The two sides of Monsieur Valentine

Έχω καιρό να ποστάρω, ας πούμε οτι ο Απρίλης ηταν αρκετά ενδιαφέρων μήνας και θα τροφοδοτήσει αρκετά μελλοντικά ποστ. Οι φανατικοί αναγνώστες μου ήδη νιώθουν σαν πρεζάκια που περιμένουν τη δόση τους (I jest, I jest).

Ένας φίλος μου είπε κάτι πολύ, πολύ σωστό: "Σ' εναν δίκαιο κόσμο οι Spoon θα ήταν η δημοφιλέστερη μπάντα στο πλανήτη."

Δεν ζούμε σ' ενα δίκαιο κόσμο ομως...

Πραγματικά πιστεύω πως οι Spoon ειναι μέσα στις 5 σημαντικότερες μπάντες παγκοσμίως αυτή τη στιγμή.

Τον τελευταίο μήνα ξανάρχισα να λιώνω τη δισκογραφία τους, ειδικά τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Σε συνδιασμό μ' ένα καλό βιβλίο, το αποτέλεσμα ειναι ικανό να σπρώξει τον βραδινό ύπνο βαθιά μέσα στις πρωινές ώρες της επόμενης ημέρας.

Ειναι απ τις λιγοστές μπάντες που έχουν αψεγάδιαστη δισκογραφία - πραγματικά δεν υπάρχει κακός (η έστω μέτριος) δίσκος, για την ακρίβεια τολμώ να πω πως κάθε άλμπουμ των Spoon είναι στα επίπεδα του 8+ στα 10 (για να δώσω και μια pitchforkική (μπλιάχ...) χροιά στο post αυτό)

Αν έπρεπε να κάνω την υπέρ-κλισέ επιλογή ενός δίσκου τους για να πάρω μαζί μου σ' ένα ερημονήσι, τότε απλά θα έβρισκα ενα τρόπο να ξεφορτοθώ αυτόν που θα μ' υποχρέωνε να πάρω εναν δίσκο μόνο.

Αν δε τα κατάφερνα, τότε θα διάλεγα το 'Kill The Moonlight'. Ένας δίσκος που έχει παίξει μέρες ολόκληρες στο ρηπήτ. Και δεν παλιώνει ποτέ...

  
I Took A River And It Wouldn't Let Go
I Want You To Stay And I Want You To Go
I Took A River And The River Was Long And It Goes On...

Ο Απρίλης είναι μήνας διαβάσματος - ας πούμε οτι έφυγαν  ενα απίστευτα διασκεδαστικό βιβλίο.
Λέγεται World War Z και ο συγγραφέας του ειναι ο Max Brooks, ο γυιός του ιδιοφυούς Mel Brooks (βλέπε Young Frankenstein, Blazing Saddles, Spaceballs, Robin Hood: Men In Tights κλπ).

Ας πούμε οτι αν έχετε περάσει τουλάχιστον μια μέρα κάνοντας μαραθώνιο προβολής των "...of the Dead" ταινιών του George Romero και κλαίγατε απ' τα γέλια στο Shaun of the Dead τότε θα το λατρέψετε.

"An oral history of the Zombie War". Σάτιρα που τσακίζει κόκκαλα (και ρουφάει το μεδούλι κάνοντας περίεργους ήχους) και συγκλονιστικές εικόνες. Αξίζει.

Αυτές τις μέρες τις πέρασα κατα κόρον κλεισμένος στο δωμάτιό μου, με 24ωρη μουσική ακρόαση και ανάγνωση. 'Ακουσα αρκετά σχόλια γι' αυτό, απ τα κλισέ "τρωγλοδύτης" μέχρι το "βγές λίγο έξω, θα πάθεις τίποτα".

Ποτέ δεν κατάλαβα το νόημα της κοινωνικοποίησης για την κοινωνικοποίηση. Γιατι αν κάποιος περνάει πολύ χρόνο μόνος του πρέπει ολοι να υποθέσουν οτι χρήζει σωτηρίας; Γιατι να υποθέσουν οτι περνάει άσχημα;

Ποτέ δεν ήμουν ιδιαίτερα outgoing τύπος και τις περισσότερες φορές που βγαίνω θυμάμαι τους λόγους για τους οποίους δεν ειμαι...

Θα φτιάξω μπλούζα σαν αυτή του Randall στο Clerks 2 - αντί για porch monkey,  "TROGLODYTE 4 LIFE". Now there's an idea...

Till next time, smoke 'em if you got 'em.

Βασίλειο checked

Εισβολή στο blog του soul για μια και μοναδική εμφάνιση.
Το σημερινό μου θέμα δεν είναι μουσικό,είναι όμως κάτι που συνδέεται άμεσα με τη μουσική,κάτι που αν δεν υπήρχε,η μουσική δεν θα είχε νόημα,τα χρώματα δεν θα τα είχαμε ανάγκη,η φωνή του αντίθετου φύλλου θα ήταν μηδενικής αξίας.Κάτι που αν δεν υπήρχε,η ζωή θα ήταν μίζερη,άχρωμη,άοσμη,χωρίς νόημα.Αυτό το κάτι είναι ο έρωτας και κατ επέκταση η σχέση μεταξύ ενός άντρα και μιας γυναίκας.Μια ερωτική σχέση,αλλά αλήθεια όταν ένας άντρας και μια γυναίκα συνδέονται σε καθημερινή βάση πως να μην είναι ερωτική;Είναι πάντα.Φτάνεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα να αποκαλέσεις έναν άνθρωπο ''άνθρωπό σου'',το νιώθεις,δίνεις και παίρνεις πράγματα που κάνουν τη ζωή σου καλύτερη,αγαπάς και αγαπιέσαι,επιτέλους βρίσκεις την γωνίτσα που κουρνιάζεις και είναι γεμάτη οξυγόνο.Πόσο άνθρωπός σου είναι ο άνθρωπός σου;Εν τέλη πόσο μακριά θα έφτανες για τον άνθρωπό σου;Και όταν το ''εμείς'' έρχεται αντιμέτωπο με το ''εγώ'' σου,το ''εγώ'' μπορεί να μεταμορφωθεί σε ''εμείς'' σε στιγμές αδυναμίας;Δεν τα καταλαβαίνω αυτά που γράφω.Εντάξει έχω κάνει μαλακίες στο παρελθόν με μέτρο,έχω αναλογιστεί λάθη,δεν έχω περάσει ποτέ σε ακραία σημεία,έχω βάλει το ''εμείς'' σε θρόνο,το βάζω και στην παρούσα φάση,εν έτη 2010,έχω καταφέρει να αγαπήσω,να ερωτευθώ με μανία αλλά πάνω από όλα να εκτιμήσω όσα μου δίνονται.Χωρίς καταμετρήσεις και αηδίες,συναισθηματικά και μόνο.Για εμένα αυτό υπήρξε πάντα ο οδηγός,τα θέλω μου πρέπει να συμβαδίζουν με το ''εμείς'' αλλιώς τραβώντας ένα μικρό τουβλάκι θα κατέρρεε ο δικός μας πλανήτης.Η κοσμοθεωρία μου ας καταρρεύσει,εσύ ποτέ δεν θα ήθελα να καταρρεύσεις στα μάτια μου.Μάλλον και τα δύο με γαμάνε μόνο που τα γράφω.Τα κτητικά δεν τα γούσταρα ποτέ αλλά στον έρωτα δεν υπάρχει άλλη οδός.Θες εξ ολοκλήρου τον ''άνθρωπό σου'' και όπως εσύ θες εξ ολοκλήρου τον άνθρωπό σου,σε θέλει και εκείνος.Η μουσική μιλάει για εμάς τους δύο,αυτό είναι το ''εμείς'',αν πατήσεις το pause για εμένα θα υπάρχει stop.Τα λάθη γίνονται και υπάρχουν για να τα συγχωρούμε αλλά τα λάθη που δεν συγχωρούνται υπάρχουν για να καταστρέφουν.Αγάπήσε με το κεφάλι την επόμενη φορά και αν θες να καταστρέψεις,κατέστρεψε, απλώς μείνε μόνος σου στον πύργο,ο θρόνος στο βασίλειό σου πρέπει να σου ανήκει 100% και αν αποφασίσεις να δώσεις το βασίλειό σου σε κάποιον άλλον,έχε στο νου σου πως ο πύργος θα πρέπει να σέβεται τον/την επόμενη/ο βασιλιά/βασίλισσα,όπως ακριβώς εσένα.

This just in:

Λοιπόν τελικά το 2010 κάνει πίπες στη κόλαση.

Έτσι για να τελειώνουμε μ' αυτό το θέμα.

Ειναι κι αυτό ενα άξιο σήκουελ του 2009 - κωλοχρονιά part deux.

Μόνη μας ελπίδα το 2012 πλέον.

I jest, I jest. (?)

To 2010 γαμεί μουσικά.

Έτσι απλά.

Έχουν περάσει περίπου 3 μήνες απ' την αλλαγή τη χρονιάς και έχουν ήδη κυκλοφορήσει υπερβολικά πολλές δισκάρες (και αναμένονται πολλές ακόμα).

Ας κάνω λοιπόν ενα ξεσκαρτάρισμα διαλέγοντας τους καλύτερους (κατ' εμέ) δίσκους των πρώτων τριών μηνών του 2010 (ξέρω, δεν ακούγεται τοσο κουλ όσο το 'best albums of the decade' κλπ αλλα gimme a break).


In no particular order λοιπόν:

Frightened Rabbit - The Winter Of Mixed Drinks

 

Gil Scott-Heron - I'm New Here

Four Tet - There Is Love In You

Pantha du Prince - Black Noise

Xiu Xiu - Dear God I Hate Myself

Titus Andronicus - The Monitor

Gonjasufi - A Sufi And A Killer

The Dillinger Escape Plan - Option Paralysis

Caribou - Swim

Tindersticks - Falling Down A Mountain

Joanna Newsom - Have One On Me

Liars - Sisterworld

Portugal. The Man - American Ghetto

Spoon - Transference

Owen Pallett - Heartland

High on Fire - Snakes For The Divine

Jaguar Love - Hologram Jams

[pitchfork can lick my balls]

  

 

The Fall - Our Future, Your Clutter

(δεν υπάρχει το artork ακόμα)

Γαμώτο, τώρα που κοιτάζω την λίστα συνειδητοποιώ οτι φέτος το pitchfork (που αγαπάμε να μισούμε) κι εγώ συμφωνούμε και δεν νιώθω καλά...

Μοναδική εξαίρεση το χωρίς ίχνος λογικής θάψιμο στο Hologram Jams των Jaguar Love που προσωπικά μου άρεσε πολύ...

Είναι σπάνιο μεσα σε ενα χρόνο να βγούν τόσοι πολλοί πραγματικά τρομεροί δίσκοι, πόσο μάλλον μέσα σε τρείς μήνες... 

2010, Ι salute you!

Το πτυχίο και η αρχή διατήρησης της ενέργειας

Καταλαβαίνεις οτι τα πράγματα κάπου έχουν πάει στραβά οταν, τις σπάνιες φορές που σου έχει συμβαίνει κάτι απρόσμενα καλό, αντί να τις χαίρεσαι, ζείς με ενα συνεχόμενο φόβο για τις επερχόμενες συνέπειες.

Έτσι ειναι δυστυχώς: πληρώνεις κάθε συσσώρευση θετικής ενέργειας με ισόποση αρνητική. Απλή φυσική.

Έτσι και με το πτυχίο. Το οποίο ήρθε, παρεπιπτόντως. Παρεδώθη και η πτυχιακή, εστάλη κι ο βαθμός και αναμένω να δώ ποτε θα ναι η ορκομωσία - θέλω τοσο πολύ να κάνω εμφάνιση με το νέο μου t-shirt 'ΓΑΜΙΕΣΤΕ ΟΥΛΟΙ' (βλ. πρώτη σκηνή Mad Max με τα συνθήματα στο τοίχο).

Θυμάμαι οταν ο καθηγητής μου έκανε το 3,5 που είχα πάρει στο τελευταίο - κολασμένο - μάθημα 5, ένιωσα ταυτόχρονα χαρά αλλα και φρίκη - πόσο καιρό θα το πληρώνω αυτό το 5άρι;

Πολύ καιρό, απ' οτι φαίνεται.

Το αμάξι μπήκε στο συνεργείο για έναν ύποπτο θόρυβο και ως συνήθως η διάγνωση ειναι η χειρότερη δυνατή. Για να μη μπώ σε τεχνικές λεπτομέρειες που θα κουράσουν (ειμαι σπασίκλας, τι να κάνουμε), θα το πώ με απλά λόγια:

Γαμήσι και πρόστιμο.

Τώρα που το κράτος μου έκανε την τιμή να μου δώσει πίσω το δίπλωμά μου οδηγώ αρκετά. Και θα ήθελα να σχολιάσω εδώ το πόσο μισώ τους οδηγούς παπιών και μηχανών (αν και οι σοβαροί μοτοσυκλετιστές έχουν το άπειρο ρησπέκτ μου).

Ξέρω, ξέρω, τι πιο κλισέ απ' το να σχολιάσεις συνήθειες ελλήνων οδηγών. Λοιπόν, στα παπάρια μου, γαμήθηκα, μου πήραν το δίπλωμα επειδή έτρεχα στο πιο σύγχρονο δρόμο στην Ελλάδα σε ευθεία, θα σχολιάσω κι εγώ.

Είναι τρελό - μερικές φορές απορώ με το πόσο τεράστια αρχίδια έχουν κάποιοι παπιοδηγοί. Πραγματικά. Πως κρατάνε την ισορροπία τους με τέτοια αρχίδια (τάξης μεγέθους 'πουφ'); Χώνονται παντού δίχως αύριο, προσπερνάνε απο δεξιά, πετάγονται απο τα STOP.

Ειδικά στη Πάτρα μιλάμε για σοβαρή ανθρώπινη μετάλλαξη (ειδικά αυτοί με τα μπλέ λεντάκια μπρος-πίσω). Λογικά οταν πας να βγάλεις δίπλωμα ελέγχουν αν μπορείς να αναπνεύσεις χωρίς ακουστικά με ηχογράφηση 'εισπνοή-εκπνοή' κι αν είσαι σχετικά αρτιμελής (δε λείπει κανα πόδι ή χέρι) και στο δίνουν. Έτσι απλά.

Εδώ πιστεύω κολλάει όμορφα ο Δαρβινισμός - αντί να καθονται να τους κυνηγούν οι μπάτσοι για κράνη/διπλώματα κλπ θα πρεπε να αφήσουν το πρόβλημα να λυθεί μόνο του...

Lithiofor και τα μυαλά μας πονάνε (?)

Είναι απίστευτο πως μερικοί άνθρωποι ειναι σαν μαγνήτες προβλημάτων. Και προβληματικών ατόμων.

Καθόμουν και σκεφτόμουν οτι περιτρυγυρίζομαι απο βαθύτατα ανισόρροπους ανθρώπους.

Θα στηρίξω αυτή τη μεγαλεπίβολη δήλωση με το εξής fact: πριν κανα μήνα πήγα εναν φιλο σε ψυχιατρική κλινική για εισαγωγή.

Ακόμα μέσα αυτός. Τον είδαν πως ηταν τη μέρα εκείνη που έγινε η εισαγγελική και τρομάξανε - εδώ τρομάξαμε εμείς που τον ξέρουμε. Τόσο ξύλο, κλάμα και φωνές είχα πολύ καιρό να δώ και ν' ακούσω. Κι απο τότε στην καθημερινότητα μου προστέθηκαν τα επισκεπτήρια, 5 με 7 το απόγευμα. Η φίλη μου η Μ. κάθε μέρα εκεί, να του κάνει παρέα.

Κι όλα αυτά γιατί; γιατι δεν ήθελε να παίρνει τα φάρμακά του.

Αυτή η εγγενής τάση του ανθρώπου για αψήφηση της αυθεντίας (στην προκειμένη περίπτωση στον ψυχίατρο) είναι, ίσως, η βασική πηγή όλων των προβλημάτων που τον ταλανίζουν γενικότερα.

Το χε πει κι ο Wittgenstein:

"Για όσα δεν μπορεί να μιλήσει κανείς, γι' αυτά πρέπει να σωπαίνει."

Πάντα κάποιος θα νομίζει οτι ειναι πιο έξυπνος απ' ότι είναι. Και σίγουρα αυτό θα οδηγήσει στην καταστροφή (στον εγκλεισμό στην προκειμένη περίπτωση).

Ειδικά στην Ελλάδα, στο θέμα των ψυχικών νοσημάτων, υπάρχει αυτή η γαμημένη λογική του "θα πας σε ψυχίατρο/ψυχολόγο; χαζός είσαι; βγές με φίλους για μπύρες και μιλήστε και ολα θα πάνε καλά".

Ποιός ξέρει πόσοι κολασμένοι έχουν γαμηθεί απο τέτοιες συμβουλές διαμάντια.

Έτσι κι ο Ν., δεν ήθελε να παίρνει τα χάπια του - ανέκαθεν χαοτικός. Και χαοτικός μέχρι το τέλος...

"Και οι παρενέργειες;", θα μου πείτε. Ναι υπάρχουν, και ναι, είναι απαίσιες (μιλώντας απο προσωπική εμπειρία πάντα). Αλλα σίγουρα είναι καλύτερες απο το κολαστήριο του ψυχιατρείου.

Αυτό που θέλω να πω είναι - αν κάποιος νιώθει οτι χρίζει ψυχιατρικής βοήθειας καλύτερα να πάει να βρει εναν ειδικό (κι άς μη τον χρειάζεται τελικά, better safe than sorry) παρά να προσπαθήσει να λύσει τα όποια θέματά του με παρείστικες συζητήσεις πάνω απ τη μπάρα.

Όσον αφορά την παράνοια γύρω μου - ποιός είμαι εγώ να την κρίνω; Κατα καιρούς έχω τρομάξει μέχρι και άτομα που με ξέρουν καλά με τα δικά μου θέματα.

Και νομίζω οτι αν είχα την επιλογή, πάλι την παράνοια θα επέλεγα για παρέα. Αυτή, τουλάχιστον, έχει ένα ενδιαφέρον.

O Καιροc Γαρ Εγγύc (για πτυχίο)

...καιρός ήτανε.

Γιατι ως γνωστόν κάθε ώρα μέσα στο σανατόριο του Φυσικού ειναι μια 50αρού στον ψυχίατρο.

Τώρα ο βασικός στόχος ειναι προσαρμογή στην Αθήνα μετά απο 9 χρόνια ξενιτιάς.

Τουλάχιστον υπάρχει αρκετός χρόνος για gaming και πάλι - Mass Effect 2, Bioshock 2, Aliens Vs. Predator και ουτω καθεξής.

Το 2009 ήταν γαμάτη χρονιά για gaming και το 2010 μέχρι στιγμής πάει αρκετά καλά... Ειδικά το Mass Effect 2 ειναι αριστούργημα.
Και ναι, μπορείς να ρίξεις γκόμενα(-ές) στην πορεία του παιχνιδιού. Απανταχού τρωγλοδύτες nerds, ήρθε η ώρα σας (μας). Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει - ψηφιακά - κι ο φτωχός!


Ξανάφαγα φλασία με το 69 Love Songs των Magnetic Fields. Πόσο δισκάρα (δισκάρες δηλαδή) ρε γαμώτο... Κρίμα που λόγω κυκλοφορίας τέλη '99 δε μπόρεσα να το χωρέσω στο τοπ 20 των '00s. Καταραμένη γραφειοκρατία!

A! Μιας και αναφέραμε το θέμα της σπασικλιάς:


...κι όποιος αντέξει!!!

Long time, no update

Καιρό είχα να ποστάρω (σας έλειψα, το ξέρω). You 'll live...

Μετά απο το κερασμένο απ' το Ελληνικό κράτος δίμηνο γαμήσι δίχως δίπλωμα, έχω και πάλι το δικαίωμα να κυκλοφορώ στους υπέροχους δρόμους της χώρας.

Πέραν τούτου, ειμαι σχεδόν - σχεδόν λέω - πτυχιούχος φυσικός - το πιο σημαντικό ειναι οτι δε θα ξαναπεράσω την κόλαση της εξεταστικής ποτέ πιά (λέμε τώρα, στο ΜΙΘΕ φαντάζομαι δεν έχουν εξετάσεις, φτιάχνεις κολάζ, ε;)

Επειδή ότι έμαθα στη ζωή το έμαθα απ' τα βιντεοπαιχνίδια θα προσπαθήσω να περιγράψω τι έγινε με το τελευταίο μου μάθημα με όρους MMORPG:

Μαζευτήκαμε 3 70άρηδες, φτιάξαμε group και αποφασίσαμε να καθαρίσουμε μόνοι μας το πιο δύσκολο dungeon του παιχνιδιού. Με τα 1000 ζόρια καταφέραμε να φτάσουμε στον τελικό αρχηγό - για να επιβιώσουμε θα πρεπε να τα κάνουμε όλα τέλεια, δεν υπήρχε περιθώριο λάθους.

Η μάχη ηταν σκληρή και το final boss αδυσώπητο. Μετά απο ώρες ξύλου που φάνηκαν σαν μήνας ολόκληρος (μπορεί και να ταν!), τα health bars μας αναβόσβηναν άδεια και τα mana bars ήταν στα τελειώματα τους... Κι αυτός είχε ήδη αρχίσει να κάνει regenerate.

Κι αυτό ομως δε μας πτόησε: φωνάζοντας "EXCELSIOOOOOOOOOOOOR!!!!!!!!!!!!!!" μαζέψαμε οτι θάρρος είχαμε και κάναμε μια τελευταία επίθεση στο φριχτό τέρας.

Και ναι, έπεσε ρε πούστη. Είχαμε ενα νεκρό, αιωνία του η μνήμη, δε προλάβαμε να τον κάνουμε resurrect δυστυχώς, αλλα ο κακός έπεσε.

Είχαμε καθαρίσει το instance.

Ακόμα δε μπορώ να το πιστέψω. Free at last!!!!!!!!!

Υ.Γ. Ενα τεράστιο "αντε γαμήσου" στην Τροχαία απο μένα (τα χουμε πει φυσικά, αλλα η επανάληψη ειναι η σπαστικιά ξαδέρφη πασας μαθήσεως η κάτι τέτοιο)

Πόσα χρόνια δίσεκτα...

...μέσα σε μια ώρα (ή μάλλον εξεταστική).

T-minus μια βδομάδα and counting. Το άγχος σιγά σιγά κορυφώνεται.

Θα νιώσουν λίγη καταραμένη περιφάνεια οι κολασμένοι μου γονείς να με δουν με πτυχιο ή απο καλοκαίρι πάλι στα παρακάλια "κάντε μου το 3,5 πέντε"?

Tune in next week for the conclusion...

Πάντως η φάση διαβάσματος ειναι 'ο δύσκολος θάνατος'.

Σήμερα έφαγα ενα ρολό κοτόπουλο πακέτο στο αναγνωστήριο της σχολής, λάδωσα τα πάντα (και το παντελόνι μου φυσικά) και ήπια το χειρότερο καφέ του βορείου ημισφαιρίου.

Αρκεί να αναφέρω οτι το καφενείο οπου πήρα το καφέ λεγόταν 'ΜΠΑΛΑΦΑΣ' και οι θαμώνες ηταν 5 παππούδες που έπαιζαν πρέφα και έβλεπαν ειδήσεις ANT1.

Keepin' it real, yo.

Και η κόλαση συνεχίζεται...

Over and out

Η ζωή χωρίς δίπλωμα οδήγησης...

...είναι ταλαιπωρία. Τελεία και παύλα.

Ένας μήνας απέμεινε... Ουφ.