts. Έχω βάλει το Growing Over να παίζει με την ελπίδα να ξεβουλώσει το μυαλό μου. Που θα πάει, κάτι θα βγει αν συγκεντρωθώ, σίγουρα θα είναι άμπαλο αλλά δεν αντέχω άλλο με τους συνεχείς ψυχαναγκασμούς για τη παραμικρή μαλακία. Για μισό λεπτό όμως. Τι νόημα έχει αυτή η σπαζοκεφαλιά; Τι σκοπό εξυπηρετεί; Με τι παπαριές ασχολούμαι; Δηλαδή έχει μπει το Paralyze και ήδη το κωλοκείμενο μοιάζει ασήμαντο, το άγχος και η ένταση της ημέρας σιγά-σιγά σβήνουν πίσω από βρώμικες garage κιθάρες, post-punk μπασογραμμές και στοιχειωμένα φωνητικά, αφήνοντας πίσω τους μια ανόθευτη, στα όρια του απολαυστικού μελαγχολία, επίπονη και όμορφη ταυτόχρονα. Ποιο κείμενο ρε, στ' αρχίδια μου βασικά, ίσως απλά βάλω μερικές 'καλλιτεχνικές' φωτογραφίες να τελειώνω, είναι δισκάρα ρε γαμώτο, πως να το κάνουμε, είναι το καλύτερο αντίδοτο για κωλομέρες σαν κι αυτή. Γαμημένοι Καναδοί... μόνο αυτοί με καταλαβαίνουν. Μα με τέτοιο όνομα, είναι δυνατόν να μην είναι μπαντάρα;

P.S. Δεν γνώριζα καν την ύπαρξη των Sex Church μέχρι που διάβασα σχετικό πόστ στο απίστευτο Venus in Leathers. Mad, mad, mad props σ' ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα blogs εκεί εξω...

11. Belong - Common Era
12. HTRK - Work (Work, Work)
13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972

14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#11. Belong - Common Era

2011-12-10T00:55:00.000+02:00

H hazy, σαν μεσημεριανό όνειρο ατμόσφαιρα που δημιουργεί το Common Era μου φέρνει στο μυαλό σκονισμένες, γεμάτες κόκκο και γρατσουνιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσε κατά την γνώμη μου να έχει πιο ταιριαστό εξώφυλλο. Με το που πατάς το play αφήνεσαι από μεγάλο ύψος, οδέυοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την επιφάνεια ενός αφρώδους ωκεανού· την πρόσκρουση και το αρχικό σου σοκ συνοδεύει μια πορωτική, κιθαριστική κακοφωνία. Η λογική λέει να κολυμπήσεις προς τα πάνω. Παρ' όλα αυτά, επιλέγεις να αφήσεις τον εαυτό σου ελέυθερο και συνεχίζεις να βυθίζεσαι, νιώθοντας μια γνώριμη και φιλόξενη, drone-y, τίγκα στο reverb ζεστασιά να σε τυλίγει, συνοδεία αιθέριων φωνητικών που μοιάζουν να έρχονται απο κάπου πολύ μακριά. Οκ, ομολογώ ότι η συνταγή έτσι όπως την περιγράφω δεν ακούγεται ιδιαίτερα πρωτότυπη. Είναι γεγονός ότι οι Belong δομούν την μουσική τους πάνω σ' ένα tried & tested shoegaze πρότυπο, παρ' όλα αυτά, το τελικό αποτέλεσμα είναι απλά συγκλονιστικό. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε κάποιος δικαιολογημένα να πει, 'κάτσε ρε φίλε, τι συγκλονιστικό κι αρχιδιές, ο ένας στους έξι δίσκους τα τελευταία χρόνια είναι κακέκτυπο My Bloody Valentine/Slowdive, έχει κουράσει η φάση.' Η φάση έχει όντως αρχίσει να κουράζει, όμως οι Belong εδώ φτιάχνουν κάτι οικείο αλλά και πρωτόγνωρα δυνατό ταυτόχρονα. Κατά κάποιον τρόπο, νομίζω πως αυτή η διάχυτη αίσθηση οικειότητας είναι το στοιχείο που μ' έκανε να λατρέψω τον δίσκο. Οι εκπλήξεις που κρύβει το Common Era δεν εντοπίζονται στα βασικά συστατικά του (υπάρχουν πλέον εκπλήξεις εκεί; υπήρξαν ποτέ;) αλλά στον τρόπο με τον οποίο η μπάντα τα εκμεταλλεύεται για να χτίσει τα πλούσια, ατμοσφαιρικά ηχοτοπία της. Γαμώτο.. Στις μέρες μας, όταν μιλάς για μουσική, λέξεις όπως 'οικειότητα' έχουν συνήθως μια αρνητική χροιά. Μαλακίες. Πως να το εξηγήσω διαφορετικά.. Είναι σαν τη φάση με τους κολλητούς σου. Αυτούς τους υπερβολικά σπάνιους ανθρώπους, που μπορεί να τους ξέρεις για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ή και μεγάλο, δεν έχει καμία σημασία, αλλά όπως και να 'χει -και αυτό είναι που μετράει- νιώθεις σαν να τους γνωρίζεις όλη σου τη ζωή. Μιλάω για τους ανθρώπους που ξέρεις μέσα σου ότι θα είναι πάντα δίπλα σου, ότι κι αν γίνει. Που όταν όλα πάνε κατα διαόλου, όταν το σκατό συγκρούεται βίαια με τον ανεμιστήρα, είναι εκεί για να σου θυμίζουν ότι 'ρε μαλάκα, δε χάσαμε ακόμα, η τελευταία σκηνή μπορεί ν' αλλάξει ολόκληρη την ταινία'. Και ξαφνικά, ο κόσμος μοιάζει λίγο πιο παλέψιμος.

12. HTRK - Work (Work, Work)

13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972

14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#12. HTRK - Work (Work, Work)

2011-12-09T01:00:00.007+02:00

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

Το Work (Work, Work) είναι η σκοτεινή πλευρά του σεξ. Είναι ένα συνοθύλευμα καταθλιπτικών, ενοχικών σκέψεων σχετικά με την ανταλλαγή σωματικών υγρών, πακεταρισμένο σε CD/LP. Είναι ο διαρκής φόβος μήπως και ανακαλύψει κανείς τις 'περίεργες' τσόντες που κρύβεις στο C:\Windows\System32 μετά τον θάνατό σου. Είναι το πλήρως συνειδητό (υπάρχει τελικά άλλο είδος;) κέρατο και ο βούρκος στον οποίο βυθίζεσαι αφού πεις το πρώτο απο μια τεράστια σειρά ψεμμάτων. Είναι τo γεγονός ότι συχνά βρίσκεις τη σωματική βία και τον αυτοτραυματισμό ερεθιστικά, κάτι που δεν έχεις παραδεχτεί ποτέ σε κανένα, ούτε καν στον εαυτό σου. Είναι οι φορές που ενώ φώναζε το όνομα σου, εσύ έκλεινες τα μάτια σου και σκεφτόσουν άλλη/άλλο. Είναι εκείνη η φάση που ήξερες ότι μάλλον δεν τραβήχτηκες αρκετά γρήγορα, αλλά παρ' όλα αυτά σώπασες. Είναι η απελπιστική μοναξιά που σε χτυπάει κατακούτελα αφού τελειώσεις, όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν νιώθεις ούτε αγάπη, ούτε καν μίσος, απλά το απόλυτο τίποτα. Είναι η επίπονη σκηνή στο τέλος του Leaving Las Vegas οπου η Sera συναντά τον Ben σ' ένα φτηνό μοτέλ και κάνουν έρωτα για τελευταία φορά καθώς αυτός πεθαίνει απο κίρρωση ήπατος.

Ακόμα κι αν δεν έχεις βιώσει τίποτα από τα παραπάνω, ακούγοντας το άλμπουμ νιώθεις τις σκέψεις αυτές να τρυπώνουν κάτω απ' το δέρμα σου μ' έναν ανατριχιαστικά αποτελεσματικό τρόπο.

Το Work (Work, Work) είναι γλύψιμο στ' αυτί και αυτοερωτική ασφυξία.

Είναι ανελέητος αισθησιασμός και αφόρητο ψυχοπλάκωμα.

Και είναι δισκάρα.

P.S. Το παραπάνω κείμενο αποτελεί ένα μικρό φόρο τιμής στην απίστευτη (και απίστευτα πεσιμιστική) γραφή του Raggedy Man.

13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972

14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972

2011-12-08T01:19:00.007+02:00

The Pia n o
                       D

                 r



                  o

Χθες βράδυ είδ α στον ύπνο μου ότι ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος στην Γή. Υπάρ χει άραγε τίποτα πιο τρομακτικό και απελπιστικό απ' αυτή τη σ p.κέψη; Θα προσπαθήσω να περιγράψω το όνειρο χωρίς να μακρυγορήσω (πολύ). Φανταστείτε λοιπόν το εξής σκηνικό: ξυπνάς ένα πρωί, και με την τσίμπλα στο μάτι συνειδητοποιείς οτι είσαι μόνος, όχι μόνο στο σπίτι, αλλά γενικότερα. Πως να το πώ, όχι 'I Am Legend' μόνος, αλλά μόνος μόνος. Τίποτα δεν προδίδει την οριστική και αμετάκλητη διάλυση της κανονικότητας που βίωνες επί 27 χρόνια, παρα μόνο η ανεξήγητη, ολοκληρωτική απουσία ανθρώπινης ζωής. Ο κόσμος είναι ακριβώς όπως τον είχες αφήσει πριν πέσεις για ύπνο, τα πάντα είναι στην θέση τους, εκεί που πρέπει και όπως πρέπει, αλλά... δεν υπάρχει ψυχή πουθενά. Μοιάζει σαν η ανθρωπότητα να σβήστηκε από την ύπαρξη στιγμιαία, αφήνοντας πίσω της άδεια σπίτια, άδεια λεωφορεία, άδεια καταστήματα, μια κενή, αποστειρωμένη, ήσυχη Γη. Η απόλυτη απουσία θορύβων είναι το πρώτο πράγμα που σε συνταράσσει πραγματικά. Η βαβούρα της καθημερινότητας έχει αντικατασταθεί από μια πένθιμη σιγή. Περπατάς για ώρες σε δρόμους γεμάτους εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα. Περπατάς μέχρι να πονέσουν τα πόδια σου, διασχίζεις γειτονιές, περιοχές ολόκληρες, το σκηνικό όμως παραμένει απαράλλαχτο. Φωνάζεις, λες δεν μπορεί, κάποιος θα υπάρχει εκεί έξω, ουρλιάζεις μέχρι να κλείσει η φωνή σου, αλλά η μόνη απάντηση που παίρνεις είναι το γαύγισμα ενός σκύλου κάπου στην απόσταση. Που είναι ο ιδιοκτήτης του; Που είναι όλοι; Πλησιάζοντας το κέντρο της πόλης, βλέπεις καπνό στον ορίζοντα. Ένα αεροπλάνο έχει συντριβεί, παίρνοντας μαζί του αρκετά οικοδομικά τετράγωνα. Θα ηταν τραγωδία αν κάπου ανάμεσα στα συντρίμμια υπήρχε έστω και ένα νεκρό σώμα. Όμως η καταστροφή δεν φαίνεται να άφησε τίποτε άλλο πίσω της παρά στραπατσαρισμένο μέταλλο και καπνισμένο μπετόν. Μικρές εστίες φωτιάς, διασκορπισμένες παντού ολόγυρα, διαταράσσουν την εικόνα μιας ολότελα γκριζο-μαύρης νεκρής φύσης. Τότε μόνο συνειδητοποιείς ότι τα πάντα είναι λουσμένα σ' ένα περίεργο, ισχνό, κιτρινωπό φώς. Σαν να μην είναι ούτε μέρα ούτε νύχτα, σαν ο χρόνος να σταμάτησε κάπου ενδιάμεσα, σε μια περίεργη εκδοχή πολικού λυκόφωτος. Πως δεν το παρατήρησες νωρίτερα; Ευθύς αμέσως σου σκάει ότι, ενώ έχουν περάσει αρκετές ώρες απ' όταν ξεκίνησες την εξερεύνηση αυτού του θλιβερού, νέου κόσμου, η ένταση του φωτός δεν έχει αλλάξει καθόλου. 'Είμαι νεκρός;', αναρωτιέσαι, με μια άβολη ηρεμία. Έχει σημασία; Ο κόσμος που ήξερες, οι άνθρωποι που αγάπησες, όλα αυτά αποτελούν παρελθόν, μια ανάμνηση η οποία όταν χαθείς εσύ θα χαθεί μαζί σου. Υπερβολικό βάρος για έναν μόνο άνθρωπο. Το έχει νιώσει ποτέ κανείς άλλος στην ιστορία; Δύσκολο. Και η μοναξιά... εδώ και ώρες έχει αρχίσει να δείχνει τα δόντια της, τριβελίζοντας το μυαλό σου, παρακάμπτοντας τα στεγανά, τις αυτοάμυνες που έχεις εγείρει... Δεν υπάρχει λόγος να κοροιδεύεις τον εαυτό σου. Η ζωή δεν είναι σαν τις ταινίες, δεν υπάρχει ο από μηχανής θεός που θα έρθει να σε σώσει και θα τα κάνει όλα όπως πριν (μα θεώρησες ποτέ 'καλό' αυτό το πριν;). Είσαι νεκρός, απλά δεν το 'χεις πάρει απόφαση ακόμα. Στο σινεμά τουλάχιστον κάποια στιγμή πέφτουν οι τίτλοι τέλους, τα φώτα της αίθουσας ανάβουν και τότε ξέρεις ότι το έργο έχει τελειώσει. Μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο ξεκάθαρα και στην ζωή. Όπως και να 'χει, το συγκεκριμένο έργο μπορεί να μην το 'χεις δει, αλλά δεν θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια για να φανταστείς το πως τελειώνει. Το τι πρέπει να γίνει λοιπόν είναι πλέον προφανές.

Μια δεκαόροφη πολυκατοικία δεσπόζει σαν μεσαιωνικός πύργος ανάμεσα στα υπόλοιπα κτίρια, διαταράσσοντας την γεωμετρία του αστικού ορίζοντα. Ο τελευταίος άνθρωπος στην Γη στέκεται στο περβάζι του δέκατου ορόφου, ατενίζοντας τα απομεινάρια ενός πολιτισμού που ήρθε και έφυγε μέσα στην απόλυτη αδιαφορία του σύμπαντος.

Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Όχι μ’ ένα βρόντο μα μ’ ένα λυγμό.

Μ' ένα πικρό χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπό του, κάνει ένα βήμα μπροστά και αφήνεται στο κενό.

---

Ξυπνάς, στην πραγματικότητα αυτή τη φορά, λουσμένος στον ιδρώτα. Σου τη δίνουν αυτά τα όνειρα (ή μάλλον εφιάλτες), κυρίως γιατί τελειώνουν αφήνοντας τόσα αναπάντητα ερωτήματα. "Τι στο διάολο ήταν όλο αυτό;", αναρωτιέσαι. Σηκώνεσαι για να πιείς ένα ποτήρι νερό, και συνειδητοποιείς οτι είχες αφήσει ανοιχτό τον υπολογιστή με το Winamp να παίζει μουσική. Με τα μάτια σου να εστιάζουν με δυσκολία στην φωτεινή οθόνη, τσεκάρεις το playlist. Τις τελευταίες τέσσερις ώρες άκουγες το Ravedeath, 1972 στο repeat. Με δύο κλίκ βάζεις το άλμπουμ να παίξει ξανά απ' την αρχή, σβήνεις το φως και μπαίνεις κάτω απ' τα σκεπάσματα. "Θέλω απαντήσεις", σκέφτεσαι. Κλείνεις τα μάτια σου και αφήνεσαι ξανά στο κενό.

14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#14. Iceage - New Brigade

2011-12-07T01:34:00.006+02:00

Αλητεία. Έτσι απλά. Δανέζικη, παρείστικη, νεολαιίστικη, "αποκλίνουσα", post-punk αλητεία. Με ιδιαίτερη έμφαση στο punk. Αυτό είναι το New Brigade. Ακατέργαστες, βρωμερές κιθάρες, κολασμένες μπασογραμμές τέρμα ψηλά στο mix, φωνητικά με βασανισμένη, goth χροιά, κομμάτια μέσης διάρκειας 1,5-2 λεπτών και συνθέσεις που ξεχυλίζουν οργή και απόγνωση, όλα αυτά μαζί συνιστούν μια ατμόσφαιρα που φέρνει με νοσταλγία στο νου περασμένες (αλλά ποτέ λησμονημένες) δεκαετίες... Δεν θέλω να γράψω περισσότερα για τον δίσκο, όχι επειδή δεν το σηκώνει, το αντίθετο μάλιστα, είναι απίστευτος, απλά σήμερα αδυνατώ να εστιάσω αποκλειστικά στα περί μουσικής. Θα μιλήσω όμως για μια παράξενη σύνδεση που έχει προκύψει στο κεφάλι μου η οποία με κάνει να εκτιμώ τους Iceage ακόμα περισσότερο. Για κάποιο περίεργο (;) λόγο λοιπόν, κάθε φορά που ακούω τις μουσικές τους, μου έρχονται στο μυαλό οι ιστορικές συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας της δεκαετίας του '80, όπως τις έχω συλλάβει μέσα από το (ευτυχώς) πλούσιο φωτογραφικό υλικό που υπάρχει διάσπαρτο στο διαδίκτυο. Αναφέρομαι σε ημέρες εξέγερσης σαν τη 17η Νοέμβρη του '85, με τις λυσσαλέες, πολύωρες οδομαχίες ενάντια στις δυνάμεις καταστολής και την αυθόρμητη κατάληψη του παλιού Χημείου στη Σόλωνος, γεγονότα που ακολούθησαν της δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον μπάτσο Μελίστα. Ημέρες που, αν είχαν μουσική υπόκρουση, αυτή θα μπορούσε να είναι η δισκάρα των Δανών...

"in girum imus nocte et consumimur igni"

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#15. Bass Drum Of Death - GB City

2011-12-06T00:44:00.001+02:00

Απλά κοιτάξτε λίγο το εξώφυλλο. Τα λέει όλα από μόνο του. Μια ματιά αρκεί για να καταλάβεις αν θα σου αρέσει ο δίσκος ή όχι. Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο ύπαρξης και αποτελεί απλά προϊόν του δικού μου ψυχαναγκασμού. Και μιας και πιάσαμε το θέμα των κειμένων, χθες βράδυ συνειδητοποίησα οτι η διαδικασία της blogovision είναι σε κάποιο βαθμό ψυχοφθόρα. Τι εννοώ: μιλάμε για ένα commitment σε ένα ποστ την ημέρα επί 20 μέρες και για έναν μπλόγκερ (yours truly) που υπό κανονικές συνθήκες καταφέρνει κουτσά στραβά ν' ανεβάζει ένα πόστ το μήνα (με τα 2/3 αυτών να είναι απλές λίστες). Αυτό το εγχείρημα προϋποθέτει την εκπόνηση 20 κειμένων 400 - 500 λέξεων έκαστο σε διάστημα τριών περίπου εβδομάδων ενώ παράλληλα τρέχουν 3-4 εργασίες για την σχολή. Θα μου πεις, 'καλά ρε φίλε, αφού γουστάρεις να γράφεις τα σεντόνια, μην τρελαθούμε, δεν σε υποχρεώνει και κανένας'. Ισχύει, γουστάρω, αλλά σαν ψυχαναγκαστικός καταφέρνω να αγχωθώ ακόμα και μ' αυτό. Μέχρι τις 20 του μήνα θα λυγίσω, το νιώθω... Τέλος πάντων. Ο ορισμός του πρωτοκοσμικού προβλήματος. Bass Drum Of Death λοιπόν. Hands down το πιο badass όνομα της χρονιάς. Και γενικότερα ένα απ' τα πιο badass ακούσματα του 2011. Λιτό, απέριττο garage, τίγκα στη βρώμα, ξέρετε, το κλασσικό φετιχοποιημένο πρότυπο, δύο τυπάδες που απλά τζαμάρουν μέσα σ' ένα στούντιο τεκέ, με την ατμόσφαιρα πνιγμένη σε μια αιθάλη καπνού και μαριχουάνας και το πάτωμα γεμάτο πατημένα κουτάκια μπύρας. Αρκετά κλασσικό αυτό το garage rawk σκηνικό, παίζει πολύ τα τελευταία χρόνια, το χουμε φάει αρκετά στη μάπα, οπότε συνήθως δεν περιμένουμε κάτι να έρθει από το πουθενά και να τα κάνει όλα πουτάνα. Αν ζούμε όμως για κάτι, είναι για τις σπάνιες στιγμές που διαψεύδουν αυτούς τους κωλοκανόνες, δηλαδή για τις εξαιρέσεις τύπου GB City. Στα πρώτα δευτερόλεπτα του Nerve Jamming η σαφέστατη επιρροή των White Stripes σε χτυπάει με την διακριτικότητα πιάνου που πέφτει από τον 5ο. Και δέκα κομμάτια αργότερα έχεις συνειδητοποιήσει οτι αυτοί οι δύο τύποι απ' το Mississippi κάνουν τους Stripes της τελευταίας δεκαετίας (post White Blood Cells δηλαδή) αλλά και τις περισσότερες σύγχρονες μπάντες του είδους να μοιάζουν άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Who woulda thunk it?

16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#16. Μ83 - Hurry Up, We 're Dreaming

2011-12-05T01:06:00.002+02:00

Σε μια πρόσφατη ιντερνετική συζήτηση με μια φίλη, και πάνω στην φάση που ανταλλάσαμε τα νέα μας, ξεκίνησε να μου λέει για έναν γαμάτο τύπο τον οποίο είχε γνωρίσει πρόσφατα και μεταξύ τους είχε αρχίσει να ψήνεται ένα όμορφο σκηνικό. Εγώ εκείνη την περίοδο έλιωνα το 'Hurry Up, We 're Dreaming', κυριολεκτικά απ' το πρωί ως το βράδυ, προπαγανδίζοντας τον δίσκο σε κάθε δυνατή ευκαιρία (in other words, έστελνα links απο δω κι απο κεί, δε βγαίνω πολύ απ' το σπίτι, θα το 'χετε καταλάβει αυτό). Αφού άκουσε λοιπόν η φίλη για πρώτη φορά το συγκλονιστικό 'Wait', και μετά απο μερικά λεπτά σιωπής, σχολίασε λέγοντας 'θέλω να τον ερωτευτώ καθώς θα παίζει αυτό το κομμάτι'. Και τότε μου 'σκασε. Αυτός ο δίσκος φτιάχτηκε γι' αυτό το πράγμα. Δεν γνωρίζω τι είχε στο μυαλό του ο Gonzalez όταν τον έγραφε, δεν έχω δώσει πολύ προσοχή στους στοίχους, αλλά ειλικρινά το τελευταίο πόνημα των M83 είναι για μένα ενα αριστουργηματικό concept album για τον έρωτα και ότι αυτός συνεπάγεται. Είναι over the top, συγκινητικό, συνταρακτικό, κολληματικό, αθώο και σαγηνευτικό ταυτόχρονα. Με άλλα λόγια, θα ήταν το τέλειο soundtrack για να παίζει στο κεφάλι σου όταν είσαι ερωτευμένος. Και κατα κάποιον τρόπο, οι μελωδίες αυτές παίζουν πάντα μέσα σου σ' αυτές τις φάσεις, ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει ποτέ τον ίδιο τον δίσκο. Τις ακούς για παράδειγμα όταν νιώθεις αυτή την γαμάτη, αναζωογονητική ακαθισία καθώς πλησιάζει η στιγμή που θα τον/την δεις. Όταν ξυπνάς ένα θλιμμένο πρωινό Δευτέρας και, πριν προλάβεις να βυθιστείς στην μαυρίλα της μίζερης καθημερινότητας, σου σκάει στο μυαλό η εικόνα του/της και ξαφνικά έχεις ένα λόγο να σηκωθείς απ' το κρεββάτι. Όταν νιώθεις οτι αδυνατείς να κάνεις οτιδήποτε 'παραγωγικό' (δουλειά, διαβάσματα κλπ) και τρώς ώρες ολόκληρες χαζεύοντας κάτι, το ταβάνι, ένα μήνυμα, δεν έχει σημασία, το θέμα είναι οτι το κάνεις μ' ένα τεράστιο ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στην φάτσα σου. Όταν σου αρκεί απλά να είσαι δίπλα του/της, ακόμα κι αν δεν υπάρχει αντίστοιχη ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Τις ακούς κι όταν συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι που βίωσες κάτι τόσο αληθινό (υπάρχει πιο αληθινό πράγμα;), κάτι που τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σου πάρει, ούτε καν αυτός/αυτή, γιατί ειναι δικό σου ρε γαμώτο, ολόδικό σου. Τις ακούς όταν σπας αυτό το γαμημένο κουκούλι της συναισθηματικής απομόνωσης, όταν καταλαβαίνεις οτι υπάρχει τόση ομορφιά στον κόσμο που πονάει, ακόμα κι αν τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ακόμα κι αν η εντροπία των σχέσεων είναι μη αντιστρεπτή και τελικά τα πράγματα συνήθως δεν πάνε όπως τα θέλουμε. Ποιός ξέρει... Μπορεί αυτή η ερμηνεία για το περιεχόμενο του άλμπουμ να είναι παντελώς άσχετη με αυτό που είχε πραγματικά ο Gonzalez στο μυαλό του. Παρ' όλα αυτά, προτιμώ να πιστεύω ότι στόχος του ήταν να διαφυλάξει αυτές τις σπάνιες, φευγαλέες μελωδίες για πάντα, μέσα σ' έναν απ' τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#17. The Psychic Paramount - II

2011-12-04T05:50:00.004+02:00

Θα μπορούσα να κάνω μια προσπάθεια να περιγράψω με λέξεις την μουσική των Psychic Paramount, αλλά επειδή γνωρίζω οτι κάτι τέτοιο θα ήταν χάσιμο χρόνου, θα παραθέσω μερικές εικόνες οι οποίες γενικώς τα λένε καλύτερα (1000 λέξεις έκαστη κλπ).

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Πάω στοίχημα οτι για λίγο, πολύ λίγο, πιστέψατε οτι θα γλυτώνατε την πάρλα αυτή τη φορά, ε; Not a chance. Στα του δίσκου λοιπόν: νομίζω οτι το προηγούμενο άλμπουμ, το αριστουργηματικό Gamelan Into the Mink Supernatural, μάλλον θα νικούσε το ΙΙ σ' ένα head to head showdown, αλλά οριακά. Παρ' όλα αυτά, κάτι μέσα μου λέει πως με περαιτέρω ακροάσεις, το ΙΙ ίσως καταφέρει να πάρει την ρεβάνς στο άμεσο μέλλον, κατακτώντας τον χαρακτηρισμό 'magnum opus'. Όπως και να χει, είναι ένα απ' τα πιο γαμάτα, 'κρεμμυδωτά' πράγματα που άκουσα φέτος. Με το 'κρεμμυδωτά'© εννοώ οτι είναι τόσο multi-layered, που ακόμα και στην 20η ακρόαση νιώθεις πως ο δίσκος σου φυλάει πράγματα για αργότερα (όπως κάνουν τα κρεμμύδια;!). Και τι πράγματα... Κάθε κομμάτι είναι ικανό να προκαλέσει ολοκληρωτική αισθητηριακή υπερφόρτωση. Ακόμα και grand mal επιληπτική κρίση, αν δεν είσαι κατάλληλα προετοιμασμένος. Όχι φυσικά οτι είναι εύκολο να στήσεις νοητικούς αερόσακους για την αναπόφευκτη σύγκρουση με το ~~ογκόλιθο~~τριαξονικό παραμορφωμένων κιθάρων και λυσσασμένων τυμπάνων (αυτά τα τύμπανα ρε γαμώτο!) που σε περιμένει μόλις πατήσεις το play. Με άλλα λόγια, πάτησέ το το γαμήδι, άραξε στον καναπέ, πάρε βαθιές ανάσες, κατανάλωσε την ουσία της επιλογής σου και αφέσου ελεύθερος, χωρίς να παλέψεις, στο ευλογημένο χάος...

18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#18. Le Corbeau - Moth On The Headlight

2011-12-03T02:24:00.002+02:00

Ας δούμε ένα-ένα τα ψυχρά (;) σκληρά (;;) δεδομένα στη βάση των οποίων ο δίσκος αυτός βρέθηκε στην 20άδα. Καταρχάς είναι το όνομα της μπάντας. Μυστηριώδες και κάπως γνώριμο ταυτόχρονα (όπως οι περισσότερες Γαλλικές λέξεις). 'Το κοράκι' σημαίνει παρεπιπτόντως. Κατα δεύτερον, είναι το γεγονός οτι οι Le Corbeau αποτελούν project του κιθαρίστα των αγαπημένων Serena Maneesh. Πέραν αυτών όμως, που στην τελική δεν έχουν και καμιά ιδιαίτερη σημασία, είναι η αδιαμφησβήτητα σαγηνευτική, noirοειδής ατμόσφαιρα που αποπνέει ο δίσκος. Δεν ξέρω γιατί και πως, αλλά ακούγοντας το Moth on the Headlight μου έρχονται στο μυαλό soundtracks όπως το αριστούργημα που έγραψε ο Adolph Deutsch για το Maltese Falcon, τα συγκλονιστικά themes του Don Ellis για το French Connection και οι πιο-cool-πεθαίνεις συνθέσεις του θεού Piero Piccioni για το Puppet on a Chain. Είναι λες και οι Νορβηγοί (είναι Νορβηγοί, το ανέφερα;) βάλανε στο μπλέντερ πολλά κλασσικά crime thrillers και τα αλέσανε, ραντίζοντάς τα παραλληλα με ολίγη απο Γαλλική nouvelle vague. Και το πιάτο το σερβίρουν με ένα γερό side dish από κιθάρες. À bout de souffle φάση. Δεν ξέρω. Ίσως για αυτό το περίεργο αμάγαλμα που δημιουργήθηκε στο κεφάλι μου να φταίει το σαξόφωνο που κάνει την παρουσία του αισθητή καθ' όλη την διάρκεια - και είναι υπέροχο (και υπέροχα νοσταλγικό). Απλά αναρωτηθείτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε σαξόφωνο σε 'ροκ' άλμπουμ και δεν σας έπιασε αναφυλακτικό σοκ; Ίσως ήταν το Born in the USA του Boss (R.I.P. Clarence Clemmons). Μετά... το χάος. Δεν είμαι και 100% σίγουρος βέβαια, σίγουρα θα ξεχνάω κάποιο γαμάτο δίσκο. Το μόνο σίγουρο είναι οτι αυτός εδώ είναι απ' τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που άκουσα μέσα στο 2011.

19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#19. TV Ghost - Mass Dream

2011-12-02T01:05:00.004+02:00

To Mass Dream είναι απο τους δίσκους που στην πρώτη ακρόαση ήξερα μέσα μου οτι θα κατέληγαν σ' αυτή την λίστα. Οι εξ Indiana ορμώμενοι TV Ghost παίζουν ένα κολασμένο, διεστραμμένο, κακόφωνο (με την καλή έννοια πάντα!) post punk το οποίο δημιουργεί ένα τρομακτικά έντονο και άβολο προαίσθημα επερχόμενου κινδύνου. Δεν μπορώ να το ορίσω διαφορετικά ρε γαμώτο... Με το που μπαίνει το 'Wired Trap' νιώθεις τις τρίχες σου να σηκώνονται σε γωνία 90 μοιρών, σαν να πρόκειται να ξεσπάσει άμεσα ηλεκτρική καταιγίδα. Και 40 περίπου λεπτά αργότερα, καθώς οι γεμάτες feedback τελικές στιγμές του title track ηχούν από τα ακουστικά σου, νιώθεις σαν να ξύπνησες απότομα απο έναν απ' αυτούς τους ύπουλους, σουρεάλ εφιάλτες που έχουν άσχημη (και συχνά βίαιη) κατάληξη και που σκάνε κυρίως όταν είσαι άρρωστος. Ξέρετε, μιλάω για τις φάσεις που τινάζεσαι όρθιος φωνάζοντας και κλωτσόντας, που καταπίνεις και νιώθεις τον λαιμό σου γεμάτο ξυράφια και τον πυρετό να σε ψήνει, και σου παίρνει αρκετά λεπτά μέχρι να συνέλθεις και να συνειδητοποιήσεις τι είναι πραγματικό και τι όχι... Και αφού ηρεμήσεις, και το ιδρωμένο κεφάλι σου ακουμπήσει ξανά στο μουσκεμένο μαξιλάρι, σκέφτεσαι με μια δόση απογοήτευσης οτι, παρανοικοί-ξεπαρανοικοί, τουλάχιστον στους εφιάλτες αυτούς νιώθεις ζωντανός.

20. The Kills - Blood Pressures

#20. The Kills - Blood Pressures

2011-12-01T00:59:00.000+02:00

Λοιπόν... από τους υποψήφιους δίσκους για την φετινή λίστα αυτός με παίδεψε περισσότερο απ' όλους. Μέχρι το τελευταίο λεπτό ακροβατούσε κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού, μια μέσα, μια έξω, είδε ένα glimpse του βάθους της σκοτεινής αβύσσου που λέγεται 'εκτός 20άδας' αλλά τελικά κατάφερε την τελευταία στιγμή να γραπωθεί απ' το κιγκλίδωμα και να μείνει εντός. Fascinating, edge of your seat καταστάσεις (λέμε τώρα...) Να πω την αμαρτία μου οι Kills με είχαν χάσει λίγο με το μάλλον overproduced Midnight Boom αλλά το λιτό, down 'n' dirty Blood Pressures γαμάει απ' την αρχή ως το τέλος. Καταρχάς ξεκινά με ένα απ' τα πιο 'βγες-απ'-το-κεφάλι-μου-γαμώ-το-χριστό' κομμάτια που άκουσα φέτος. Πραγματικά το Future Starts Slow είναι τοσο υπέροχα, απενοχοποιημένα anthemic και κολληματικό που θα μπορούσα να το ακούω στο ρηπήτ συνεχόμενα για ώρες ολόκληρες. Ο ορισμός του άρτιου απ' όλες τις πλευρές hit. Ευτυχώς, τα κομμάτια που ακολουθούν αυτό το γαμάτο opener δεν απογοητεύουν - το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για ένα σερί cool as fuck ηχητικών διαμαντιών, όπως μόνο αυτό το δίδυμο ξέρει να γράφει και να παίζει. Και κάποια στιγμή μπαίνει αυτό το γαμημένο 'The Last Goodbye', ακούς την Alison να σε διαβεβαιώνει οτι ναι, αυτός ειναι ο τελευταίος αποχαιρετισμός, οτι στον έρωτα δεν χωράνε ημίμετρα, ξεφτυλίζεσαι, γίνεσαι σκουπίδι κυριολεκτικά, και σου σκάει στο δόξα πατρί με 180χλμ/ώρα οτι, όχι, δεν είσαι τόσο κυνικός και γεμάτος χολή όσο θες να πιστεύεις (το πιστεύεις καν;).

Blogovision 2011

2011-11-30T01:44:00.001+02:00

Και ναι, σε 24 ώρες περίπου ξεκινά το countdown.

Περισσότερα εδώ.

Διότι ποτέ δεν θα έχεις αρκετά πράγματα για να τυλίξεις τους ψυχαναγκασμούς σου γύρω τους.

Typical Blogovision participant

Top 10 science fiction-horror hybrids

2011-10-24T16:04:00.000+03:00

Επειδή η φράση 'υπερβολικά πολλές λίστες' είναι, όπως θα έλεγε κι ο Wittgenstein "απλά ανόητη", πάμε να δούμε δέκα ταινίες οι οποίες ακροβατούν περίτεχνα ανάμεσα στην (όχι πολύ 'σκληρή', ομολογουμένως) επιστημονική φαντασία και στον "δεν ανάβουμε τα φώτα;" τρόμο.

Η λίστα αυτή απεδείχθη αρκετά δύσκολη, μιας και απο το νο. 5 και κάτω παίζανε άπειρες επιλογές. Η λίστα δηλαδή σηκώνει revision...

10. Quatermass & The Pit

"You realise what you're implying? That we owe our human condition here to the intervention of insects?"

Απ' όλες τις κινηματογραφικές εμφανίσεις του Dr. Bernard Quatermass, αυτή είναι η αγαπημένη μου. Η ταινία ακολουθεί τον αγαπητό doctor καθώς ερευνά τις παράξενες ιστορίες που ακούγονται για μια περιοχή του Λονδίνου στην οποία, όλως τυχαίως, τα έργα για την επέκταση του μετρό έχουν προσφάτως σκοντάψει πάνω σε κάτι πολύ περίεργο. Κάτι που η ηλικία του μετριέται σε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, κάτι που πολύ απλά δεν είναι απο εδω γύρω, κάτι που είναι ταυτόχρονα ολότελα κρυφό αλλά και απόλυτα εγγεγραμένο σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης ιστορίας... Απλά ταινιάρα, ο Andrew Keir είναι άψογος ως Quatermass, και γενικά το όλο concept ειναι αντάξιο της κληρονομιάς του μεγάλου Nigel Kneale.

9. Event Horizon

"Hell is only a word, the reality is much, much worse!"

Εδώ έχουμε το εξής παράδοξο: ενώ ο Paul W.S. Anderson είναι αποδεδειγμένα ένας απο τους χειρότερους σκηνοθέτες όχι μόνο της γενιάς του αλλά τολμώ να πω ολόκληρης της κινηματογραφικής παράδοσης, έχει σκηνοθετήσει αυτό εδώ το cult διαμάντι. Ναι, το Event Horizon διαπράττει αρκετά φάουλ, παρ' όλα αυτά οι σκηνοθετικές και σεναριακές του ατοπίες δεν με αποτρέπουν απ' το να συνεχίζω να το βλέπω και να το απολαμβάνω ξανά και ξανά, περισσότερο συχνά απ' οτι θεωρείται 'λογικό'. Ίσως φταίει η απίστευτη, κλειστοφοβική φωτογραφία του Adrian 'Aliens' Biddle και το sinister soundtrack που υπογράφουν οι Orbital μαζί με τον Michael Kamen. Ή ο Sam Neill που αυτόματα ανεβάζει το λέβελ κάθε ταινίας στην οποία παίζει. Ποιος ξέρει... Ενδιαφέρον trivia: το imdb score της ταινίας ανεβαίνει οσο περνούν τα χρόνια. Για δες...

8. The Blob

"Consuming sinner and saint alike... who shall be lifted up to rapture when the judgment trumpet blows? None but the faithful brothers and sisters... None but the faithful."

Το remake του The Blob είναι ο ορισμός του campy 80's horror. Όλα τα κλισέ είναι εδώ, ο πρωταγωνιστής 'κακό παιδί'-biker, οι φάσεις school prom, ο σερίφης που πάντα κάτι υποψιάζεται αλλά δεν βλέπει αυτό που είναι μπροστά του, o παρανοικός town priest, στιγμές τρόμου σε diner κλπ. Και on top of that, τα εφφέ παραμένουν ακόμα και σήμερα effective. Δείτε π.χ. την σκηνή στον νεροχύτη - genius! Trivia: το σενάριο υπογράφει ο Frank 'The Shawshank Redemption' Darabont. Ρησπέκτ.

7. Altered States

"The purpose of our suffering is only more suffering."

Βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Paddy Chayefsky, το Altered States παραμένει το καλύτερο φιλμ όλων των εποχών σχετικά με το LSD και τα πειράματα sleep deprivation. Οκ, αυτό το σχόλιο ίσως ηταν άστοχο. Όπως και να χει, πρόκειται για ταινιάρα και για μια απο τις καλύτερες ερμηνείες του William Hurt (αν δεν απατώμαι ήταν και η πρώτη του στην μεγάλη οθόνη). Εκτός του Hurt, εμφανίζεται σε β' ρόλο κομμένο και ραμένο στα μέτρα του ο θεός Bob Balaban. Ανεβάζοντας το σπασικλόμετρο σε τρομακτικά επίπεδα, στην ταινια έχει έναν μικρό ρόλο και ο Thaao 'Επικύνδυνες Αποστολές' Penghlis! Μερικές σκηνές αυτής της ταινίας στοιχειώνουν ακόμα τους εφιάλτες μου (τράγε με τα πολλά μάτια, εσένα κοιτάω!)...

6. Frankenstein

"Oh, in the name of God! Now I know what it feels like to be God!"

Η αλήθεια είναι οτι τον μύθο του Frankenstein τον προσέγγισα μάλλον απ' την ανάποδη. Θυμάμαι μικρός να βλέπω στο ρηπήτ το Young Frankenstein του Mel Brooks γραμμένο σε κασσέτα απο μεταμεσονύχτια προβολή στο Seven X και να πεθαίνω στα γέλια, ακόμα κι αν τουλάχιστον τα μισά αστεία περνούσαν τότε πάνω απ' το κεφάλι μου. Μερικά χρόνια αργότερα, στο γυμνάσιο, είχα αγοράσει ενα adventure game ονόματι, you guessed it, Frankenstein, το οποίο έδινε μαζί το Frankenstein; or, The Modern Prometheus της Mary Shelley. Τελικά έπρεπε να φτάσω στο λύκειο για να αξιωθώ να δω την ταινία που τα ξεκίνησε όλα, το αριστούργημα του James Whale με τον Boris Karloff στον πιο χαρακτηριστικό του ρόλο. Required viewing, πως να το πούμε.

5. Videodrome

"The television screen is the retina of the mind's eye."

Δεν υφίσταται τέτοιου είδους λίστα χωρίς έστω και μια ταινία του David Cronenberg. Αξίωμα. Τέλος. Το Videodrome είναι το υλικό απο το οποίο κατασκευάζονται οι μεσημεριανοί εφιάλτες, ξέρετε, αυτοί που για κάποιο λόγο είναι πιο έντονοι απο τους νυχτερινούς. Πιο fucked up, πιο αρρωστημένοι, πιο δύσκολο να ξεχαστούν. Αυτή η ταινία ήταν τουλάχιστον δύο δεκατίες μπροστά απο την εποχή της. Ενα σουρεαλιστικό, gory αριστούργημα το οποίο για κάποιο λόγο σε κάνει να θες να κολυμπήσεις στο Betadin ή σε κάποιο αντίστοιχο αντισηπτικό... Long live the new flesh!

4. Invasion of the Body Snatchers

"We came here from a dying world. We drift through the universe, from planet to planet, pushed on by the solar winds. We adapt and we survive. The function of life is survival."

Αν και οι τρεις μεταφορές του μυθιστορήματος του Jack Finney στην μεγάλη οθόνη είναι όλες πολύ, πολύ καλές, στο ερημονήσι θα έπαιρνα μαζί μου το πόνημα του Philip Kaufman που κυκλοφόρησε το 1978 (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με τον ανεκδιήγητο τίτλο 'Οι Άνθρωποι Του Τρόμου'). Η Pauline Kael είχε χαρακτηρίσει αυτό το έργο ως 'το καλύτερο στο είδος του'. Εγώ θα το χαρακτήριζα απλά 'αριστούργημα'. Υπάρχουν τόσες πολλές κρυμμένες λεπτομέρειες σε κάθε πλάνο, τόσα hints γι' αυτό που έρχεται, τόσα μικρά nuances των χαρακτήρων που σε κάνουν να αμφισβητείς συνεχώς ποιός είναι pod person και ποιός όχι, που πολλαπλές προβολές απλούστατα επιβάλλονται. Πραγματικά λίγα έργα επιτυγχάνουν αυτού του είδους την ζοφερή ατμόσφαιρα και αγωνία. Μπροστά απ' την κάμερα, ο Donald Sutherland είναι αναμενόμενα άψογος και οι Jeff Goldblum και Leonard Nimoy σε δεύτερους ρόλους τα δίνουν όλα. Και φυσικά, υπάρχει αυτή η τελευταία σκηνή, που νιώθεις οτι έρχεται και λες 'μπά, δε θα το κάνουν' και τελικά σκάει και σε γαμάει ολότελα, κάνοντας τα end credits που ακολουθούν να μην χρειάζονται οποιουδήποτε είδους μουσική υπόκρουση...

3. The Fly

"There was an old lady who swallowed a fly, perhaps she'll die."

Δεύτερη ταινία του Cronenberg στη λίστα. Αφού το χει ο τύπος, τι να κάνουμε; Το ρημέηκ του cheesy 'The Fly' της δεκαετίας του '50 είναι για μένα μια απο τις τρομακτικότερες ταινίες όλων των εποχών. Έτσι απλά. Η διαδικασία μεταμόρφωσης του κολασμένου Dr. Brundle απο απλό σπασίκλα σε φρικιαστικό Brundlefly είναι τόσο τραγική, τόσο επίπονη, τόσο παρανοικά αηδιαστική, που δεν γίνεται να μη νιώσεις κόμπο στο στομάχι σου καθώς τρέχεις να ανάψεις τα φώτα. Η σκηνή του εφιάλτη της Geena Davis στο μαιευτήριο αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την υγεία και ισορροπία του νου. Ο καλύτερος ρόλος του Jeff Goldblum και χαλαρά και ένα απο τα ισχυρότερα επιχειρήματα που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς υπέρ των remakes.

2. The Thing

"Why don't we just wait here for a little while... see what happens..."

Η καλύτερη ταινία που σκηνοθέτησε ποτέ ο John Carpenter είναι και μια απο τις γαμηστερότερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών. Aν και remake του 'The Thing From Another World' του Howard Hawks, το έργο του Carpenter κάνει το ορίτζιναλ να μοιάζει με επεισόδιο Teletubbies. Γαμώ τη παναγία, την λατρεύω αυτή την ταινία (και τα Teletubbies, μεταξύ μας, έχουν μια κάποια διεστραμμένη πλάκα). Το concept απο μόνο του είναι ιδιοφυές, θυμίζοντας 'Agatha Christie gives sci-fi a shot'. Κάτι μου λέει οτι αυτό είχε στο μυαλό του ο John. W Campbell όταν έγραφε το 'Who Goes There?' στο οποίο βασίζονται και οι δύο ταινίες. Εν τέλει, τα πάντα στην εκδοχή του Carpenter συντελούν σε ένα αντικειμενικά άψογο αποτέλεσμα. Η σκηνοθεσία, η ηθοποιία, το θεικό soundtrack του Ennio Morricone, τα ασύλληπτα για την εποχή creature effects των Stan Winston και Rob Bottin, τι να λέμε τώρα, αυτή τη γαμημένη ταινία μου κόστισε τουλάχιστον τρείς μήνες ύπνου. Η σκηνή με τον half-formed Bennings να καίγεται στο χιόνι, μέσα σε μια κακοφωνία απόκοσμων ουρλιαχτών, σηκώνει την τρίχα κάγκελο. Man is the warmest place to hide, indeed...

1. Alien

"You still don't understand what you're dealing with, do you? Perfect organism. Its structural perfection is matched only by its hostility."

Alien και τα μυαλά μας πονάνε. Όσο κι αν λατρεύω το Blade Runner, δεν μπορώ παρά να παραδεχθώ οτι το Alien είναι ότι καλύτερο έχει κάνει ποτέ ο Ridley Scott. Αδυνατώ να είμαι 'αντικειμενικός' με αυτή την ταινία. Πως να το πω, είμαι 27 χρονών κι έχω περισσότερες φιγούρες Alien στο δωμάτιό μου παρά ζευγάρια κάλτσες στη ντουλάπα μου. Έχω αφιερώσει ένα ποστ-σεντόνι στην τετραλογία Alien εδω. Αν δεν βαριέστε, διαβάστε το. Αν βαριέστε (δεν σας κατηγορώ), δείτε την ταινία - και αν την έχετε δει, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι οτι μια φορά δεν είναι αρκετή. Ή, εχμ, 30. Ξαναδείτε την. In space no one could hear me praise this movie (but I'd give it a shot nonetheless).

Sacred Bones 4 Life

2011-09-25T22:23:00.003+03:00

Στο ποστ αυτό παραθέτω ορισμένους απο τους λόγους για τους οποίους θεωρώ την Sacred Bones την πιο ενδιαφέρουσα δισκογραφική των τελευταίων χρόνων.

Δεν νομίζω οτι χρειάζεται να γράψω κάτι παραπάνω - εκτός του οτι δεν το 'χω καθόλου στην παρούσα φάση, τα αριστουργηματικά αυτά εξώφυλλα με το λιτό, απέριττο design - trademark της SB λένε πολύ περισσότερα απ' οσα θα μπορούσε ποτέ να μεταφέρει ο γραπτός μου λόγος.

In no particular order, λοιπόν:

Ολίγη απο black metal

2011-08-16T01:58:00.003+03:00

Πέρασε ο καιρός, τα updates που είχα υποσχεθεί δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ (κλασσικά πράγματα) και το blog αράχνιασε για ακόμη μια φορά.

Δεκαπενταύγουστος λοιπόν, Αθήνα έτοιμη για γύρισμα ταινίας με ζόμπι, ζέστη, ιδρώτας, αίμα, εντάξει όχι αίμα, but you get the point.

Κατάλληλη ατμόσφαιρα λοιπόν για black metal.

Ξέρω, ξέρω, η έννοια 'black metal' φαντάζει πλήρως ασύμβατη με την έννοια 'καλοκαίρι', παρ' όλα αυτά κάτι τέτοια βράδια λιωσίματος και -υποτίθεται διαβάσματος- ένας obscure black metal δίσκος (κατα προτίμηση σε κασσέτα) ακούγεται το ίδιο ευχάριστα με την Grouper. Έχει κάτι περίεργα, τρομακτικά σαγηνευτικό αυτός ο ήχος, και πάντα μου την έδινε που αυτο-υπονομευόταν κατα κάποιον τρόπο μέσα απο τον ψυχαναγκασμό του ποιος την έχει σατανικότερη. More on that in a moment.

Είχα αναφέρει σε μια παλιότερη λίστα (δηλαδή στο προηγούμενο ποστ) δύο black metal δίσκους που μου έκαναν τρομερή εντύπωση τους τελευταίους μήνες. Αναφέρομαι στο αριστουργηματικό 2ο άλμπουμ των hipster black metal-άδων (έτσι τους χαρακτηρίζουν οι haters) Liturgy και στο -επίσης hipster friendly, κρίνοντας απ τα comments στο last.fm- 'Roads to Judah' των Deafheaven.

Γιατί θεωρώ αυτούς τους εκπροσώπους της 'νέας γενιάς' black metal σημαντικούς; Πολύ απλά επειδή χίψτερ-ξεχίψτερ, αυτές οι μπάντες λύνουν για αρκετό κόσμο ένα βασικό πρόβλημα. Ας το παραδεχτούμε, όσο τρου και να σαι, δε μπορείς παρα να γελάσεις οταν δεις οτι η μπάντα που ακούς είναι στην πραγματικότητα κάπως έτσι:

Ή όταν ψάχνεις για κάποιο καινούριο black άκουσμα και τα περισσότερα σχόλια ακροατών αφορούν το πόσο evil ή φλώρικη είναι η Χ μπάντα. Και χορτοφάγοι μάρτυρες του Ιεχωβά να είναι, δε με νοιάζει! Ακούγονται!?

Αυτό το νέο κύμα black metal, πέιτε το όπως θέλετε, post black metal, experimental black metal, hipster black metal, δε γαμιέται, διυλίζει το genre κρατόντας τα γαμάτα ηχητικά χαρακτηριστικά του και αφήνοντας απ' έξω την εγγενή ποζεριά και γελοιότητα του corpse paint ή του ποιός έχει κάψει περισσότερες εκκλησίες ή έχει πιεί περισσότερα λίτρα αίματος παρθένας. Εντάξει, έχουν κι αυτά την πλάκα τους, αλλά μέχρι σημείου. Όποιος έχει δει ντοκυμαντέρ για black metal καταλαβαίνει.

Τώρα τελευταία, μετά απο παρότρυνση φίλης η οποία τους ανακάλυψε σ' ένα blog, λιώνω το self titled LP των Καλιφορνέζων (!) Ash Borer.

Τρία κομμάτια, γύρω στα 12-15 λεπτά το καθένα, και το σαγόνι στο πάτωμα. Οι τίτλοι προιδεάζουν για το τι θα ακολουθήσει μόλις πατήσει κανείς το play: 'In the Midst of Life, We Are In Death' μας λένε οι Ash Borer και ξέρετε κάτι; Δεν έχουν άδικο. Βρώμικη παραγωγή και απίστευτες συνθέσεις που δημιουργούν, ακόμα και με 40 βαθμούς υπο σκιάν, ύπουλες - υπερβόρειες όπως έλεγε κι ενας φίλος- ανατριχίλες στην σπονδυλική σου στήλη. Εν ολίγοις, δισκάρα.

Πολύ καλός και ο περσινός δίσκος των An Autumn For Crippled Children (τι όνομα κι αυτό!), ονόματι 'Lost':

Δεν έχουν και την καλύτερη παραγωγή, αλλά με τέτοια ατμόσφαιρα ποιος την χέζει την παραγωγή! Κατάθλιψη στο 11, όπως πρέπει. Ότι πρέπει για παραλία!

Εδώ τελειώνει αυτό το μικρό update. Ελπίζω σύντομα να ποστάρω κάτι διαφορετικό και όχι πάλι ποστ-ξεπέτα του τύπου 'τον τελευταίο καιρό μου άρεσαν αυτοί οι δίσκοι...', νισάφι πια!

Μέχρι τότε, όπως πάντα, light 'em if you got 'em.

Back, big as life and twice as ugly!

2011-06-01T00:57:00.009+03:00

...ή αλλιώς, ώρα για λίστα. Αλλά προτρέχω.

Ναι, κι όμως, ζω ακόμα. Ο τελευταίος μήνας πέρασε χωρίς να το καταλάβω, έγιναν τόσα πολλά με αποτέλεσμα το μπλόγκ να μπεί σε δεύτερη μοίρα.

Ελπίζω μέσα στο επόμενο διάστημα να μπορέσω να συμμαζέψω και να ποστάρω κάποιες σκέψεις σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα.

Μέχρι τότε, κι επειδή έχω λίγο χρόνο απόψε, ορίστε μια σύντομη λίστα με τους 20 αγαπημένους δίσκους του 2011 μέχρι στιγμής. Βασικά 22 είναι οι δίσκοι, βαριέμαι ν' αρχίσω να ψυχαναγκάζομαι απο τώρα, τον Δεκέμβρη θα πέσει γερό ψαλίδι, μέχρι τότε μπορώ να βάζω όσους δίσκους θέλω στις λίστες μου. Οκ;

Γαμημένες λίστες. Παίζει η εξής αντίφαση: λατρεύω μεν τις λίστες και την διαδικασία πίσω απ' αυτές αλλά πάντα μου την δίνανε αυτά τα μπλόγκ που ήταν γεμάτα ποστ με λίστες τέτοιου τύπου. Και αυτό είναι ενα μπλόγκ οπου το 1 στα 3 πόστ είναι λίστα. Μάλλον όσοι δεν μπορούν να γράψουν κάτι ενδιαφέρον γράφουν λίστες. Oh well.

Φύγαμε λοιπόν, in no particular order (όπως μου 'ρχονται):

Crystal Stilts - In Love With Oblivion

Για την δισκάρα των Crystal Stilts ότι μπορούσα να γράψω το έχω γράψει πιο κάτω.

Liturgy - Aesthetica

Θέλω όταν βρω λίγο χρόνο να ετοιμάσω ενα πόστ αφιερωμένο στο επονομαζόμενο 'hipster black metal' όπως το χαρακτηρίζουν διάφοροι υπερβόρειοι haters. Γαμώ τους κολλημένους με corpse paint, ξεκολλάτε, οι τυπάδες μας έκαναν το μυαλό κιμά με το Renihilation του 2009 και φέτος γύρισαν για τα sloppy seconds, τα οποία μονο sloppy δεν είναι. Απλά ήθελα να χρησιμοποιήσω την φράση. Δισκάρα.

The Kills - Blood Pressures

Με είχε ξενερώσει ο προηγούμενος δίσκος, σε βαθμό εξοργιστικό, τους είχα ψιλοξεγράψει βασικά, αλλά έσκασε αυτό εδώ και μ' έκανε να συνειδητοποιήσω οτι είμαι περισσότερο μαλάκας απ' οτι πίστευα. Μαθαίνεις κάτι καινούριο κάθε μέρα!

Six Organs Of Admittance - Asleep On The Floodplain

Ben Chasny ρε. Τι να πει κανείς. Για εκείνα τα βράδια που σου σκάει στο δόξα πατρί η υπαρξιακή 'γλυκιά αδιαφορία του κόσμου'.

Bass Drum Of Death - GB City

Δίσκος-Viagra, rawk φάση, κομμάτια που μπορούν άνετα να σε κάνουν να μπείς στο αντίθετο ρεύμα ουρλιάζοντας ανάμεσα στα πανικοβλημένα κορναρίσματα, 'ΕΛΑΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ!' Τι άλλο να θελήσει κανείς; Γαμάτοι όσο και το όνομά τους!

Battles - Gloss Drop

Κάτι μέσα μου ήταν βέβαιο πως το καινούριο πόνημα των Battles θα ήταν μέσα σε μια τέτοιου είδους λίστα παρά την αποχώρηση του Tyondai. Τελικά αυτό το κάτι είχε δίκιο. Το album closer με τον άρρρρωστο Yamantaka Eye είναι ψαρωτικά, παρανοικά πορωτικό.

Belong - Common Era

Μια απ' τις προτάσεις του Raggedy Man, ο οποίος σπανιώς - τρομακτικά σπανίως βασικά - πέφτει έξω. Διάχυτη shoegazeίλα, θόρυβος, μελωδίες, απόκοσμα φωνητικά, απ' τους δίσκους που μετά την ακρόαση νιώθεις μια περίεργα όμορφη ανακούφιση, σαν όλα να είναι... καλά. Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς.

Dirty Beaches - Badlands

Αντιγράφω απ' το post του Raggedy Man:

"Άμα γουστάρεις Suicide θα αρρωστήσεις. Απλά είναι τα πράματα ρε. Τι να αναλύσω τώρα. Τελείωσε το ρηβιού, πάει.
Μαλάκα, παίζει να είναι η δεύτερη φορά που αντί για φωτό ό,τι να 'ναι βάζω το εξώφυλλο δίσκου... Νταξ, κάτι κατεβατά για πέντε - έξι LP μαζεμένα δε μετράνε. Λοιπόν, γαμάει το έργο... Το ξεκαθαρίσαμε; Τέλεια..."

Deafheaven - Roads To Judah

Αντιγράφω τα tags απ' το what.cd:

"experimental, hardcore, black.metal, post.rock, shoegaze"

Need I say more? Κλασσικά, haters gonna hate...

Grouper - Alien Observer

Η Grouper (κατα κόσμον Liz Harris) είναι πολύ περίεργη περίπτωση. Σίγουρα δεν είναι άνθρωπος. Δεν μπορεί. Ίσως πρόκειται για εξωγήινο omnipotent, omnipresent intelligence, κάτι σαν τον Q απ' το Star Trek: The Next Generation. 'Alien Observer' - fitting. Ποιός ξέρει. Όπως και να 'χει, κάνει μουσική τόσο όμορφη που σου θυμίζει οτι υπάρχει ασύλληπτη ομορφιά εκει έξω, όσο κυνικός και να είσαι. Καλοκαιρινό ξημέρωμα, meet your soundtrack.

James Blake - James Blake

Πολύς ντόρος έγινε μ' αυτό το άλμπουμ. Άξιζε όμως; Και με το παραπάνω. Ακούγοντάς το πρώτη φορά ένιωσα όπως όταν πρωτοάκουσα την τελευταία δισκάρα των Portishead. Fucking sold. Ο τύπος είναι ιδιοφυία.

Jesu - Ascension

Justin Broadrick είναι αυτός, δεν γίνεται να λείπει απο τέτοιες λίστες. Νομίζω η καλύτερη στιγμή των Jesu μέχρι στιγμής. Και θεικό εξώφυλλο.

The Men - Leave Home

Καταραμένη Sacred Bones, πόσα μυαλά έχεις κάψει ανεπανόρθωτα φέτος; Χαλαρά η αγαπημένη μου δισκογραφική τον τελευταίο καιρό. Η αισθητική της είναι ανυπέρβλητη. Απλά δείτε τα εξώφυλλά της. Αλλά θα μου πείς 'όμορφος στο μάτι δίσκος χρησιμεύει μόνο για διακοσμητικό'. Και θα 'χεις δίκιο - αλλά αυτό εδώ το άλμπουμ δεν είναι μόνο καλό, είναι αριστούργημα με όλη την (βαρύγδουπη) έννοια της λέξης. Απ' αυτά που σε κάνουν να νιώθεις τυχερός που είσαι εδώ, τώρα, αυτή τη στιγμή και τ' ακούς.

IceAge - New Brigade

Κολασμένο Δανέζικο post-punk που δείχνει σε όλους τους wannabe post punks πώς γίνεται. Για κάποιο λόγο μου έφερε στο μυαλό σκηνές απο ταινίες του Sam Peckinpah. Πιο true δε γίνεται.

Cold Cave - Cherish The Light Years

Ξέρω οτι ανήκω στην μειοψηφία, τελικά αυτός ο δίσκος μάλλον δεν ενθουσίασε κανέναν όσο το πρώτο άλμπουμ, αλλά τι να κάνω, I'm a sucker for synths... Το λάτρεψα σε βαθμό παράνοιας.

Radiohead - The King Of Limbs

Ε ναι.

Snowman - Absence

Ύπουλο άλμπουμ.. Άργησε αρκετά να μου τα σκάσει. Δεν είναι 'The Horse, The Rat And The Swan' αλλά απ' την άλλη τίποτα δεν είναι σαν εκείνο τον δίσκο. Δώστου όμως λίγο χρόνο του Absence και τσοοούπ.. βυθίζεσαι στην λαγουδότρυπα μέχρι να πεις 'Α'.

The Twilight Singers - Dynamite Steps

Η σουρεάλ λάιβ εμφάνισή τους στο Ράδιο Αρβύλα (!?) λίγο έλλειψε να τους στοιχήσει την θέση στην λίστα αυτή (ξέρω, ξέρω, θα ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για την μπάντα κλπ.) Παρ' όλα αυτά όλοι κάνουμε λάθη, και εξάλλου πρόκειται για δισκάρα οπότε.. γουέλκαμ μπακ του δε λίστ Greg.

TV Ghost - Mass Dream

Έσκασε απο το πουθενά και τα γάμησε όλα. Είναι απ' αυτές τις μπάντες που τις ακούς και δεν μπορείς παρα να αναφωνήσεις, 'ΠΟΥ ΣΤΟ ΠΟΥΤΣΟ ΕΙΣΑΣΤΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ!;' Άρρωστο...

Wye Oak - Civilian

Αυτός ο δίσκος βαράει αλύπητα σε πολλαπλά αδύναμα σημεία μου. Προσπαθώ να βρώ λόγους για να κράξω - δεν ξέρω γιατί, μερικές μπάντες μου βγάζουν κάποιου είδους σαδισμό, ίσως φταίνε τα στερεότυπα - και απλά δεν μπορώ. Το αντίθετο μάλιστα. Παίζει στο ρηπήτ το γαμίδι. Παραδέχομαι την ήττα μου και υποκλίνομαι στο Civilian.

The Antlers - Burst Apart

Πάμε ξανά για να το εμπεδώσετε:

P.S. Φυσικά έχω ξεχάσει δίσκους, δεν είμαι καν σίγουρος αν αυτή η λίστα αποτελείται απο 22 δίσκους όπως αναφέρω πιο πάνω. Παραείμαι κουρασμένος για τέτοιες λεπτομέρειες. Αυτά.

Κι όμως, ανανεώνεται που και πού...

2011-04-25T23:00:00.003+03:00

Συνειδητοποίησα σήμερα πως το τελευταίο ποστ ανέβηκε 20 μέρες πριν. Δεν το λες και μικρό διάστημα για τα ιντερνετικά δεδομένα. Ώρα για ενα μικρό update λοιπόν.

Συνέβησαν αρκετά μέσα σ' αυτό το διάστημα. Καταρχάς έλαβε χώρα το ανυπέρβλητο, επικό λάιβ των Swans που μου βιάσε (επανειλλημένα) το μυαλό σε βαθμό που θεωρούσα πλέον ανέφικτο. Μετά το τέλος του σχεδόν δίωρου σέτ ένιωθα σαν εκείνο τον μάλλον τρομακτικό τύπο στα χαρακώματα της γέφυρας Do Long στο Apocalypse Now, με το περιδέραιο απο δόντια. Που τον ρωτάει ο Martin Sheen, 'Soldier, do you know who's in command here?' κι αυτός ατάραχος, με ενα κενό βλέμμα στα κοκκινισμένα του μάτια του απαντά απλά 'Yeah.', ενώ τα mortar των Vietcong σκάνε παντού ολόγυρα. Κάθε κομμάτι, κάθε νότα, ήταν γροθιά στο στομάχι - και με ήχο τσούκι (look it up). Στο 'Sex, God, Sex' ο Gira, μοιάζοντας επικίνδυνα με ψυχασθενή ιεροκύρηκα, νομιζω κόντεψε να με κάνει να νιώσω το equivalent θρησκευτικής εμπειρίας. Δεν θα μακρυγορήσω άλλο. Ο Raggedy Man για ακόμα μια φορά δίνει ρέστα, περιγράφοντας εδώ την κατανυκτική εμπειρία εκείνης της βραδίας με τον τρόπο που της αρμόζει. Εκτός απροόπτου, νομίζω οτι μπορούμε να μιλάμε με σιγουριά για το live της χρονιάς.

Γενικά συναυλιακά το 2011 πάει γαμώ μέχρι στιγμής. Πέραν της -on another level- εμφάνισης των Swans, ξεχωρίζω την λαιβάρα των Electric Wizard. Είναι μεγάλη μπάντα ρε γαμώτο. Τεράστια. Και το απέδειξαν εκείνο το βράδυ του Σαββάτου στο Gagarin με το παραπάνω. Άψογο σέτλιστ, απίστευτος ήχος-αμόνι ACME (τουλάχιστον απο κεί που καθόμουν), ενέργεια τρελή, πως να το πω, fun ρε, ο ορισμός του balls-out fun live. Το βαρύ κι ασήκωτο groovίζων doom της μπάντας συνόδευαν sexploitation films των δεκαετιών '60-'70 που προβάλλονταν καθ' όλη την διάρκεια. Ως επι το πλείστον μου την σπάνε οι βιντεοπροβολές σε συναυλίες, ειδικά οταν θυμίζουν απάλευτα video art τύπου Booze (Red Sparowes, εσάς κοιτάζω!) αλλά σ' αυτή την περίπτωση βγάζω το καπέλο μου στην μπάντα. Δηλαδή θα το έβγαζα, αν φορούσα. Φυσικά οι Electric Wizard δίχως ψυχεδελικές ουσίες είναι σαν διαμέρισμα δίχως μπαλκόνι, και το κοινό είχε φροντίσει όχι απλώς για μπαλκόνι αλλά για παράνομο ημιυπαίθριο: ποτέ άλλωτε δεν έχει παίξει τέτοιο ντουμάνι μέσα στο Gagarin. Και επεισόδια 'Ρετιρέ' να έπαιζαν πίσω απ' την μπάντα δεν νομίζω να είχε πρόβλημα κανείς. Για την ακρίβεια, ο κόσμος δεν έλεγε να σπάσει μετά το τέλος του σετ, οπότε τα παλικάρια (και η cool τύπισσα) απ' το Dorset βγήκανε για encore και μας αποτελείωσαν με το επικό Funeralopolis. Κι ο Jus που λογικά θα του 'χε σπάσει η μύτη εκει μέσα, έσκασε κι ένα δίφυλλο, έτσι για το καλό. ~~Good~~ High times.

Πέραν των συναυλιών, και μένοντας στα μουσικά, ομολογώ οτι σαν μαλάκας τόσο καιρό αγνοούσα την ιδιοφυία του Jerome Reuter, ή αλλιώς Rome. Είχα ακούσει διάσπαρτα κομμάτια απο δω κι απο κει, αλλά κάτι το Λουξεμβούργο που σαν χώρα προέλευσης φέρνει άσχημους συνειρμούς (Eurovision κλπ.), κάτι το υπερβολικά goth fanbase, δεν είχα αξιωθεί να διερευνήσω περαιτέρω την φάση του (δηλαδή να κατεβάσω ν' ακούσω ένα άλμπουμ στην εντέλειά του). Έ, μετά απο φιλική παρότρυνση, το έκανα. Κι έπαθα πλάκα. Πέντε άλμπουμ, όλα διαμάντια. Το 'Flowers From Exile' του 2009 είναι αυτό που έχω λιώσει περισσότερο και αυτό που προτείνω για πρώτη ακρόαση. Αριστούργημα με θεματολογία απ' τον Ισπανικό Εμφύλιο. Neofolk ta life, ρε!

Αυτά τα ολίγα μέχρι στιγμής. Κάποια στιγμή πρέπει να αξιωθώ να γράψω και για το Portal 2 που είναι απλά συγκλονιστικό. Αλλά πρέπει να το τερματίσω 2-3 φορές ακόμα.

Με αφορμή τον δίσκο του Ulrich Schnauss “Α Strangely Isolated Place”

2011-04-06T12:30:00.000+03:00

Χθες βράδυ έλαβα στο μέηλ μου το παρακάτω κείμενο απο τον Γάκη. Όπως κάθε φορά, το παραθέτω αυτούσιο.

Ξεμπέρδεψε τα καλώδια του mp3. Για την ακρίβεια τα ξεμπέρδευε για ώρα. Το εκλάμβανε πάντα σαν προετοιμασία του επόμενου βήματος του που ήταν να πατήσει το play. Η τεχνολογία για ακόμη μια φορά τον είχε ξεπεράσει αλλά ελάχιστα τον ενδιέφερε. Αγαπούσε τη σπασμένη οθόνη και τα μπερδεμένα καλώδια περισσότερο από οποιοδήποτε καινούριο, ψυχρό τεχνολογικό κατασκεύασμα. Το δέσιμο του με την ύλη είχε οπωσδήποτε ιδεαλιστικές καταβολές.

Η σκέψη του αυτή άρχισε να διογκώνεται σαν αφρός σιλικόνης στο κεφάλι του. Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς και όλοι έτρεχαν να κάνουν τα τελευταία ψώνια. Κρατούσε και αυτός μια χαριτωμένη ροζ στολή ραδιενέργειας που είχε πάρει για το ανιψάκι του.

Η τεραστίων διαστάσεων φωτεινή πινακίδα έτοιμη να ανάψει την κατάλληλη στιγμή δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας. Ήταν όντως παραμονή πρωτοχρονιάς του 2030. Είχε σχεδόν ξεχάσει το πέρασμα του χρόνου πριν έρθει αντιμέτωπος με την εν λόγω πινακίδα. Το πρωί είχε αποφασίσει να αφαιρέσει στο ξύρισμα τις αγαπημένες του φαβορίτες στην προσπάθεια να λιγοστέψουν οι λευκές τρίχες του προσώπου του. Κοντοστεκόταν σε οποιαδήποτε ανακλαστική επιφάνεια συναντούσε προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του πως έδειχνε λιγότερο γερασμένος.

Οι σειρήνες για πολλοστή φορά την τελευταία βδομάδα άρχισαν να ουρλιάζουν. Πανικόβλητος κόσμος κρατώντας σφιχτά τις τσάντες των αγορών στα χέρια, έτρεξε να βρει καταφύγιο σε υπόστεγα και μαγαζιά. Μια ακόμα όξινη βροχή είχε αρχίσει το καθοδικό της ταξίδι προς την άρρωστη άσφαλτο. Αυτή τη φορά θεώρησε πως είναι εξαιρετικά μάταιο να στριμωχτεί και αυτός κάτω από τα υπόστεγα. Είχε άλλωστε μόλις ξεμπερδέψει τα ακουστικά. Τα έβαλε στα αυτιά του και άναψε τσιγάρο.

Ulrich Schnauss. Ποιος να τον θυμόταν τώρα πια; Ήξερε πως στον ολοένα συρρικνούμενο ανθρώπινο πολιτισμό η μουσική αποτελούσε πολυτέλεια. Πόσο μάλλον ένας άγνωστος τύπος από μια πόλη που κάποτε λεγόταν Kiel. Ένα κρύο, ομιχλώδες λιμάνι της Βαλτικής με την παγκόσμια μελαγχολία να βαραίνει τις πλάτες του. Ο Ulrich σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μιας ξεχασμένης πόλης, του φαινόταν σαν φιγούρα πιο οικεία από ποτέ. Α Strangely Isolated Place.

H μουσική του εξαιρετικά διακριτική, σπάνια μπορούσε να επιβληθεί πάνω στου θορύβους της πόλης. Μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο σαν μαλακό υπόστρωμα που πάνω του ξάπλωναν σκέψεις, ήχοι και εικόνες και έπαιρναν νέα μορφή. Η μουσική του είχε όμως και αυτή τη γαμημένη δύναμη της υπομονής. Τη δύναμη αυτή που τη συναντά κανείς στα σωθικά του Προμηθέα, στις επαναλαμβανόμενες σταγόνες που τελικά τρυπούν το μάρμαρο και σε αυτούς που προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο κρατώντας πέτρες απέναντι σε πολυβόλα.

Το τσιγάρο του είχε νοτίσει από τη βροχή. Σιχάθηκε και το πέταξε. Από πίσω του ακούστηκε μια φωνή σε απόγνωση: «Που πάτε κύριε; H βροχή είναι όξινη. Δεν ακούσατε τις σειρήνες;» Αύξησε κι άλλο την ένταση. Ακουγόταν τώρα καθαρά σε σχέση με τους εξωτερικούς ήχους το In all the wrong places. Ένιωθε τη μουσική σαν βιτριόλι που κυλά στις φωνητικές του χορδές και τις καίει. Κάθε ανάγκη για να μιλήσει είχε εξαφανιστεί.

Μια ψυχωτική αισιοδοξία σχηματίστηκε στους νευρώνες του εγκεφάλου του βλέποντας ότι ο πολιτισμός που του επέβαλαν να αγαπάει κρατιέται στη ζωή μόνο με μηχανική υποστήριξη. Όση παρακεταμόλη και να καταναλωνόταν πια δεν θα μπορούσε να σταματήσει τον πόνο της ύπαρξης. Μπορούσε επιτέλους να απολαύσει αυτόν τον δίσκο με λιγότερες ψευδαισθήσεις.

Μπήκε στο λεωφορείο της γραμμής. Σε μισή ώρα ήταν σπίτι του. Έβαλε τα μουσκεμένα ρούχα σε πλαστική σακούλα όπως τον είχε προειδοποιήσει το ανακοινωθέν της κυβέρνησης. Έβαλε τις παντόφλες του και κάθισε στον καναπέ να χαζέψει το πρωτοχρονιάτικο πρόγραμμα. Σε λίγο πλησίαζε 12. 2030 και ακόμα συνεχίζει να υπάρχει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Γάκης

Crystal Stilts - In Love With Oblivion

2011-04-05T03:57:00.009+03:00

Mother Disobedience - 3 Folk Greats About Fear, Faith and Consumption

2011-03-17T05:17:00.004+02:00

Soundtrack out now!

Dedicated to the late, great Frank Plastic.

Φόρος τιμής στην μελαγχολία

2011-03-15T19:14:00.003+02:00

Το παρακάτω κείμενο το έστειλε ο κολλητός μου ζητώντας μου να το ποστάρω εκ μέρους του.

Τσόντες, σήριαλ, facebook και παιχνίδια στο PC. Μοναξιά; Ναι την είχε πολεμήσει. Αν και ο πόλεμος αυτός γινόταν μόνο για αυτοσυνείδηση. Η εξαφάνιση του εχθρού αποκλείεται. Η αρρώστια είχε προχωρήσει. Τα κύτταρα του ασθενή είχαν αρχίσει ήδη να διαλύουν το σώμα του. Οι φλέβες κάτω από το δέρμα στους κροτάφους του πάλλονταν. Πίεσε με το χέρι του την περιοχή περιμένοντας μάταια να περάσει ο πόνος.

Η μελαγχολία δεν προκύπτει από συγκεκριμένες αιτίες. Εμφανίζεται ύστερα από ένα τραγούδι ή μετά από παρατεταμένη παρατήρηση των σημαδιών του απέναντι άσπρου τοίχου. Συνήθως πάντως ακολουθεί μια ατελείωτη εποχή συστολής. Τη στιγμή που νιώθεις την πυκνότητα σου άπειρη και τον όγκο σου μηδαμινό. Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο στο σκοτάδι.

Η αντικειμενικότητα τον εγκαταλείπει όλο και περισσότερο. Κυψέλη. 12 και 5. Κάτω από το παράθυρο η γκόμενα από νέον του χαμογελά. Αμετακίνητη στην πινακίδα του ίδιου κωλόμπαρου εδώ και χρόνια. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να αλλάξει την λάμπα του ποδιού της. Εδώ και μερικούς μήνες στέκει κουτσή.

Προσπαθεί κάτι να γράψει. Στοιχεία της αντίστασης πριν από τον πανικό που σε στοιχειώνει. Αν είναι τυχερός και περάσει η νύχτα, αύριο έχει κανονίσει δουλειές από το πρωί. Θα ξεχαστεί. Αρκεί να βρει ένα τρόπο να περνά τις νύχτες. Έβαλε να ακούσει μουσική. Την έκλεισε. Όσα συγκροτήματα αγαπούσε φορούσαν τώρα γυαλιά πρεσβυωπίας. Ανοίγει και κλείνει το ψυγείο. Έχει φάει ένα κάρο μαλακίες από την αμηχανία του. Πατατάκια, μπισκότα, μίλκο, κρακεράκια, σκατά. Έβαλε να δει μια ταινία και μετά από πέντε λεπτά την έβγαλε.

Είδε το ρολόι πίσω από το κεφάλι του. Συνειδητοποίησε ότι εδώ και μισή ώρα έβλεπε χιόνια στην τηλεόραση. Άλλαξε κανάλι. Διαφημίσεις. Άλλαξε ξανά. Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο να καεί και σοτάρουμε το κρέας για 4-5 λεπτά. Κατόπιν σοτάρουμε το κρεμμύδι, το σουσάμι για 2-3 λεπτά και σβήνουμε με το κρασί.

Είχε το κινητό στο αθόρυβο. Ελπίζει όμως να ακούσει τη συχνότητα των ηχείων του υπολογιστή να παραμορφώνεται. Επίτηδες είχε αφήσει το κινητό δίπλα τους. Ακόμα ελπίζει πως κάτι μπορεί να αλλάξει τη νύχτα. Κοιτάει κατάφατσα το βιβλίο και δεν διαβάζει. Ώρες τώρα στην ίδια πρόταση. Θα μπορούσε να την επαναλάβει μηχανικά χωρίς όμως να τον απασχολεί το νόημα της.

Βλέπει απέναντι την ελληνική σημαία του γείτονα. Σκέφτεται πως είναι δύσκολο να ζεις σε μια χώρα που το πιθανότερο είναι να πεθάνει πριν από σένα και ταυτόχρονα πόσο θα ήθελε να τη χώσει μαζί με το κοντάρι στον κώλο της πρώτης γριάς που θα συναντούσε αύριο το πρωί. Πριν τελειώσει τη σκέψη σκοντάφτει σε μια στοίβα από βιβλία. Από κάτω ακούγονται καθαρά σειρήνες, μπάτσοι, μια ξένη γλώσσα και ένας που τραγουδά Τερλέγκα.

Κάνει κρύο. Η λαδωμένη πιτζάμα δεν βοηθά ιδιαίτερα. Στέκει μόνος. Υπαρκτός με όλους του όρους. Υψόμετρο στιγμής η αντοχή του. Χωρίς τις ρίζες. Ιπτάμενο θηρίο ερωτημάτων. Αιωρείται πάνω από βρώμικα φλιτζάνια, χθεσινές εφημερίδες, πεταμένους ταξιδιωτικούς οδηγούς και χάρτες. Αυτή είναι η πάλη των στιγμών. Η ύλη γύρω αναίσθητη.

Ήξερε πως η περιγραφή αυτής της νύχτας δεν θα ήταν χρήσιμη σε κανέναν. Τίποτα σημαντικό δεν συνέβη. Μια ασήμαντη νύχτα σε μια πόλη στην άκρη της Γης. Ένα μέρος ελάχιστα υπολογίσιμο στο χώρο και στο χρόνο. Και όμως ήξερε τη σημασία της νύχτας εκείνης. Ήταν το υπόδειγμα για το πώς πέρασαν και θα περάσουν οι περισσότερες νύχτες της ζωής του. Ξάπλωσε με τα μάτια ανοιχτά στο σκοτάδι. Πίστευε ολοένα και περισσότερο πως η μοναξιά είναι τρόπος διαχείρισης της ανυπακοής. Αρνείται ακόμα να κοιμάται με φως ανοικτό τα βράδια.

Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε ένα μελαγχολικό απόγευμα υπό το άκουσμα του I, Vigilante των Crippled Black Phoenix έχοντας στο μυαλό την πρόσφατη συναυλία των Wire. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους.

Γάκης

This isn't the blog post you 're looking for...

2011-03-14T03:40:00.038+02:00

Νομίζω πως το έχω τρενάρει αρκετά. Can't beat around the bush any longer που λένε και στο χωριό μου.

Δηλαδή, οκ, έχω γράψει χίλιες δυο μαλακίες εδω πέρα, και δεν έχω γράψει ούτε μια αράδα για έναν απ' τους σημαντικότερους συνεκτικούς κρίκους ανάμεσα στους σπασίκλες ανα την υφήλιο, κάτι που για τους περισσότερους έχει αποτελέσει το πρώτο βήμα προς μια μοναχική ζωή γεμάτη action figures, άχρηστες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, μανιασμένη ακμή και πολλά γιγαμπάιτ τσόντες.

Αναφέρομαι στο αγαπητό (και μετά τα prequel, για ορισμένους μάλλον μισητό) Star Wars.

Ο λόγος που δεν έχω γράψει κάτι τόσο καιρό είναι οτι όπως και να το κάνουμε, ο καθένας έχει να πεί κάτι για την εξαλογία και στις περισσότερες των περιπτώσεων το έχει ήδη κάνει: μιλάμε εξάλλου για μια απ' τις πιο popular εκφάνσεις της ποπ κουλτούρας και ένα σύμπαν για το οποίο έχουν γραφτεί σελίδες επι σελίδων. Υπο αυτές τις συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποφύγει κανείς τον πλεονασμό. Ας μην γελιόμαστε, πιο κλισέ θεματολογία για ποστ απο το Star Wars μάλλον δεν υπάρχει στην επονομαζόμενη μπλογκόσφαιρα (οκ, ίσως υπάρχει, π.χ. πόστ για κατοικίδια ή το Lost ή κάτι τέτοιο. Και ναι, χρησιμοποίησα την κωλολέξη μπλογκόσφαιρα).

Με αφορμή την ανακοίνωση της επανέκδοσης της εξαλογίας σε 3D απ' του χρόνου (ο ορισμός της αρπαχτής) θα προσπαθήσω να συνοψίσω με κάποια -σχετική- συντομία τι είναι το φαινόμενο Star Wars για εμένα, ελπίζοντας να μην κουράσω πολύ.

Το Star Wars για μένα είναι πρώτα απ' όλα ξεφτυσμένες, χιλιοπαιγμένες βιντεοκασσέτες που κολλάνε μέσα στο βίντεο την χειρότερη δυνατή στιγμή. Είναι η ατάκα 'το έχετε ήδη νοικιάσει αυτό 3 φορές' απο τον υπάλληλο στο βιντεο κλάμπ. Είναι τα Σάββατα πρωί οπου ξυπνούσα γεμάτος χαρά μιας και υπήρχε 70% πιθανότητα να παίζει ένα απ τα installments σε κάποιο ιδιωτικό κανάλι. Είναι το οτι έγραφα τις ταινίες αυτές πάνω απο μαγνητοσκοπημένες τσόντες -αγαθό πιο σπάνιο κι' απο κρύσταλλο φωτόσπαθου εκείνη την εποχή- εν γνώση μου και απλά δεν με ένοιαζε. Είναι οι άπειρες διαδρομές που έχω κάνει στο Fiat 127 του παππού μου, ο οποίος ερχόταν να με πάρει μαζί μ' εναν κολλητό απ' το ωδείο μετά το σχολείο, κατα την διάρκεια των οποίων προσπαθούσαμε να τελειοποιήσουμε την a cappella εκτέλεση του Imperial March. Είναι η πραγματικά άρτια μίμηση που μπορώ να κάνω των περισσότερων απ' τους εξωγήινους του Mos Eisly Cantina όπως επίσης και του σπαστικού, over the top Sebulba, ενα skill που με έχει γλυτώσει απο πολλές socially awkward καταστάσεις και φυσικά μ' έχει βυθίσει σε ακόμα χειρότερες (reverse chick magnet φάση). Είναι το κλίμακας 1:28 μοντέλο TIE Fighter στην κατασκευή του οποίου μαστούρωσα απ' την πολλή κόλλα και τα διοράματα που όσο και αν προσπάθησα, ποτέ δεν κατάφερα να χωρέσω στα ράφια του δωματίου μου. Είναι οι μαζικές αγορές κόμικ της Dark Horse και -ως επι το πλείστον κακογραμμένων και non-canon- βιβλίων απ' το Solaris στα Εξάρχεια. Είναι οι συζητήσεις με φίλους σχετικά με το πως παραγγέλνεις πίτσα χρησιμοποιόντας την σύνταξη του Yoda. Είναι οι εφιάλτες στους οποίους βλέπω τον εαυτό μου να πέφτει στο φρικιαστικό στόμα του almighty Sarlacc, ξανά και ξανά, περιμένοντας μια χώνεψη που θα κρατήσει χιλιετίες. Είναι η περίεργη, συνεχιζόμενη επιθυμία μου να μάθω κάποια στιγμή Galactic Basic. Είναι εκείνα τα αναρίθμητα απογεύματα που έχω περάσει στο σπίτι του κολλητού μου στο δημοτικό βλέποντας -συνοδεία χοιρινού σνίτσελ με πατάτες- ξανά και ξανά την ορίτζιναλ τριλογία ντουμπλαρισμένη στα γερμανικά, μιας και ο πατέρας του την είχε γράψει στο βίντεο απο το RTL (!;). Η εικόνα στο πάνω μέρος της οθόνης ηταν παραμορφωμένη με αποτέλεσμα τα φωτόσπαθα να μοιάζουν με γαταγάνια, ο ήχος άλλαζε pitch αβέρτα και φυσικά δεν καταλαβαίναμε Χριστό αλλά τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχε σημασία.

Είναι εκείνη η φάση που συνειδητοποίησα οτι την φωνή του Darth Vader την έκανε ο τύπος που έσφαξε στο γόνατο ολάκερο το χωριό του Conan του Βάρβαρου. Είναι το 'ΑΧΑΑΑ!' που αναφώνησα οταν μου 'σκασε οτι ο τύπος που παίζει τον Grand Moff Tarkin είναι ο Peter Cushing, ή αλλιώς η νέμεσις του Christopher 'O.G. Dracula' Lee στα έργα της Hammer Films. Είναι η στιγμή που κατανόησα μέσα μου ως πιτσιρικάς τι υποννοεί το 'a long time ago, in a galaxy far, far away' και ανατρίχιασα. Είναι ο τρομερός, τρομακτικός σχεδιασμός των AT-AT. Είναι ο Alec Guinness που απλά εκπέμπει σεβασμό σε κάθε πλάνο, παρα το γεγονός οτι δεν γούσταρε καθόλου την φάση. Είναι o χαρακτηρισμός του Obi Wan, 'an elegant weapon, for a more civilized age' για τα φωτόσπαθα. Είναι τα θεικά Hardware Wars και Spaceballs. Είναι ο διάλογος σχετικά με την τύχη των εργατών που απασχολούνταν στην κατασκευή του 2ου Death Star στο Clerks. Είναι το ζεν πρεμιέ ύφος του Harrison Ford. Είναι ο ίλλιγγος που ένιωσα στο Empire Strikes Back οταν o Luke κρεμόταν απο την κεραία (;) στο κάτω μέρος της ιπτάμενης πόλης του Bespin περιμένωντας να περάσει το Millennium Falcon να τον μαζέψει. Είναι η -ορισμός του kick ass- φάση στo ίδιο έργο οπου το Millennium Falcon γλυτώνει στο τσάκ απ' το να γίνει το επόμενο γεύμα μιας γιγάντιας σαύρας που κατοικεί μέσα σ' έναν αστεροειδή. Είδατε; σε οποιαδήποτε άλλη ταινία θα έλιωνες στο γέλιο με κάτι τέτοιο. Είναι ο stormtrooper που κοπανάει το κεφάλι του σε μια μισόκλειστη πόρτα, επίσης στο Empire (το οποίο είναι, καθόλου τυχαία, το καλύτερο Star Wars έβερ). Είναι το 'Don't fuck with a Jedi Master, son!' του Mark 'Cocknocker' Hamill στο Jay & Silent Bob Strike Back. Είναι τα μπιφτέκια στα μαλλιά της Carrie Fisher και οι κλανιές του R2-D2. Είναι τα ασύλληπτα matte paintings και concept art σκίτσα του Ralph McQuarrie. Είναι τα 'I have a bad feeling about this!' και 'I have you now!' Είναι αυτό το γαμημένο σημείο στο soundtrack του Return of the Jedi, και συγκεκριμένα στο κομμάτι "Brother and Sister / Father and Son / The Fleet Enters Hyperspace / Heroic Ewok", που η μουσική ξεφεύγει και γίνεται απλούστατα οτι πιο επικό έχουν ακούσει τα κάπως πεταχτά, ειναι αλήθεια, αυτιά μου. Και ναι ρε μουνιά, heroic Ewok κι ας μη γαμήσω ποτέ!

Είναι πολύ απλά η Lucasarts. Είναι η αίσθηση δέους την πρώτη φορά που έπαιξα το Dark Forces και το X-Wing. Είναι αυτο το ρίγος που ένιωσα οταν κοίταξα για πρώτη φορά κάτω απο την κορυφή ενός ουρανοξύστη στην Nar Shadaa ή αλλιώς Smuggler's Moon στο Jedi Knight και συνειδητοποίησα οτι ο κόσμος -ναι, αυτός ο σχηματισμένος απο χοντροκομμένα πολύγωνα- είναι τεράστιος, πιο τεράστιος απ' τον κόσμο 'σχολείο-σπίτι' που ήξερα μέχρι τότε. Είναι η απορία που μου προξένησε το ίδιο παιχνίδι, 'πως προέκυψε η φράση "geosynchronous orbit" σε αυτό το δίχως Γή universe;' Είναι αυτη η περίεργη μελαγχολία που μου σκάει κάθε φορά που παίζω το Knights of the Old Republic, η οποία κορυφώνεται στο επίπεδο του Tattooine, οπου βλέποντας στον ουρανό τα δύο φεγγάρια νιώθω με κάποιο περίεργο τρόπο την καυτή άμμο της επιφάνειας του πλανήτη να χώνεται στα παπούτσια μου (κι ας φοράω παντόφλα με κάλτσα στην πραγματική ζωή ενώ παίζω). Είναι αυτό το διαβολεμένο Mysteries of the Sith το οποίο καταφέρνει πάντα να φτάνει το σκατό μου στην κάλτσα και με κάνει να συνειδητοποιώ οτι λίγα πράγματα μου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο όπως αυτός ο κόσμος που ξεπήδησε απ' το κιτρινιασμένο notepad ενός μουσάτου τυπά την δεκαετία του '70.

Είναι όλοι αυτοί οι κολασμένοι σπασίκλες, οι ξεχασμένοι απ' όλους παρίες που έχουν φάει τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους σ' έναν φανταστικό κόσμο, προσπαθώντας να ξεφύγουν απο μια πραγματικότητα (;) που τους έχει δώσει μονάχα σκατά. Αυτοί που έχουν νιώσει συγκίνηση, πραγματική συγκίνηση, βλέποντας την φάση στο Return που ο Darth Vader βγάζει το κράνος του και μιλά για λίγες στιγμές σαν πραγματικός πατέρας στον γιό του. Αυτοί που ενώ θα πρεπε να νιώθουν ατέλιωτη μοναξιά, αντίθετα νιώθουν οτι έχουν πάντα μαζί τους μια παρέα που δεν θα τους απογοητεύσει ποτέ. Νιώθω μια απίστευτη αλληλεγγύη γι' αυτούς τους ανθρώπους, έχοντας υπάρξει σε μερικές φάσεις κι εγώ μέλος του ιδιότυπου κλάμπ τους.

Είναι (γιατί όχι;) εκείνο το μπρελόκ C3PO που είχα παραγγείλει απ' το eBay για να κάνω δώρo σε μια κοπέλα. Ο πωλητής μου έστειλε το εξής mail: 'ελπίζω να σου φέρει τόση χαρά όσο έφερε σε μένα πόνο'. Τελικά η φάση με την κοπέλα γαμήθηκε όσο το πακέτο βρισκόταν 'in transit' με αποτέλεσμα ο C3PO να βρει καταφύγιο στο δικό μου keychain. Απο τότε με βοηθά να θυμάμαι κάποια πράγματα.

Ίσως το σημαντικότερο όλων είναι το γεγονός οτι, ακόμα κι αν προσπαθεί επι δύο δεκαετίες δίχως σταματημό, ο Lucas δεν έχει καταφέρει ακόμα να βιάσει την παιδική μου ηλικία. Ούτε αυτός δεν μπορεί να μου το χαλάσει ρε. Δεν γίνεται, απλά.

Αν φτάσατε μέχρι εδώ, είσαστε ήρωες, άπαρτα βουνά. Θα αφιερώσω λοιπόν μερικές αράδες και για το τι δεν είναι το Star Wars, κατα την γνώμη μου πάντα.

Δεν είναι τα vintage (και τρία αυγά Τουρκίας απο αλανιάρη κόκκορα) τισέρτ σε χίπστερς της πούτσας που ζήλεψαν ομοιδεάτη τους ένα βράδυ στην Αβραμιώτου και είπαν να φορέσουν κι αυτοί ένα ίδιο, νομίζοντας παράλληλα οτι το Star Wars είναι ριάλιτι απο τους παραγωγούς του Dancing with the Stars κι' οτι ο Chewbacca είναι sushi bar. Δεν είναι οι δήθεν 'ειμαι τρρρελός φαν' συζητήσεις που κάνουν μεταξύ τους οι προαναφερθέντες χίπστερς φλασάροντας τα τισέρτ τους πριν πετάξουν δυο-τρεις παπαριές στο twitter με την ελπίδα ένα απ' τα αποφθέγματά τους να καταλήξει σε κάποιο free press. Δεν είναι -και το τονίζω αυτό- ούτε το άλλο άκρο, δηλαδή οι λυσσασμένοι 'πραιτωριανοί' φύλακες του Lucas που αν τολμήσεις και σχολιάσεις αρνητικά κάποιο σημείο της εξαλογίας, ετοιμάζουν την πίσσα και τα πούπουλα. Δεν είναι τα άπειρα special/super special editions που έχουν ανοίξει τρύπες σε πολλές τσέπες: το να κρεμάς σακούλια πρέζας μπροστά απο λιωμένο τύπο στην Ομόνοια είναι, όπως και να το κάνουμε, απάνθρωπο. Δεν είναι τα lightsaber battles που θυμίζουν το Cirque de Soleil υπο την επήρρεια speed ούτε, φυσικά, τα midichlorians (τι μαλακισμένη ιδέα κι αυτή, θεέ μου!). Γενικότερα, δεν είναι τα prequel (αν και έχουν, ομολογουμένως, κι αυτά την πλάκα τους). Δεν είναι το συνεχές πείραγμα του ξεμωραμένου Lucas στις ορίτζιναλ ταινίες που τα κάνει όλα, μα όλα χειρότερα (και ναι ρε, ο Han πυροβόλησε πρώτος). Και φυσικά, δεν είναι η 3D επανέκδοση που θα ξεκινήσει του χρόνου.

Χμμ.. Για δες. Τελικά ούτε αυτό το μπλόγκ γλύτωσε απ' την obligatory Star Wars post 'κατάρα'. Αν έλεγα όμως οτι δεν το φχαριστήθηκα αυτό το κατεβατό, θα έλεγα ψέμματα.

The December Sound

2011-03-07T13:47:00.004+02:00

Ακόμα μια μπάντα που ανακάλυψα ολίγον τι ετεροχρονισμένα (4 χρόνια give or take). Να 'ναι καλά γνωστός private torrent tracker με το similar artist map του (όπως επίσης και οι Disappears).

Ένας δίσκος, γνωστός ως 'Silver Album', κυκλοφόρησε το 2007, γαμεί, θόρυβος πολύς, όμορφες μελωδίες επιμελώς κρυμμένες κάτω απ' τον προαναφερθέντα θόρυβο, επιρροές My Bloody Valentine φούλ, τι άλλο να θελήσει κανείς με τέτοιο καιρό;

Ψάχνοντας στο ίντερνετς για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την μπάντα έπεσα στο σάιτ του ΝΜΕ, όπου οι τύποι τους εκθειάζουν (δικαίως). Μάνο, σου έφτιαξα την μέρα. Troll away!

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το ποστ-ξεπέτα με μια ατάκα του στύλ "και τώρα παω να φάω λίγη ταραμοσαλάτα" ή "πάω να πετάξω χαρταετό στα σκουπίδια" ή κάτι τέτοιο, αλλά δυστυχώς την τελευταία δεκαετία κατέστρεψα μάλλον ανεπανόρθωτα το πεπτικό μου σύστημα οπότε λαπάς για μένα (και) σήμερα.

Lesson learned: η επιγραφή 'ΚΡΕΑΣ ΔΙΚΟ ΜΑΣ, ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΒΡΕΦΗ' δεν κάνει ενα σουβλατζίδικο λιγότερο επικίνδυνο. Και όχι, με τα χρόνια δεν αποκτάς ανοσία.

Όπως και να χει, ποτέ δε μου άρεσε η καθαρή Δευτέρα. Πέρυσι που είπα να το ρίξω έξω οδήγησα κανα μισάωρο, έκανα άλλη μιαμιση ώρα για να βρώ να παρκάρω στου διαόλου τη μάνα και τελικά περίμενα άλλο τόσο στο όρθιο μέχρι να βρω να κάτσω σε μια ταβέρνα οπου τα μόνα βρώσιμα είδη που είχαν επιβιώσει της επέλασης των βαρβάρων ήταν τα χαρτινα τραπεζομάντηλα, οι οδοντογλυφίδες και κάτι θλιβερά καλαμαράκια με όμορφες αναμνήσεις απο την Ιουράσια περίοδο. Και όλα αυτά φυσικά συνοδεία 'ΚΨΜ hits' στο ρηπήτ.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι, μου την δίνει τρελά η καθαρή Δευτέρα. Είναι σαν την τσικνοπέμπτη των χορτοφάγων - τι πιο εκνευριστικό;

Something came in the mail yesterday...

2011-03-04T15:14:00.012+02:00

Ένα ύποπτο πακέτο έφτασε στο κατώφλι μου πρόσφατα.

Είχε μέγεθος βιβλίου και ήταν τυλιγμένο με το κλασσικό καφέ χαρτί, ξέρετε, τύπου fish and chips, που νόμιζα οτι είχε σταματήσει να χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες. Το πρώτο πράγμα που παρατήρησα ήταν πως στο πακέτο δεν αναγραφόταν ούτε διεύθυνση, ούτε αποστολέας, ούτε τίποτα. Ύποπτο. Στην κάτω πλευρά του υπήρχε μια λέξη, γραμμένη μάλλον βιαστικά με μαύρο μαρκαδορο:

VENT

Ο τύπος που το 'χε τυλίξει είχε κάνει αρκετά καλή δουλειά, σχεδόν ψυχαναγκαστική. Τι σχεδόν δηλαδή... Κάθε τσάκισμα ήταν κυριολεκτικά τέλειο, κάθε γωνία κοφτερή σαν λεπίδα, το χάζευα το γαμήδι κανα δεκάλεπτο πριν το ανοίξω, νιώθωντας τις εμμονές μέσα μου να έρχονται ξανά στην επιφάνεια. Πρέπει να το κοιτάξω αυτό.

Το κερασάκι στην τούρτα: Αντί για σελοτέηπ ή κάτι παρόμοιο ο τύπος που το τύλιξε είχε χρησιμοποιήσει χοντρό σπάγκο.

'Καλή φάση', σκέφτηκα...

Ξετυλίγοντας προσεκτικά το περίβλημα, αντίκρυσα ενα απλό μάυρο κουτι. Το ακούμπησα στο γραφείο μου, άναψα ενα τσιγάρο και τραβώντας την πρώτη τζούρα, το άνοιξα. Μέσα υπήρχε μόνο η παρακάτω φωτογραφία:

Ποιά να είναι αυτή η κοπέλα; Την ξέρω; Με ξέρει μήπως; Ρε λές να 'ναι καμιά πρώην; Έχω κι ένα γάμησε τα παρελθόν σ' αυτό το θέμα... και η μνήμη μου συχνά με προδίδει. Μα την παναγία όμως, δεν την έχω ξαναδεί στη ζωή μου. Άραγε γνωρίζει οτι η φωτογραφία της αποστέλλεται μέσα σε ανώνυμα πακέτα σε παντελώς αγνώστους τρωγλοδύτες;

Περίεργα πράγματα..

Πάντως δεν ήμουν απόλυτα ειλικρινής πιο πρίν. Το κουτί δεν είχε μόνο την παραπάνω φωτογραφία μέσα.. Είχε και κάτι άλλο.

Έλεγα να μην γράψω τίποτα γι' αυτό αλλά δεν μπορώ να κρατηθώ. Πρέπει να γράψω..

Εδώ σίγουρα θα με περάσετε για τρελό. Αλλά ρε γαμώτο δεν μπορώ με τίποτα να καταλάβω τι είναι. Εννοώ, δεν μπορώ να καταλάβω ΚΑΘΟΛΟΥ τι στο πούτσο είναι. Δεν μπορώ καν να ξεκινήσω να το περιγράφω. Το έχω δίπλα μου, πάνω στο γραφείο, καθώς γράφω αυτές τις λέξεις. Δεν μπορώ να το κοιτάζω καν, είναι αποκρουστικό, ότι κι αν είναι. Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, βγάζει κάτι περίεργους ήχους. Μοιάζουν με τους ήχους που θα έκαναν αν μπορούσαν να κολλήσουν ανίατα STD τα όργανα μιας μπάντας και να εκφράσουν ελεύθερα τον πόνο τους. Τους ήχους αυτούς συνοδέυει κάτι άλλο, μοιάζει με φωνή, σαν μουρμουρητό ένα πράγμα, απόκοσμη φάση, και δεν θέλω να ξέρω τι λέει ή, ακόμα πιο σημαντικό, ποιανού είναι... Δοκίμασα να την κλείσω τη μαλακία σ ενα συρτάρι. Αρχίδια... Ότι κι αν είναι αυτό το πράγμα είναι κολλητικό. Δεν μπορώ να σταματήσω να το ακούω ρε! Είναι σαν το κάπνισμα, αλλά στο πιο ανθυγιεινό...

Έχουν περάσει μερικά 24ωρα απ' οταν έλαβα το πακέτο.. Και η κατάσταση όσο πάει χειροτερεύει. Πήγα για κατούρημα πριν λίγο και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Ειλικρινά τρόμαξα με αυτό που είδα.

Εκείνο συνεχίζει, όπου κι αν το κρύψω. Δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ τα βράδια.

Χτές ειδικά, στριφογύριζα όλη την ώρα προσπαθώντας να ξεκλέψω μια-δυο ωρίτσες ύπνου.. Δεν θέλω παραπάνω. Λίγες ωρίτσες μονάχα για να μην κουτουλάω. Σε κάποια φάση, κατάφερα να αποκοιμηθώ, παρά το συνεχόμενο μπαράζ θορύβου.

Όταν ξύπνησα, ημου καθισμένος στο γραφείο μου. Είχα μπροστά μου ένα κομμάτι χαρτί και κρατούσα ενα σχεδόν τελειωμένο bic. Το χέρι μου ήταν μουδιασμένο. Ένιωθα ένα περίεργο πόνο, σαν σφίξιμο, στο στήθος. Συνειδητοποίησα οτι όση ώρα κοιμόμουν έγραφα ξανά και ξανά, απο πάνω, την ίδια φράση. Το χαρτί είχε τρυπήσει και το bic είχε αρχίσει να σκάβει την επιφάνεια του γραφείου...

Η φράση ήταν:

THE YOU AND WHAT ARMY FACTION

Ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει ρε. Και για να είμαι ειλικρινής, ψιλοφοβάμαι να μάθω..

Όσον αφορά το πράγμα που ήταν μέσα στο κουτί, προσπάθησα να το ξεφορτωθώ. Δεν τα κατάφερα. Αφού δεν είμαι καν σίγουρος αν θέλω. Τι τσιγάρο ρε, εδώ μιλάμε για ναρκωτικό! Δοκίμασα να το πετάξω στα σκουπίδια. Μερικές ώρες μετά, ήταν ξανά έξω απο την πόρτα μου. Σας ακούγεται φυσιολογικό αυτό; Μαύρη μαγεία εν έτει 2011 ρε γαμώτο; Κόβω γύρους μέσα στο σπίτι, προσπαθώντας να σκεφτώ τι επιλογές έχω. Κάτι πρέπει να κάνω..

Μόλις συνειδητοποίησα οτι το δωμάτιό μου έχει γίνει μπουρδέλο. Ζω σαν ζώο αυτές τις μέρες. Ακόμα έχω πεταμένο στο πάτωμα το περιτύλιγμα του γαμημένου του πακέτου..

Τι στην ευχή...;

Τί είναι αυτο το σημάδι πάνω στο περιτύλιγμα; Πως δεν το παρατήρησα πριν;

Ρε... αίμα είναι αυτό;

Λίγες ώρες ακόμα...

2011-03-02T02:44:00.001+02:00

...κι' αυτή η κόλαση του Δάντη θα λάβει τέλος.

Το κουτί της Φιλοσοφίας της Επιστήμης θα κλείσει (για λίγο διάστημα τουλάχιστον).

Έπρεπε να ανέβω με τα γόνατα αυτό τον καταραμένο Γολγοθά για να συνειδητοποιήσω οτι το παρακάτω σχόλιο του Russell για τον Wittgenstein βγάζει απόλυτο νόημα:

"Τη σημασία της 'ταυτολογίας' για τον ορισμό των μαθηματικών μου την υπέδειξε ο τέως μαθητής μου Ludwig Wittgenstein, ο οποίος εργαζόταν πάνω σε αυτό το πρόβλημα. Δεν γνωρίζω εάν το έχει λύσει, ούτε καν εάν είναι ζωντανός ή αν πέθανε."

Γίνεται να το διαβάσεις αυτό και να μη λυγίσεις; Δε γίνεται.

Είναι θέμα χρόνου μέχρι να πάρεις τους δρόμους και να αρχίσεις τα stencil attacks με τη φάτσα του Wittgenstein και τις πάπιες/λαγούς Gestalt.

Εντάξει, εννοείται οτι το όλο θέμα έχει τρελό ενδιαφέρον. Γι' αυτό γαμιέμαι και ψυχαναγκάζομαι ένα μήνα τώρα εξάλλου.

Παρ' όλα αυτά, παραμένει τρομακτικό το ποσο κοντά έρχεται κανείς στην τρέλλα μπλέκοντας με αυτό το τσούρμο, έστω και μέσα απο την φαινομενικά ασφαλή απόσταση της γραπτής σελίδας.

Όπως και να χει, σε λίγες ώρες αυτό το φαραωνικό έργο θα τυπωθεί, θα δεθεί επαγγελματικά (μπρίκια κολλάμε;) και θα παραδωθεί, ξεκινώντας μ' αυτο τον τρόπο το μεγάλο, επίπονο ταξίδι της διόρθωσης. Σνιφ. Farewell, sweet εργασία.

Τόσα συναισθήματα ταυτόχρονα. Νιώθω σαν να αποχαιρετώ στο λιμάνι εναν παιδικό φίλο, ξέροντας οτι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ αλλά και σαν τον Τιμ Ρόμπινς στην σκηνή που βγαίνει απ' τον σωλήνα με τα σκατά στο 'Shawshank Redemption'.

Σίγουρα απο μέσα σας θα λέτε 'ο τύπος πάει για το Oscar drama queen' κλπ. Μπορεί και να 'χετε δίκιο.

Κλείνωντας αυτό το δίχως λόγο ύπαρξης ποστ, παραθέτω μια διαφωτιστική φωτογραφία του φιλόσοφου της επιστήμης και συγγραφέα του ρηξικέλευθου 'Ενάντια στην Μέθοδο', Paul Feyerabend.

I rest my case.

Φασόλια

2011-02-18T13:20:00.005+02:00

Νομίζω τις τελευταίες βδομάδες έχω διαβάσει περισσότερο απ' όσο έχω διαβάσει σ' όλα τα υπόλοιπα 26 χρόνια πάνω σ' ετούτο τον βράχο.

Έχω συλλέξει λοιπόν μερικές παρατηρήσεις.

Καταρχάς είναι λίγο τρομακτικό να συνειδητοποιείς πως σχεδόν όλοι όσοι ασχολήθηκαν με την Λογική κατέληξαν τρελοί. Ο Frege για παράδειγμα κατέληξε να βρίζει τους Εβραίους μετά την ήττα που έφαγε απο τον Russell. Ο Wittgenstein μετά το Tractatus (το οποίο έγραψε ως αιχμάλωτος πολέμου!) θεώρησε πως έλυσε όλα τα προβλήματα της φιλοσοφιας και το ριξε στο καθηγητηλίκι, τραυματίζοντας ψυχολογικά αρκετά παιδάκια σε ενα κωλοχώρι της Αυστρίας, βάζοντάς τα να λύνουν διαφορικές εξισώσεις και τιμωρώντας τα οταν, αναπόφευκτα, έκαναν λάθη.

Ο Tarski την γλύτωσε στο τσάκ φεύγοντας απο την Πολωνία με το τελευταίο πλοίο προς Αμερική, μια βδομάδα πριν την εισβολή των Γερμανών. Σαν τυπικός φιλόσοφος της λογικής, δεν είχε πάρει πρέφα για το τι γινόταν στην γειτονική Γερμανία (του πούστη δηλαδή, Χίτλερ, σβάστικες, Krystalnacht, λίγο δύσκολο να μη σκεφτείς 'βρώμα η δουλειά') οπότε άφησε πίσω την γυναίκα και τα παιδιά του, θεωρόντας οτι θα τα ξανάβλεπε αφού γύριζε απο τις ΗΠΑ. Τελικά ξαναείδε την οικογένειά του μετά το '46.

O Gödel, αυτό το απίστευτο μυαλό πίσω απο το θεώρημα της μη πληρότητας, κατέληξε να φοβάται το φαγητό. Ο μόνος που εμπιστευόταν για την προετοιμασία των γευμάτων του ήταν η γυναίκα του. Φυσικά, η κατάστασή του χειροτέρευε με το πέρασμα του χρόνου με αποτέλεσμα απο κάποιο σημείο κι έπειτα να σταματήσει να τρώει. Πέθανε απο ασιτία ζυγίζοντας 30 κιλά. Nice.

Σε κάποιο σημείο αρχίζεις να φοβάσαι μήπως αυτό που έπαθαν όλοι αυτοί είναι κολλητικό και μπορεί να το αρπάξεις μέσα απο τις σελίδες..

Κάτι σαν το επικό, Λαβκραφτιανό 'In the Mouth of Madness' του John Carpenter.. Θυμήθηκα τώρα την στιχομυθία στην σκηνή που ο έντρομος Sam Neill μπουκάρει στο γραφείο του εκδότη Charles 'Over my dead body' Heston προς το τέλος:

-This book is going to drive people absolutely mad!

-Well, let's hope so. The movie comes out next month.

Περισσότερες παρατηρήσεις στα επόμενα ποστ. Ξέρω, ξέρω, υπομονή.

P.S. Σχετικά με τον τίτλο: Η λέξη 'φασόλια' στην προκειμένη περίπτωση είναι συνώνυμη της φράσης 'κολοκύθια τούμπανα'. Ουσιαστικά εκφράζει αναγνώριση μιας κωλοκατάστασης. Αυτή η χρήση της λέξης είναι αρκετά περιορισμένη και εικάζεται πως προέρχεται απο το πολυαγαπημένο κόμικ Λούκυ Λούκ. Συγκεκριμένα, ήταν η απάντηση ενός απογοητευμένου μάγειρα μετά απο ερώτηση γύρω απ το campfire του στύλ 'τι καλό ετοιμάζεις;'.

Rape Faction - Gone Forever

2011-02-09T12:34:00.002+02:00

Τρελή κι απίστευτη δισκάρα την οποία μου σφύριξε (ως συνήθως) ο ~~indiefuck~~ Raggedy Man.

Σοκ και δέος βασικά. Με το που αρχίζει να καταλαγιάζει λίγο ο θόρυβος στα πρώτα δευτερόλεπτα του Vaporizer και μπαίνουν η κολασμένη, cool as fuck μπασογραμμή και τα ηχογραφημένα απ' την άλλη άκρη του στούντιο πρεζοφωνητικά καταλαβαίνεις αν θα το λατρέψεις η θα το μισήσεις.

Και πώς γίνεται ρε πούστη μου να μην το λατρέψεις;

Ενα ανίερο, βδελιρό, παλλόμενο συσσωμάτωμα post-punk και shoegaze turned up to 11.

Ευλογημένος θόρυβος δηλαδή... Αν είχα χρονομηχανή ο δίσκος αυτός θα μπαινε σίγουρα στην 20άδα του 2010.

Οι τελευταίες μέρες ήταν αρκετά δύσκολες, ίσως απ' τις πιο δύσκολες των τελευταίων χρόνων, και το άλμπουμ αυτό εκτέλεσε χρέη νηπενθούς με απόλυτη επιτυχία. Αυτό το κολασμένο 'Everything Dies' είναι ο ύμνος της περιόδου που διανύω.

"Ένας άμπαλος, τρωγλοδύτης μεταπτυχιακός συνιστά Rape Faction. Αυτός ξέρει."

Πόσα χρόνια δίσεκτα...

2011-02-03T15:13:00.000+02:00

...μέσα σε 2 βδομάδες;

...γάμησέ τα.

Καταταγείτε, μας λέγανε...

Καλή χρονιά, καλά Σατουρνάλια, καλώς μας βρήκε το 2011 κλπ.

2011-01-15T16:00:00.002+02:00

...και ναι, ζώ ακόμα.

Δυστυχώς το επόμενο διάστημα προβλέπεται ζόρικο, κυρίως λόγω εξεταστικής.

Αυτή η Αρχαία Φιλοσοφία θα με αποτελειώσει, το ξέρω. "Take home exams κι ας μη γαμήσω ποτέ" καταστάσεις.

Θα προσπαθήσω να ανεβάσω μέσα στις επομενες μέρες ακόμα μια-δυο λιστούλες έτσι για την φάση (I can't let go of 2010 απ' ότι φαίνεται...)

Περίεργη φάση αυτή των Χριστουγέννων. Ίσως παίξει κι ενα ποστ με γκρίνια σχετικά με το θέμα (πιο κλισέ πεθαίνεις).

Anyway, επιστρέφω στα βιβλία.

P.S. Γαμεί ο δίσκος του James Blake. Χαλαρό dubstep με Bon Iverίζοντα φωνητικά, ότι πρέπει για άραγμα και περισυλλογή.

P.S.2 Και ναι, μου άρεσε αρκετά, βασικά πολύ, το καινούριο Mogwai ενώ περίμενα να απογοητευτώ οικτρά. Δύσκολα θα δούμε καλύτερο τίτλο άλμπουμ για φέτος.

P.S.3 Ήθελα σ' ένα απ' τα επόμενα ποστ μου να γράψω γι αυτήν εδώ την δισκάρα του Dirty Beaches αλλα με πρόλαβε ο Raggedy Man... Οπότε απλά θα λινκάρω στο ποστ του.

Να ευχαριστήσω επίσης και τον SerpentinePadd μιας και το άλμπουμ το ανακάλυψα μετά απο ενα tweet του. Έχει και τα καλά του το social networking...

The lists go on - my Top 10 EPs for 2010

2010-12-25T01:48:00.002+02:00

Τι, νομίζατε οτι επειδή τέλειωσε η blogovision θα σταματούσαν οι λίστες; Με τίποτα ρε..

Φύγαμε λοιπόν για τα δέκα καλύτερα -κατ' εμέ - EPs του 2010.

#1. Zola Jesus - Stridulum

#2. Balam Acab - See Birds

#3. Torche - Songs For Singles

#4. Boris & Ian Astbury - BXI

#5. The Tallest Man On Earth - Sometimes The Blues Is Just A Passing Bird

#6. Zola Jesus - Valusia

#7. How To Destroy Angels - How To Destroy Angels

#8. Neon Blud - B Girls

#9. Twin Sister - Color Your Life

#10. Factory Floor - Lying

Ρησπέκ στην Zola Jesus, ατέλειωτο.

EDIT: Συνειδητοποίησα (για την ακρίβεια μου το υπενθύμισε κολλητός) πως για άλλη μια φορά ξέχασα το εκπληκτικό 'I, Vigilante' των Crippled Black Phoenix απο την λίστα μου. Είναι κι αυτοί οι τύποι περίεργοι και μ' έχουν μπλέξει - δεν μπορώ να καταλάβω αν θεωρείται EP ή 'proper' album. Πάντως η διάρκεια του είναι για LP... Περίεργα πράγματα.

Κι επειδή εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου να αδικώ μια τέτοια μπαντάρα, κάνω αυτό το edit για να δώσω στο 'I, Vigilante' μια περίοπτη θέση, κατόπιν εορτής, στην λίστα με τα καλύτερα ακούσματα της χρονιάς (είτε ΕΡ είτε LP, δεν νοιάζει την μπάντα ούτε και μένα).