#11. Belong - Common Era

H hazy, σαν μεσημεριανό όνειρο ατμόσφαιρα που δημιουργεί το Common Era μου φέρνει στο μυαλό σκονισμένες, γεμάτες κόκκο και γρατσουνιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσε κατά την γνώμη μου να έχει πιο ταιριαστό εξώφυλλο. Με το που πατάς το play αφήνεσαι από μεγάλο ύψος, οδέυοντας με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την επιφάνεια ενός αφρώδους ωκεανού· την πρόσκρουση και το αρχικό σου σοκ συνοδεύει μια πορωτική, κιθαριστική κακοφωνία. Η λογική λέει να κολυμπήσεις προς τα πάνω. Παρ' όλα αυτά, επιλέγεις να αφήσεις τον εαυτό σου ελέυθερο και συνεχίζεις να βυθίζεσαι, νιώθοντας μια γνώριμη και φιλόξενη, drone-y, τίγκα στο reverb ζεστασιά να σε τυλίγει, συνοδεία αιθέριων φωνητικών που μοιάζουν να έρχονται απο κάπου πολύ μακριά. Οκ, ομολογώ ότι η συνταγή έτσι όπως την περιγράφω δεν ακούγεται ιδιαίτερα πρωτότυπη. Είναι γεγονός ότι οι Belong δομούν την μουσική τους πάνω σ' ένα tried & tested shoegaze πρότυπο, παρ' όλα αυτά, το τελικό αποτέλεσμα είναι απλά συγκλονιστικό. Στο σημείο αυτό θα μπορούσε κάποιος δικαιολογημένα να πει, 'κάτσε ρε φίλε, τι συγκλονιστικό κι αρχιδιές, ο ένας στους έξι δίσκους τα τελευταία χρόνια είναι κακέκτυπο My Bloody Valentine/Slowdive, έχει κουράσει η φάση.' Η φάση έχει όντως αρχίσει να κουράζει, όμως οι Belong εδώ φτιάχνουν κάτι οικείο αλλά και πρωτόγνωρα δυνατό ταυτόχρονα. Κατά κάποιον τρόπο, νομίζω πως αυτή η διάχυτη αίσθηση οικειότητας είναι το στοιχείο που μ' έκανε να λατρέψω τον δίσκο. Οι εκπλήξεις που κρύβει το Common Era δεν εντοπίζονται στα βασικά συστατικά του (υπάρχουν πλέον εκπλήξεις εκεί; υπήρξαν ποτέ;) αλλά στον τρόπο με τον οποίο η μπάντα τα εκμεταλλεύεται για να χτίσει τα πλούσια, ατμοσφαιρικά ηχοτοπία της. Γαμώτο.. Στις μέρες μας, όταν μιλάς για μουσική, λέξεις όπως 'οικειότητα' έχουν συνήθως μια αρνητική χροιά. Μαλακίες. Πως να το εξηγήσω διαφορετικά..  Είναι σαν τη φάση με τους κολλητούς σου. Αυτούς τους υπερβολικά σπάνιους ανθρώπους, που μπορεί να τους ξέρεις για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ή και μεγάλο, δεν έχει καμία σημασία, αλλά όπως και να 'χει -και αυτό είναι που μετράει- νιώθεις σαν να τους γνωρίζεις όλη σου τη ζωή. Μιλάω για τους ανθρώπους που ξέρεις μέσα σου ότι θα είναι πάντα δίπλα σου, ότι κι αν γίνει. Που όταν όλα πάνε κατα διαόλου, όταν το σκατό συγκρούεται βίαια με τον ανεμιστήρα, είναι εκεί για να σου θυμίζουν ότι 'ρε μαλάκα, δε χάσαμε ακόμα, η τελευταία σκηνή μπορεί ν' αλλάξει ολόκληρη την ταινία'. Και ξαφνικά, ο κόσμος μοιάζει λίγο πιο παλέψιμος.

12. HTRK - Work (Work, Work)

13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972

14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#12. HTRK - Work (Work, Work)

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

HTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRKHTRK

Το Work (Work, Work) είναι η σκοτεινή πλευρά του σεξ. Είναι ένα συνοθύλευμα καταθλιπτικών, ενοχικών σκέψεων σχετικά με την ανταλλαγή σωματικών υγρών, πακεταρισμένο σε CD/LP. Είναι ο διαρκής φόβος μήπως και ανακαλύψει κανείς τις 'περίεργες' τσόντες που κρύβεις στο C:\Windows\System32 μετά τον θάνατό σου. Είναι το πλήρως συνειδητό (υπάρχει τελικά άλλο είδος;) κέρατο και ο βούρκος στον οποίο βυθίζεσαι αφού πεις το πρώτο απο μια τεράστια σειρά ψεμμάτων. Είναι τo γεγονός ότι συχνά βρίσκεις τη σωματική βία και τον αυτοτραυματισμό ερεθιστικά, κάτι που δεν έχεις παραδεχτεί ποτέ σε κανένα, ούτε καν στον εαυτό σου. Είναι οι φορές που ενώ φώναζε το όνομα σου, εσύ έκλεινες τα μάτια σου και σκεφτόσουν άλλη/άλλο. Είναι εκείνη η φάση που ήξερες ότι μάλλον δεν τραβήχτηκες αρκετά γρήγορα, αλλά παρ' όλα αυτά σώπασες. Είναι η απελπιστική μοναξιά που σε χτυπάει κατακούτελα αφού τελειώσεις, όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν νιώθεις ούτε αγάπη, ούτε καν μίσος, απλά το απόλυτο τίποτα. Είναι η επίπονη σκηνή στο τέλος του Leaving Las Vegas οπου η Sera συναντά τον Ben σ' ένα φτηνό μοτέλ και κάνουν έρωτα για τελευταία φορά καθώς αυτός πεθαίνει απο κίρρωση ήπατος.

Ακόμα κι αν δεν έχεις βιώσει τίποτα από τα παραπάνω, ακούγοντας το άλμπουμ νιώθεις τις σκέψεις αυτές να τρυπώνουν κάτω απ' το δέρμα σου μ' έναν ανατριχιαστικά αποτελεσματικό τρόπο.

Το Work (Work, Work) είναι γλύψιμο στ' αυτί και αυτοερωτική ασφυξία.

Είναι ανελέητος αισθησιασμός και αφόρητο ψυχοπλάκωμα.


Και είναι δισκάρα.

P.S. Το παραπάνω κείμενο αποτελεί ένα μικρό φόρο τιμής στην απίστευτη (και απίστευτα πεσιμιστική) γραφή του Raggedy Man.

13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972

14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972

 The Pia n  o 
                       D
  
                     r
      
   

                  o

   

Χθες βράδυ είδ      α στον ύπνο μου ότι ήμουν ο τελευταίος άνθρωπος στην  Γή. Υπάρ     χει άραγε τίποτα πιο τρομακτικό και απελπιστικό απ' αυτή τη σ p.κέψη; Θα προσπαθήσω να περιγράψω το όνειρο χωρίς να μακρυγορήσω (πολύ). Φανταστείτε λοιπόν το εξής σκηνικό: ξυπνάς ένα πρωί, και με την τσίμπλα στο μάτι συνειδητοποιείς οτι είσαι μόνος, όχι μόνο στο σπίτι, αλλά γενικότερα. Πως να το πώ, όχι 'I Am Legend' μόνος, αλλά μόνος μόνος. Τίποτα δεν προδίδει την οριστική και αμετάκλητη διάλυση της κανονικότητας που βίωνες επί 27 χρόνια, παρα μόνο η ανεξήγητη, ολοκληρωτική απουσία ανθρώπινης ζωής. Ο κόσμος είναι ακριβώς όπως τον είχες αφήσει πριν πέσεις για ύπνο, τα πάντα είναι στην θέση τους, εκεί που πρέπει και όπως πρέπει, αλλά... δεν υπάρχει ψυχή πουθενά. Μοιάζει σαν η ανθρωπότητα να σβήστηκε από την ύπαρξη στιγμιαία, αφήνοντας πίσω της άδεια σπίτια, άδεια λεωφορεία, άδεια καταστήματα, μια κενή, αποστειρωμένη, ήσυχη Γη. Η απόλυτη απουσία θορύβων είναι το πρώτο πράγμα που σε συνταράσσει πραγματικά. Η βαβούρα της καθημερινότητας έχει αντικατασταθεί από μια πένθιμη σιγή. Περπατάς για ώρες σε δρόμους  γεμάτους εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα. Περπατάς μέχρι να πονέσουν τα πόδια σου, διασχίζεις γειτονιές, περιοχές ολόκληρες, το σκηνικό όμως παραμένει απαράλλαχτο. Φωνάζεις, λες δεν μπορεί, κάποιος θα υπάρχει εκεί έξω, ουρλιάζεις μέχρι να κλείσει η φωνή σου, αλλά η μόνη απάντηση που παίρνεις είναι το γαύγισμα ενός σκύλου κάπου στην απόσταση. Που είναι ο ιδιοκτήτης του; Που είναι όλοι; Πλησιάζοντας το κέντρο της πόλης, βλέπεις καπνό στον ορίζοντα. Ένα αεροπλάνο έχει συντριβεί, παίρνοντας μαζί του αρκετά οικοδομικά τετράγωνα. Θα ηταν τραγωδία αν κάπου ανάμεσα στα συντρίμμια υπήρχε έστω και ένα νεκρό σώμα. Όμως η καταστροφή δεν φαίνεται να άφησε τίποτε άλλο πίσω της παρά στραπατσαρισμένο μέταλλο και καπνισμένο μπετόν. Μικρές εστίες φωτιάς, διασκορπισμένες παντού ολόγυρα, διαταράσσουν την εικόνα μιας ολότελα γκριζο-μαύρης νεκρής φύσης. Τότε μόνο συνειδητοποιείς ότι τα πάντα είναι λουσμένα σ' ένα περίεργο, ισχνό, κιτρινωπό φώς. Σαν να μην είναι ούτε μέρα ούτε νύχτα, σαν ο χρόνος να σταμάτησε κάπου ενδιάμεσα, σε μια περίεργη εκδοχή πολικού λυκόφωτος. Πως δεν το παρατήρησες νωρίτερα; Ευθύς αμέσως σου σκάει ότι, ενώ έχουν περάσει αρκετές ώρες απ' όταν ξεκίνησες την εξερεύνηση αυτού του θλιβερού, νέου κόσμου, η ένταση του φωτός δεν έχει αλλάξει καθόλου. 'Είμαι νεκρός;', αναρωτιέσαι, με μια άβολη ηρεμία. Έχει σημασία; Ο κόσμος που ήξερες, οι άνθρωποι που αγάπησες, όλα αυτά αποτελούν παρελθόν, μια ανάμνηση η οποία όταν χαθείς εσύ θα χαθεί μαζί σου. Υπερβολικό βάρος για έναν μόνο άνθρωπο. Το έχει νιώσει ποτέ κανείς άλλος στην ιστορία; Δύσκολο. Και η μοναξιά... εδώ και ώρες έχει αρχίσει να δείχνει τα δόντια της, τριβελίζοντας το μυαλό σου, παρακάμπτοντας τα στεγανά, τις αυτοάμυνες που έχεις εγείρει... Δεν υπάρχει λόγος να κοροιδεύεις τον εαυτό σου. Η ζωή δεν είναι σαν τις ταινίες, δεν υπάρχει ο από μηχανής θεός που θα έρθει να σε σώσει και θα τα κάνει όλα όπως πριν (μα θεώρησες ποτέ 'καλό' αυτό το πριν;). Είσαι νεκρός, απλά δεν το 'χεις πάρει απόφαση ακόμα. Στο σινεμά τουλάχιστον κάποια στιγμή πέφτουν οι τίτλοι τέλους, τα φώτα της αίθουσας ανάβουν και τότε ξέρεις ότι το έργο έχει τελειώσει. Μακάρι να ήταν τα πράγματα τόσο ξεκάθαρα και στην ζωή. Όπως και να 'χει, το συγκεκριμένο έργο μπορεί να μην το 'χεις δει, αλλά δεν θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια για να φανταστείς το πως τελειώνει. Το τι πρέπει να γίνει λοιπόν είναι πλέον προφανές.

Μια δεκαόροφη πολυκατοικία δεσπόζει σαν μεσαιωνικός πύργος ανάμεσα στα υπόλοιπα κτίρια, διαταράσσοντας την γεωμετρία του αστικού ορίζοντα. Ο τελευταίος άνθρωπος στην Γη στέκεται στο περβάζι του δέκατου ορόφου, ατενίζοντας τα απομεινάρια ενός πολιτισμού που ήρθε και έφυγε μέσα στην απόλυτη αδιαφορία του σύμπαντος.

Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Έτσι τελειώνει ο κόσμος
Όχι μ’ ένα βρόντο μα μ’ ένα λυγμό.

Μ' ένα πικρό χαμόγελο σχηματισμένο στο πρόσωπό του, κάνει ένα βήμα μπροστά και αφήνεται στο κενό.

---

Ξυπνάς, στην πραγματικότητα αυτή τη φορά, λουσμένος στον ιδρώτα. Σου τη δίνουν αυτά τα όνειρα (ή μάλλον εφιάλτες), κυρίως γιατί τελειώνουν αφήνοντας τόσα αναπάντητα ερωτήματα. "Τι στο διάολο ήταν όλο αυτό;", αναρωτιέσαι. Σηκώνεσαι για να πιείς ένα ποτήρι νερό, και συνειδητοποιείς οτι είχες αφήσει ανοιχτό τον υπολογιστή με το Winamp να παίζει μουσική. Με τα μάτια σου να εστιάζουν με δυσκολία στην φωτεινή οθόνη, τσεκάρεις το playlist. Τις τελευταίες τέσσερις ώρες άκουγες το Ravedeath, 1972 στο repeat. Με δύο κλίκ βάζεις το άλμπουμ να παίξει ξανά απ' την αρχή, σβήνεις το φως και μπαίνεις κάτω απ' τα σκεπάσματα. "Θέλω απαντήσεις", σκέφτεσαι. Κλείνεις τα μάτια σου και αφήνεσαι ξανά στο κενό.

14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#14. Iceage - New Brigade

Αλητεία. Έτσι απλά. Δανέζικη, παρείστικη, νεολαιίστικη, "αποκλίνουσα", post-punk αλητεία. Με ιδιαίτερη έμφαση στο punk. Αυτό είναι το New Brigade. Ακατέργαστες, βρωμερές κιθάρες, κολασμένες μπασογραμμές τέρμα ψηλά στο mix, φωνητικά με βασανισμένη, goth χροιά, κομμάτια μέσης διάρκειας 1,5-2 λεπτών και συνθέσεις που ξεχυλίζουν οργή και απόγνωση, όλα αυτά μαζί συνιστούν μια ατμόσφαιρα που φέρνει με νοσταλγία στο νου περασμένες (αλλά ποτέ λησμονημένες) δεκαετίες... Δεν θέλω να γράψω περισσότερα για τον δίσκο, όχι επειδή δεν το σηκώνει, το αντίθετο μάλιστα, είναι απίστευτος, απλά σήμερα αδυνατώ να εστιάσω αποκλειστικά στα περί μουσικής. Θα μιλήσω όμως για μια παράξενη σύνδεση που έχει προκύψει στο κεφάλι μου η οποία με κάνει να εκτιμώ τους Iceage ακόμα περισσότερο. Για κάποιο περίεργο (;) λόγο λοιπόν, κάθε φορά που ακούω τις μουσικές τους, μου έρχονται στο μυαλό οι ιστορικές συγκρούσεις στο κέντρο της Αθήνας της δεκαετίας του '80, όπως τις έχω συλλάβει μέσα από το (ευτυχώς) πλούσιο φωτογραφικό υλικό που υπάρχει διάσπαρτο στο διαδίκτυο. Αναφέρομαι σε ημέρες εξέγερσης σαν τη 17η Νοέμβρη του '85, με τις λυσσαλέες, πολύωρες οδομαχίες ενάντια στις δυνάμεις καταστολής και την αυθόρμητη κατάληψη του παλιού Χημείου στη Σόλωνος, γεγονότα που ακολούθησαν της δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου Μιχάλη Καλτεζά από τον μπάτσο Μελίστα. Ημέρες που, αν είχαν μουσική υπόκρουση, αυτή θα μπορούσε να είναι η δισκάρα των Δανών...

 

"in girum imus nocte et consumimur igni"

15. Bass Drum Of Death - GB City
16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#15. Bass Drum Of Death - GB City

Απλά κοιτάξτε λίγο το εξώφυλλο. Τα λέει όλα από μόνο του. Μια ματιά αρκεί για να καταλάβεις αν θα σου αρέσει ο δίσκος ή όχι. Το κείμενο που ακολουθεί δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο ύπαρξης και αποτελεί απλά προϊόν του δικού μου ψυχαναγκασμού. Και μιας και πιάσαμε το θέμα των κειμένων, χθες βράδυ συνειδητοποίησα οτι η διαδικασία της blogovision είναι σε κάποιο βαθμό ψυχοφθόρα. Τι εννοώ: μιλάμε για ένα commitment σε ένα ποστ την ημέρα επί 20 μέρες και για έναν μπλόγκερ (yours truly) που υπό κανονικές συνθήκες καταφέρνει κουτσά στραβά ν' ανεβάζει ένα πόστ το μήνα (με τα 2/3 αυτών να είναι απλές λίστες). Αυτό το εγχείρημα προϋποθέτει την εκπόνηση 20 κειμένων 400 - 500 λέξεων έκαστο σε διάστημα τριών περίπου εβδομάδων  ενώ παράλληλα τρέχουν 3-4 εργασίες για την σχολή. Θα μου πεις, 'καλά ρε φίλε, αφού γουστάρεις να γράφεις τα σεντόνια, μην τρελαθούμε, δεν σε υποχρεώνει και κανένας'. Ισχύει, γουστάρω, αλλά σαν ψυχαναγκαστικός καταφέρνω να αγχωθώ ακόμα και μ' αυτό. Μέχρι τις 20 του μήνα θα λυγίσω, το νιώθω... Τέλος πάντων. Ο ορισμός του πρωτοκοσμικού προβλήματος. Bass Drum Of Death λοιπόν. Hands down το πιο badass όνομα της χρονιάς. Και γενικότερα ένα απ' τα πιο badass ακούσματα του 2011. Λιτό, απέριττο garage, τίγκα στη βρώμα, ξέρετε, το κλασσικό φετιχοποιημένο πρότυπο, δύο τυπάδες που απλά τζαμάρουν μέσα σ' ένα στούντιο τεκέ, με την ατμόσφαιρα πνιγμένη σε μια αιθάλη καπνού και μαριχουάνας και το πάτωμα γεμάτο πατημένα κουτάκια μπύρας. Αρκετά κλασσικό αυτό το garage rawk σκηνικό, παίζει πολύ τα τελευταία χρόνια, το χουμε φάει αρκετά στη μάπα, οπότε συνήθως δεν περιμένουμε κάτι να έρθει από το πουθενά και να τα κάνει όλα πουτάνα. Αν ζούμε όμως για κάτι, είναι για τις σπάνιες στιγμές που διαψεύδουν αυτούς τους κωλοκανόνες, δηλαδή για τις εξαιρέσεις τύπου GB City. Στα πρώτα δευτερόλεπτα του Nerve Jamming η σαφέστατη επιρροή των White Stripes σε χτυπάει με την διακριτικότητα πιάνου που πέφτει από τον 5ο. Και δέκα κομμάτια αργότερα έχεις συνειδητοποιήσει οτι αυτοί οι δύο τύποι απ' το Mississippi κάνουν τους Stripes της τελευταίας δεκαετίας (post White Blood Cells δηλαδή) αλλά και τις περισσότερες σύγχρονες μπάντες του είδους να μοιάζουν άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Who woulda thunk it?

16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#16. Μ83 - Hurry Up, We 're Dreaming

Σε μια πρόσφατη ιντερνετική συζήτηση με μια φίλη, και πάνω στην φάση που ανταλλάσαμε τα νέα μας, ξεκίνησε να μου λέει για έναν γαμάτο τύπο τον οποίο είχε γνωρίσει πρόσφατα και μεταξύ τους είχε αρχίσει να ψήνεται ένα όμορφο σκηνικό. Εγώ εκείνη την περίοδο έλιωνα το 'Hurry Up, We 're Dreaming', κυριολεκτικά απ' το πρωί ως το βράδυ, προπαγανδίζοντας τον δίσκο σε κάθε δυνατή ευκαιρία (in other words, έστελνα links απο δω κι απο κεί, δε βγαίνω πολύ απ' το σπίτι, θα το 'χετε καταλάβει αυτό). Αφού άκουσε λοιπόν η φίλη για πρώτη φορά το συγκλονιστικό 'Wait', και μετά απο μερικά λεπτά σιωπής, σχολίασε λέγοντας 'θέλω να τον ερωτευτώ καθώς θα παίζει αυτό το κομμάτι'. Και τότε μου 'σκασε. Αυτός ο δίσκος φτιάχτηκε γι' αυτό το πράγμα. Δεν γνωρίζω τι είχε στο μυαλό του ο Gonzalez όταν τον έγραφε, δεν έχω δώσει πολύ προσοχή στους στοίχους, αλλά ειλικρινά το τελευταίο πόνημα των M83 είναι για μένα ενα αριστουργηματικό concept album για τον έρωτα και ότι αυτός συνεπάγεται. Είναι over the top, συγκινητικό, συνταρακτικό, κολληματικό, αθώο και σαγηνευτικό ταυτόχρονα. Με άλλα λόγια, θα ήταν το τέλειο soundtrack για να παίζει στο κεφάλι σου όταν είσαι ερωτευμένος. Και κατα κάποιον τρόπο, οι μελωδίες αυτές παίζουν πάντα μέσα σου σ' αυτές τις φάσεις, ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει ποτέ τον ίδιο τον δίσκο. Τις ακούς για παράδειγμα όταν νιώθεις αυτή την γαμάτη, αναζωογονητική ακαθισία καθώς πλησιάζει η στιγμή που θα τον/την δεις. Όταν ξυπνάς ένα θλιμμένο πρωινό Δευτέρας και, πριν προλάβεις να βυθιστείς στην μαυρίλα της μίζερης καθημερινότητας, σου σκάει στο μυαλό η εικόνα του/της και ξαφνικά έχεις ένα λόγο να σηκωθείς απ' το κρεββάτι. Όταν νιώθεις οτι αδυνατείς να κάνεις οτιδήποτε 'παραγωγικό' (δουλειά, διαβάσματα κλπ) και τρώς ώρες ολόκληρες χαζεύοντας κάτι, το ταβάνι, ένα μήνυμα, δεν έχει σημασία, το θέμα είναι οτι το κάνεις μ' ένα τεράστιο ηλίθιο χαμόγελο ζωγραφισμένο στην φάτσα σου. Όταν σου αρκεί απλά να είσαι δίπλα του/της, ακόμα κι αν δεν υπάρχει αντίστοιχη ανταπόκριση από την άλλη πλευρά. Τις ακούς κι όταν συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι που βίωσες κάτι τόσο αληθινό (υπάρχει πιο αληθινό πράγμα;), κάτι που τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σου πάρει, ούτε καν αυτός/αυτή, γιατί ειναι δικό σου ρε γαμώτο, ολόδικό σου. Τις ακούς όταν σπας αυτό το γαμημένο κουκούλι της συναισθηματικής απομόνωσης, όταν καταλαβαίνεις οτι υπάρχει τόση ομορφιά στον κόσμο που πονάει, ακόμα κι αν τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ακόμα κι αν η εντροπία των σχέσεων είναι μη αντιστρεπτή και τελικά τα πράγματα συνήθως δεν πάνε όπως τα θέλουμε. Ποιός ξέρει... Μπορεί αυτή η ερμηνεία για το περιεχόμενο του άλμπουμ να είναι παντελώς άσχετη με αυτό που είχε πραγματικά ο Gonzalez στο μυαλό του. Παρ' όλα αυτά, προτιμώ να πιστεύω ότι στόχος του ήταν να διαφυλάξει αυτές τις σπάνιες, φευγαλέες μελωδίες για πάντα,  μέσα σ' έναν απ' τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

17. The Psychic Paramount - II
18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#17. The Psychic Paramount - II

Θα μπορούσα να κάνω μια προσπάθεια να περιγράψω με λέξεις την μουσική των Psychic Paramount, αλλά επειδή γνωρίζω οτι κάτι τέτοιο θα ήταν χάσιμο χρόνου, θα παραθέσω μερικές εικόνες οι οποίες γενικώς τα λένε καλύτερα (1000 λέξεις έκαστη κλπ).

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Πάω στοίχημα οτι για λίγο, πολύ λίγο, πιστέψατε οτι θα γλυτώνατε την πάρλα αυτή τη φορά, ε; Not a chance. Στα του δίσκου λοιπόν: νομίζω οτι το προηγούμενο άλμπουμ, το αριστουργηματικό Gamelan Into the Mink Supernatural, μάλλον θα νικούσε το ΙΙ σ' ένα head to head showdown, αλλά οριακά. Παρ' όλα αυτά, κάτι μέσα μου λέει πως με περαιτέρω ακροάσεις, το ΙΙ ίσως καταφέρει να πάρει την ρεβάνς στο άμεσο μέλλον, κατακτώντας τον χαρακτηρισμό 'magnum opus'. Όπως και να χει, είναι ένα απ' τα πιο γαμάτα, 'κρεμμυδωτά' πράγματα που άκουσα φέτος. Με το 'κρεμμυδωτά'© εννοώ οτι είναι τόσο multi-layered, που ακόμα και στην 20η ακρόαση νιώθεις πως ο δίσκος σου φυλάει πράγματα για αργότερα (όπως κάνουν τα κρεμμύδια;!). Και τι πράγματα... Κάθε κομμάτι είναι ικανό να προκαλέσει ολοκληρωτική αισθητηριακή υπερφόρτωση. Ακόμα και grand mal επιληπτική κρίση, αν δεν είσαι κατάλληλα προετοιμασμένος. Όχι φυσικά οτι είναι εύκολο να στήσεις νοητικούς αερόσακους για την αναπόφευκτη σύγκρουση με το ογκόλιθοτριαξονικό παραμορφωμένων κιθάρων και λυσσασμένων τυμπάνων (αυτά τα τύμπανα ρε γαμώτο!) που σε περιμένει μόλις πατήσεις το play. Με άλλα λόγια, πάτησέ το το γαμήδι, άραξε στον καναπέ, πάρε βαθιές ανάσες, κατανάλωσε την ουσία της επιλογής σου και αφέσου ελεύθερος, χωρίς να παλέψεις, στο ευλογημένο χάος...

18. Le Corbeau - Moth On The Headlight
19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#18. Le Corbeau - Moth On The Headlight

Ας δούμε ένα-ένα τα ψυχρά (;) σκληρά (;;) δεδομένα στη βάση των οποίων ο δίσκος αυτός βρέθηκε στην 20άδα. Καταρχάς είναι το όνομα της μπάντας. Μυστηριώδες και κάπως γνώριμο ταυτόχρονα (όπως οι περισσότερες Γαλλικές λέξεις). 'Το κοράκι' σημαίνει παρεπιπτόντως. Κατα δεύτερον, είναι το γεγονός οτι οι Le Corbeau αποτελούν project του κιθαρίστα των αγαπημένων Serena Maneesh. Πέραν αυτών όμως, που στην τελική δεν έχουν και καμιά ιδιαίτερη σημασία, είναι η αδιαμφησβήτητα σαγηνευτική, noirοειδής ατμόσφαιρα που αποπνέει ο δίσκος. Δεν ξέρω γιατί και πως, αλλά ακούγοντας το Moth on the Headlight μου έρχονται στο μυαλό soundtracks όπως το αριστούργημα που έγραψε ο Adolph Deutsch για το Maltese Falcon, τα συγκλονιστικά themes του Don Ellis για το French Connection και οι πιο-cool-πεθαίνεις συνθέσεις του θεού Piero Piccioni για το Puppet on a Chain. Είναι λες και οι Νορβηγοί (είναι Νορβηγοί, το ανέφερα;) βάλανε στο μπλέντερ πολλά κλασσικά crime thrillers και τα αλέσανε, ραντίζοντάς τα παραλληλα με ολίγη απο Γαλλική nouvelle vague. Και το πιάτο το σερβίρουν με ένα γερό side dish από κιθάρες. À bout de souffle φάση. Δεν ξέρω. Ίσως για αυτό το περίεργο αμάγαλμα που δημιουργήθηκε στο κεφάλι μου να φταίει το σαξόφωνο που κάνει την παρουσία του αισθητή καθ' όλη την διάρκεια - και είναι υπέροχο (και υπέροχα νοσταλγικό). Απλά αναρωτηθείτε, πότε ήταν η τελευταία φορά που ακούσατε σαξόφωνο σε 'ροκ' άλμπουμ και δεν σας έπιασε αναφυλακτικό σοκ; Ίσως ήταν το Born in the USA του Boss (R.I.P. Clarence Clemmons). Μετά... το χάος. Δεν είμαι και 100% σίγουρος βέβαια, σίγουρα θα ξεχνάω κάποιο γαμάτο δίσκο. Το μόνο σίγουρο είναι οτι αυτός εδώ είναι απ' τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που άκουσα μέσα στο 2011.

19. TV Ghost - Mass Dream
20. The Kills - Blood Pressures

#19. TV Ghost - Mass Dream

To Mass Dream είναι απο τους δίσκους που στην πρώτη ακρόαση ήξερα μέσα μου οτι θα κατέληγαν σ' αυτή την λίστα. Οι εξ Indiana ορμώμενοι TV Ghost παίζουν ένα κολασμένο, διεστραμμένο, κακόφωνο (με την καλή έννοια πάντα!) post punk το οποίο δημιουργεί ένα τρομακτικά έντονο και άβολο προαίσθημα επερχόμενου κινδύνου. Δεν μπορώ να το ορίσω διαφορετικά ρε γαμώτο... Με το που μπαίνει το 'Wired Trap' νιώθεις τις τρίχες σου να σηκώνονται σε γωνία 90 μοιρών, σαν να πρόκειται να ξεσπάσει άμεσα ηλεκτρική καταιγίδα. Και 40 περίπου λεπτά αργότερα, καθώς οι γεμάτες feedback τελικές στιγμές του title track ηχούν από τα ακουστικά σου, νιώθεις σαν να ξύπνησες απότομα απο έναν απ' αυτούς τους ύπουλους, σουρεάλ εφιάλτες που έχουν άσχημη (και συχνά βίαιη) κατάληξη και που σκάνε κυρίως όταν είσαι άρρωστος. Ξέρετε, μιλάω για τις φάσεις που τινάζεσαι όρθιος φωνάζοντας και κλωτσόντας, που καταπίνεις και νιώθεις τον λαιμό σου γεμάτο ξυράφια και τον πυρετό να σε ψήνει,  και σου παίρνει αρκετά λεπτά μέχρι να συνέλθεις και να συνειδητοποιήσεις τι είναι πραγματικό και τι όχι... Και αφού ηρεμήσεις, και το ιδρωμένο κεφάλι σου ακουμπήσει ξανά στο μουσκεμένο μαξιλάρι, σκέφτεσαι με μια δόση απογοήτευσης οτι, παρανοικοί-ξεπαρανοικοί, τουλάχιστον στους εφιάλτες αυτούς νιώθεις ζωντανός. 

20. The Kills - Blood Pressures

#20. The Kills - Blood Pressures

Λοιπόν... από τους υποψήφιους δίσκους για την φετινή λίστα αυτός με παίδεψε περισσότερο απ' όλους. Μέχρι το τελευταίο λεπτό ακροβατούσε κυριολεκτικά στην κόψη του ξυραφιού, μια μέσα, μια έξω, είδε ένα glimpse του βάθους της σκοτεινής αβύσσου που λέγεται 'εκτός 20άδας' αλλά τελικά κατάφερε την τελευταία στιγμή να γραπωθεί απ' το κιγκλίδωμα και να μείνει εντός. Fascinating, edge of your seat καταστάσεις (λέμε τώρα...) Να πω την αμαρτία μου οι Kills με είχαν χάσει λίγο με το μάλλον overproduced Midnight Boom αλλά το λιτό, down 'n' dirty Blood Pressures γαμάει απ' την αρχή ως το τέλος. Καταρχάς ξεκινά με ένα απ' τα πιο 'βγες-απ'-το-κεφάλι-μου-γαμώ-το-χριστό' κομμάτια που άκουσα φέτος. Πραγματικά το Future Starts Slow είναι τοσο υπέροχα, απενοχοποιημένα anthemic και κολληματικό που θα μπορούσα να το ακούω στο ρηπήτ συνεχόμενα για ώρες ολόκληρες. Ο ορισμός του άρτιου απ' όλες τις πλευρές hit. Ευτυχώς, τα κομμάτια που ακολουθούν αυτό το γαμάτο opener δεν απογοητεύουν - το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για ένα σερί cool as fuck ηχητικών διαμαντιών, όπως μόνο αυτό το δίδυμο ξέρει να γράφει και να παίζει. Και κάποια στιγμή μπαίνει αυτό το γαμημένο 'The Last Goodbye', ακούς την Alison να σε διαβεβαιώνει οτι ναι, αυτός ειναι ο τελευταίος αποχαιρετισμός, οτι στον έρωτα δεν χωράνε ημίμετρα, ξεφτυλίζεσαι, γίνεσαι σκουπίδι κυριολεκτικά, και σου σκάει στο δόξα πατρί με 180χλμ/ώρα οτι, όχι, δεν είσαι τόσο κυνικός και γεμάτος χολή όσο θες να πιστεύεις (το πιστεύεις καν;).