#16 Chrome - Feel It Like A Scientist [King of Spades]

Νομίζω οτι έκανα μαλακία. Χοντρή.

Είχα βγει πριν λίγο απ' το command center μου (διαμέρισμα) για να προλάβω ένα ΟΚ Market. Έπρεπε να στοκάρω σε κωλόχαρτα, χαρτί κουζίνας, καπνό, κάνα σάπιο γλυκό τύπου Amaretti και να πάρω μια Φάντα του 1,5 λίτρου για την οποία με έπιασε ξαφνικό craving.

Μπαίνω λοιπόν στο ασανσέρ και βλέπω κόλλα Α4 κολλημένη όπου ο διαχειριστής έχει βγάλει ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία οι ιδιοκτήτες/ενοικιαστές συγκεκριμένων διαμερισμάτων πρέπει να επικοινωνήσουν μαζί του 'για κάποιο σοβαρό θέμα που τους αφορά'.

Στα καπάκια γύρισα σπίτι και τσέκαρα το νούμερο του διαμερίσματός μου. Φυσικά ήμουν σε αυτούς που έχουν 'σοβαρό θέμα' (no shit, Sherlock!). Και φυσικά ξέρω ποιο είναι αυτό. Είμαι 99% σίγουρος.

Λογικά θα βούλωσε η αποχέτευση. Και σίγουρα, σε σχέση με τα υπόλοιπα διαμερίσματα, πετάω περισσότερα χαρτιά στην τουαλέτα. Κατά πολύ. Ιδεοψυχαναγκαστικός, γαρ.

Ταλαιπωρία. Φυσικά δεν μπορούν να το κάνουν trace πίσω σ' εμένα. Αλλά και πάλι, έχω αγχωθεί. Τέλος πάντων. Θα σκεφτώ μια έξυπνη δικαιολογία.

Πάμε στους Chrome. Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που άκουσα το Alien Soundtracks. Να μπαίνει το Chromosome Damage και το σαγόνι να πέφτει με ένα έντονο 'ΝΤΟΥΠ' στο πάτωμα. Μόνο αγνή, άδωλη αγάπη για Damon Edge και Helios Creed (μα υπάρχουν πιο κουλ stage names από αυτά; δε νομίζω). Το θέμα είναι ότι μιλάμε για μια μπάντα που τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες έχει αλλάξει περισσότερα μέλη απ' ότι εγω σώβρακα τον μήνα που πέρασε. Ο Edge έχει πεθάνει, η μπάντα το χει διαλύσει και ξαναστήσει πολλάκις, ε, συνήθως τέτοια σκηνικά δεν βγαίνουν σε καλό. Πως αλλιώς να το πω,δεν έχει δικαίωμα ρε παιδί μου μια μπάντα που έχει περάσει τόσα να βγάζει δισκάρες σαν το φετινό Feel It Like A Scientist. Είναι άδικο για όλους τους άλλους. Ακούς το Lady Feline και νομίζεις πως ο χρόνος γι' αυτούς έχει σταματήσει στο '78 - κι αυτό είναι τέλειο.

#17 Ought - More Than Any Other Day [Constellation]

Για άλλη μια φορά τέλειωσε ο καπνός μου εκεί που δε το περίμενα και φυσικά το prospect του να βγω απ' το σπίτι ΞΑΝΑ, μετά απο μια μέρα-ταλαιπωρία, μου μοιάζει με φαραωνικό έργο. Ως εκ τούτου, την τελευταία ώρα την έχω περάσει ψάχνωντας στο ίντερνετ για ένα γαμημένο περίπτερο που να κάνει ντελίβερυ στην ευρύτερη περιοχή του Αθηναικού κέντρου. Τίποτα. Ότι βρίσκω είναι κλειστό ή απλούστατα δεν υπήρξε ποτέ, κρίνοντας από τα φτιαγμένα στο paint διαφημιστικά που βρήκα ανεβασμένα στο φέησμπουκ (!).

Είναι τρελό, αν το καλοσκεφτείς, ότι μπορώ να παραγγείλω με πέντε κλικ μια μερίδα στρουθοκάμυλο ογκρατέν π.χ. αλλά δεν μπορώ να βρω ενα μέρος που να φέρνει τσιγάρα. Τι να πεις. Όπως φαίνεται δεν την γλυτώνω την έξοδο από την -πολύτιμη αυτό το διάστημα- θαλπωρή του σπιτιού.

Επειδή εκνευρίζομαι όσο το σκέφτομαι, ας μιλήσουμε για κανα δίσκο. Ought λοιπόν. Καναδάς 4 life. Constellation 4 life. Post punk 4 life. Ε, δισκάρα, απλά. Κι αυτό το Habit. Τι κομματάρα. Γενικά όλος ο δίσκος όμως είναι καταπληκτικός, τον βάζεις να παίξει και δεν μπορείς, δε γίνεται να το κλείσεις το πικαπ πριν τελειώσει. Κι αυτός ο Tim Beeler. Τι φωνή (και τι παρουσία, φέρνει στους εξωγήινους του Close Encounters of the Third Kind, τους ψηλούς όμως). Επιπλέον, μπονους ποιντς για το ότι γαμάει, ΓΑΜΑΕΙ στο αμάξι.

Είναι πολύ ιδιαίτερη δοκιμασία το ' καταλληλότητα δίσκου για οδήγηση', και το More Than Any Other Day παίρνει 10/10 σ' αυτό τον τομέα. Ακόμα και στην κίνηση του κέντρου, σταμάτα ξεκίνα, πρώτη νεκρά, που στρίβεις το τσιγάρο ανάμεσα στα σταμάτα ξεκίνα και γεμίζει το αμάξι τρίμματα και με αυτό το σπαστικό ψιλόβροχο που δεν σ αφήνει να έχεις ανοιχτό κανονικά το παράθυρο, οπότε καπνίζεις και στάζεις το τσιγάρο από ένα άνοιγμα 3-4 εκατοστών με αποτέλεσμα η μισή κάφτρα να φεύγει στο πίσω κάθισμα, κάθε γαμημένη φορά. Ε, σ' αυτή τη φάση ανεβάζεις το volume στο Clarity και λες, 'δε γαμιέται'.

Οπότε ναι, εννοείται στην φετινή 20άδα, και χαμηλά το έβαλα, τώρα που το σκέφτομαι. Σίγουρα θα το μετανιώσω αυτό.

#18 Total Control - Typical System [Iron Lung]

Σήμερα στη δουλειά (δηλαδή χθες, αλλά έχει σημασία;) χτύπησε το κινητό μου με κλήση με απόκρυψη. 'Για δες',σκέφτομαι και το σηκώνω. Στην άλλη άκρη, μια πολύ σήριους μπίζνες φωνή  με ρωτάει, "Καλησπέρα, ο κος. ΧΧΧΧΧ;' 'Ο ίδιος' απαντώ, έτοιμος να συνεχίσω με 'δεν με ενδιαφέρει η προσφορά σας'. Κι όμως: 'Από το Α.Τ. Ομόνοιας σας καλούμε. Μπορείτε να περάσετε για μια υπόθεσή σας;'

Στο σημείο αυτό ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Τα χειρότερα πιθανά σενάρια άρχισαν να στροβιλίζουν στο κεφάλι μου. Εξάλλου έναν καφέ να σε δουν να πίνεις με κάποιον που έτρωγε σουβλάκι πρόσφατα με κάποιον που είναι ξάδερφος ενός φίλου κάποιου που καταζητείται, μπορεί και να μπλέξεις. Άσχημα.

'Τι υπόθεση;' ρωτάω, προσπαθώντας να κρύψω το άγχος μου. 'Για μια κυνηγετική καραμπίνα που βρέθηκε...', έρχεται η απάντηση και σκέφτομαι 'εδω είμαστε, τι φάση, πως έμπλεξα'. 'Τι καραμπίνα; δεν έχω καραμπίνα. Δεν είχα ποτέ καραμπίνα. Δεν σκοπεύω να αποκτήσω ποτέ καραμπίνα' απαντώ.

'Δεν είχατε δηλώσει μια κλεμμένη καραμπίνα σχετικά πρόσφατα;' Ευτυχώς, εκείνη τη στιγμή έγινε το κλικ και κατάλαβα τι είχε παίξει. Πριν δυο χρόνια, είχαν κλέψει μια κυνηγετική καραμπίνα από το Φιατ του πατέρα μου στα Εξάρχεια (έγινε κι αυτό). Και προφανώς κάπως την βρήκανε και θεωρήσανε πως εγώ ήμουν ο κάτοχος (cause I'm badass like that, εξάλλου πάντα πίστευα πως θα μου ταίριαζε μια καραμπίνα-boomstick αλά Ash από Army of Darkness). Και πήρανε εμένα γιατί στο οικογενειακό συμβόλαιο του κινητού φαίνεται πρώτο το όνομά μου.

Τέλος πάντων, τι σχέση έχει όλο αυτό με τον φετινό δίσκο Total Control; Καμία απολύτως. Απλά σκεφτείτε, πόσες φορές θα στη ζωή σου θα σε καλέσουν μπάτσοι για να σε ρωτήσουν για κλεμμένη καραμπίνα; Όχι πολλές (ελπίζω). Ε και ήθελα να γράψω κάτι.

Ψιλομαύρη μέρα σήμερα γενικά. Ψιλομαύρος Δεκέμβρης δηλαδή. Και το Typical System κολλάει ωραία στην όλη φάση. Αυτή η μπάντα βγάζει μια πολύ ιδιαίτερη μελαγχολία - νομίζω πως το μυστικό εντοπίζεται σ' αυτά τα διαολεμένα synths που κουμπώνουν απόλυτα σ' αυτές τις (ύπουλες) φάσεις που είσαι ψιλοσκατά και δεν έχεις ούτε την όρεξη ούτε την ενέργεια να το παλέψεις. Flesh War φάση. Κι επειδή το '11, σα μαλάκας που είμαι, δεν έβαλα καν στη λίστα το Henge Beat, ε, θα βάλω φέτος το καινούριο πόνημα.

#19 Sharon Van Etten - Are We There [Jagjaguwar]

Αφού πέρασε κι αυτή η μέρα (ευτυχώς!), ας βάλω το νο. 19 της φετινής μπλογκοβίζιον (δεν θα σταματήσει ποτέ να ακούγεται γελοίο αυτό το όνομα, but I digress).

Μ' είχε πάρει ο ύπνος το απόγευμα (λήθαργος, βασικά) και ξύπνησα από τηλεφώνημα της αδερφής μου που ήταν στην περιοχή και ψηνόταν να περάσει να αράξουμε και να δούμε καμια ταινία. 'Μέσα', είπα, αν και ήμουν ψιλοτσιταρισμένος λόγω του απότομου ξυπνήματος και μιας σκατομέρας γενικά. Μετά από λίγη ώρα χτύπησε το κουδούνι. Είχα αφήσει κάτι τεράστια χαρτόκουτα από την βιτρίνα που έφτιαξα για τις φιγούρες μου στην εξώπορτα οπότε δεν μπορούσε να βγάλει τα παπούτσια της εκτός σπιτιού, όπως είναι ο κανόνας εδω πέρα. Ε εκεί πιστεύω πως γαμήθηκε η φάση.

Για τις επόμενες δύο ώρες, όσο διήρκησε η ταινία δηλαδή, η ιδεοληψία τα έδωσε όλα, πραγματικά. Παρ' όλα αυτά, έχοντας εξασκήσει το ποκερ φέης μου δεκαετίες τώρα, μπορούσα να το παίξω αρκετά ήρεμος και συγκεντρωμένος στο έργο. Μπράβο μου. Τέσπα, το θέμα είναι πως εδω στο κέντρο, πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να βολτάρεις και ΜΗΝ πατήσεις σκατά ή κάτι εξίσου αηδιαστικό. Ε λοιπόν, ήμουν σίγουρος πως τα παπούτσια της αδερφής μου ήταν βρώμικα. Και είχε πατήσει μέσα στο σπίτι, πράγμα πολύ κακό. Σε μια φάση πήγε τουαλέτα οπότε βρήκα κι εγώ την ευκαιρία μου να σηκωθώ, να πάω στο χώλ και να τσεκάρω τα παπούτσια της. Για δες. Είχε όντως μια μπίχλα στο αριστερό.

Η ώρα πέρασε, η ταινία τελείωσε, η αδερφή μου έφυγε έχοντας πιει δυο ποτήρια φθηνό κόκκινο κρασί και μπορούσα πλέον ν' αναλάβω δράση. Γλυκιά ανακούφιση, την ένιωσα να με σκεπάζει σαν ένα απ' αυτά τα κύματα που σκάνε στο άσχετο όταν περάσει καράβι της γραμμής κοντά στην παραλία. Σκούπα, σουίφερ, σφουγγάρισμα και για να δωσω αυτό το έξτρα edge, το κερασάκι ρε παιδί μου, καθάρισμα πατώματος 78 τετραγωνικών με υγρά πανάκια Κλινεξ, στα τέσσερα. Παράλληλα, μούδιασμα στα χέρια και στα πόδια, ζαλάδα και τάση για εμετό συμπλήρωσαν την όλη φάση. Δε γαμείς.

Τον φετινό δίσκο της Sharon δε θα τον έβαζα στην 20άδα, αλλά δε ξέρω, κάτι η λαιβάρα της στο Primavera, κάτι η εγγενής μελαγχολία των ημερών, κάπως τέλος πάντων μου τα σκασε χθες βράδυ που το είχα βάλει να το ξανακούσω - και μου τα έσκασε άσχημα, με την καλή έννοια. Έπαιξε δηλαδή τρεις-τέσσερις φορές στο ρηπήτ, μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Γιατί όχι. Ωραίος δίσκος, πάρα πολύ ωραίος βασικά κι αυτό το You Know Me Well πονάει έτσι όμορφα κάθε φορά.

#20 Trust - Joyland [Arts & Crafts]

Robert Alfons κι ας μη γαμήσω ποτέ. Το 'χει ο τύπος. Νομίζω το Joyland είναι καλύτερο στο σύνολό του ως άλμπουμ απ' το TRST (2012), κι ας μην έχει κολληματικά τύπου 'repeat for all eternity' tracks όπως το Bulbform π.χ.

Κρίμα που την έκανε η Maya, φαινόντουσαν γαμάτο δίδυμο (ή και κάτι παραπάνω) στο video του Candy Walls. Σίγουρα θα υπάρχει μια δακρύβρεχτη ιστορία πίσω από αυτό το σκηνικό.

Τέλος πάντων, θα ήθελα να γράψω κάτι καλύτερο, πιο ενδιαφέρον κλπ αλλά όλη μέρα σήμερα ήμουν δουλειά, έχω εγκαταστήσει περισσότερες φορές το Office και το Autocad απ' όσες θα θεωρούσε ένας ψυχίατρος υγιές, έχω χωθεί σε μέρη που ο ήλιος έχει να φωτήσει χρόνια (βλ. πατώματα cubicles) ενώ στα καπάκια, στη φάση δηλαδή που είχα μόλις μπει σπίτι κουβαλόντας ψώνια, άρχισαν τα τηλέφωνα για περαιτέρω tech support ενώ το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να στήσω μια γαμημένη βιτρίνα που αγόρασα απ' τα ΙΚΕΑ και να χώσω μέσα κάποιες απ' τις φιγούρες που τρώνε σκόνη τόσο καιρό στο νέο σπιτι. Και να φάω. Και να κοιμηθώ. Πάντως στην επιστροφή στη Βουλιαγμένης ξεμπούκωσα λίγο το αμάξι με το Geryon, κάτι είναι κι αυτό.

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. Γαμεί ο δίσκος, το είπα, έτσι;

Στηρίζουμε. (guest edition)

Μου ήρθε στο μέηλ μαζί με την φωτογραφία και, όπως πάντα, το επισυνάπτω ως έχει:

Αφιερωμένο στο Θ.Χ. που με έμαθε να στηρίζω και σε όλους όσους κρύβονται πίσω από τις λέξεις αυτού του κειμένου.

Τι σκατά σημαίνει στηρίζουμε; Στηρίζουμε σημαίνει ότι ξεχωρίζουμε πράγματα και πολεμάμε για την ύπαρξη τους. Είναι όλα όσα θέλαμε να γίνουμε ή όσα δεν θέλαμε αλλά γουστάρουμε που υπάρχουν εκεί έξω. Είναι τέλος όσα γαμώτο φοβηθήκαμε να γίνουμε.

Στηρίζουμε λοιπόν τους πενηντάρηδες που γυρίζουν ακόμα από πορεία σε πορεία και έχουν χρόνιο άσθμα από τα δακρυγόνα. Αυτούς που όταν βούταγαν όλοι στα φράγκα σαν το Σκρουτζ, προτίμησαν να κολυμπούν στην Ανάφη. Στηρίζουμε όσους δεν έπαιξαν στο χρηματιστήριο και αυτούς που έμαθαν να παίζουν στο πιάνο την Α’ Διεθνή χωρίς καν να ξέρουν τις νότες.

Στηρίζουμε όσους φοβούνται να αγαπήσουν αλλά και αυτούς που αγάπησαν το φόβο τους. Όσους ξύπνησαν ένα πρωί με το στομάχι σφιγμένο και μπήκαν στη Villa ενώ όλοι διψούσαν για το αίμα τους.  Στηρίζουμε αυτούς που είδαν ένα βράδυ την «Άγρια Συμμορία» του Πέκινπα και δεν κοιμήθηκαν μέχρι να φτιάξουν τη δική τους συμμορία.

Στηρίζουμε ακόμα εκείνο τον τύπο που όταν όλοι, εκείνο το ζεστό μεσημέρι του Ιουνίου στο λιμάνι του Αμβούργου το 1936, χαιρετούσαν ναζιστικά αυτός έμεινε με τα χέρια σταυρωμένα. Στηρίζουμε όμως και αυτόν που έπινε Coca-Cola χαμογελαστός όταν ο διπλανός του έλεγε «πάρε ΕΨΑ ρε μαλάκα που είναι ελληνική».

Στηρίζουμε επίσης όσους ντράπηκαν που είχαν καράφλα και φόρεσαν περούκα αλλά και όσους την άφησαν στο ήλιο να λιάζεται. Στηρίζουμε nerds, σώματα που έχουν πάρει το σχήμα της καρέκλας του γραφείου, γυαλιά με πάχος μεγαλύτερο από πάτο γυάλινης κανάτας. 

Στηρίζουμε τα αγόρια που αγαπούν αγόρια, τα κορίτσια που ερωτεύονται κορίτσια, τα αγόρια που φιλούν κορίτσια ή και όσους κοιμούνται κάθε βράδυ αγκαλιά με το σκύλο τους.

Στηρίζουμε αυτούς που έκαψαν την ελληνική σημαία το ’95 στο Πολυτεχνείο και όσους σκέφτονταν αυτή την εικόνα στο φροντιστήριο αγγλικών την επόμενη μέρα. Όσους μελετούσαν ταξιδιωτικούς οδηγούς και χάρτες αλλά δεν ταξίδεψαν ποτέ. Στηρίζουμε ακόμα τους δειλούς. Αυτούς που στρίβουν στο πρώτο στενό όταν μυρίσει δακρυγόνο και κάθονται στο Γκίνη πάνω-πάνω μέχρι το τέλος και δε μιλούν ποτέ. Στηρίζουμε αυτόν που ήταν δεμένος πιστάγκωνα και αιμορραγώντας φώναξε «αναρχία ρε κουφάλες» και τη Μαρία που κρεμάστηκε με το σεντόνι της στις φυλακές Κορυδαλλού όπου κρατείτο επειδή είχε κλέψει ένα παντελόνι. 

Στηρίζουμε ακόμα διαλυμένες οικογένειες. Παιδιά που μεγάλωσαν με 3 μαμάδες και 7 πατεράδες και οι ψυχολόγοι συνιστούσαν εντατική παρακολούθηση. Στηρίζουμε παιδιά που μεγάλωσαν στο κέντρο και έβλεπαν τα απλωμένα βρακιά στο απέναντι μπαλκόνι συχνότερα από τον ήλιο αλλά και παιδιά που μεγάλωσαν στα προάστια και όμως επέμεναν να παίρνουν το λεωφορείο που τους κατέβαζε στα Εξάρχεια και ας ήταν η διάρκεια του ταξιδιού μεγαλύτερη από ταινία του Αγγελόπουλου. 

Στηρίζουμε όσους τους έκλεισαν στα ψυχιατρεία επειδή δεν καταλάβαιναν τι έλεγαν και όσους τους έκλεισαν γιατί καταλάβαιναν ακριβώς τι έλεγαν. Στηρίζουμε ψυχοφάρμακα, ναρκωτικά, ομοιοπαθητικά χάπια, μαντζούνια, βοτάνια, χάπια αδυνατίσματος, μαστούρωμα με κόλλα ή βενζίνη και ότι σκατά ισορροπεί τον καθένα. Στηρίζουμε αυτούς που γίνονται κώλος κάθε βράδυ στο αλκόολ αλλά και όσους παραγγέλνουν μια μπλε πορτοκαλάδα και την πίνουν με καλαμάκι.

Στηρίζουμε ρε γαμώτο με όλη τη δύναμη της ψυχής μας όσους ξενύχτησαν βράδια ατέλειωτα μπροστά από ένα PC σκοτώνοντας εξωγήινους, δράκους και ζόμπι. Όσους διάβαζαν τα οπισθόφυλλα και έλεγαν ότι έχουν διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο, όσους έμαθαν να λένε ψέματα γιατί βαριόντουσαν τη ζωή τους.

Στηρίζουμε επίσης όσους μίσησαν τη μεταπολίτευση με κάθε κύτταρο τους. Όσους δεν φόρεσαν ποτέ ροζ πουκάμισο, όσους δεν άκουσαν ποτέ φαραντούρη και όσους μιλούσαν για τη μοναξιά και το σεξισμό όταν όλοι γύρω έλεγαν για το μνημόνιο.

Στηρίζουμε όσους φώναξαν «γαμώ το έθνος σας» στα μακεδονικά συλλαλητήρια και τους πήραν με τις πέτρες αλλά και τον τύπο που ραπάρει στα αλβανικά στη Φυτευτή. Στηρίζουμε τους μετανάστες που βάδισαν σε πορεία χέρι-χέρι στη Μανωλάδα, αυτούς που σήκωσαν κεφάλι όταν τους έσκισαν το κοράνι αλλά και όσους παρέμειναν σιωπηλοί μαζεύοντας ελιές, φράουλες, ξεσκατίζοντας γέρους, πουλώντας CD, πηδώντας στις γραμμές του τρένου. Στηρίζουμε ακόμα τα πρεζάκια που κυνηγούσε η πλατεία και όλα όσα τα συνόδευαν: τα κουταλάκια, τις σύριγγες, την πρέζα, τα σωληνάκια.

Στηρίζουμε επίσης όσους ρουφάνε το στομάχι αλλά και όσους αφήνονται χαλαροί στη γοητεία του λίπους τους. Στηρίζουμε τα πόδια ξυρισμένα ή αξύριστα, τις τριχωτές ή μη μασχάλες, τις τρίχες στην πλάτη αλλά και τα αποτριχωμένα στέρνα. Γουστάρουμε τις κοντές φούστες, τις μακριές φούστες, τα παντελόνια, τα μπουστάκια, τα σορτς, τα πουκάμισα, τις μπλούζες με V ή χωρίς, τα μπουφάν τύπου James Dean, τις κελεμπίες, τα σκάφανδρα και τα σανδάλια με κάλτσες.

Στηρίζουμε  τους σκουρόχρωμους, τους χοντρούς, τους αδύνατους, την κυτταρίτιδα. Όσους που όσο μπάσκετ και αν έπαιξαν, όσο γάλα και αν ήπιαν, όσο μονόζυγο και αν έκαναν, δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν το 1.70 στις μύτες των ποδιών τους.

Στηρίζουμε αυτόν που μας χαιρετούσε καίγοντας το σεντόνι του στον Κορυδαλλό μέσα από το σίδερα, λίγο μετά την πρωτοχρονιά, χωρίς να ξέρουμε αν είναι αντάρτης πόλης, πρεζάκι, ντιλέρι, ληστής τραπεζών ή τσαντάκιας.

Στηρίζουμε αυτούς που ξέμειναν στην επαρχία μια ζωή και άκουγαν με πείσμα τον ίδιο δίσκο των Velvet Underground όταν όλοι γύρω τραγουδούσαν Κιάμο.

Στηρίζουμε τέλος όσους/ες έγραψαν μια κασέτα από αγάπη και εκείνος/η την πέταξε όταν άρχισε να μασάει στο κασετόφωνο.

Στηρίζουμε ρε γαμώτο.

Στηρίζουμε, γιατί μας κρατάει ζωντανούς στη φορμόλη της καθημερινότητας.

Γάκης

Intermission

Το μπλογκ δεν έχει πεθάνει. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Σε αντίθεση με την κοινωνική απεύθυνση.

Αναμείνατε μπαράζ νέων ποστ λιαν συντόμως.

Ή και όχι.

Word.

go to dallas and take a left

Μια φορά κι εναν καιρό, ένα μάλλον αδιάφορο πρωινό Δευτέρας, ενας τύπος προσγείωθηκε με αλεξίπτωτο στον Διεθνή Αερολιμένα του Ντάλας, κάπου κοντά στον αεροδιάδρομο 8. Αφού καβάτζωσε ένα από τα βανάκια μεταφοράς αποσκευών -ενω ο οδηγός του ήταν απασχολημένος με την εκφόρτωσή των βαγονιών του- οδήγησε μέχρι το κεντρικό κτήριο του αεροδρομίου και πάρκαρε μπροστά στην είσοδο του προσωπικού. Χαμογελόντας σαρδόνια στη θέαση της επιγραφής 'STAFF ONLY', άνοιξε την απαγορευμένη πόρτα και μπήκε στο κτήριο, αναζητώντας την κοντινότερη τουαλέτα (τελικά ήταν φάτσα κάρτα μπροστά του, για ΑΜΕΑ). Εκεί άλλαξε από τη στολή αλεξιπτωτιστή σε κάτι πιο... κάζουαλ και ανάλαφρο. Αφού έριξε ένα απολαυστικό, πιτσιλιστό κατούρημα και μ' έναν εσπρέσσο για τον οποίο δεν είχε πληρώσει δεκάρα ανα χείρας, διέσχισε τις μάλλον κακόγουστες Αφίξεις με χαλαρό βήμα μέχρι το πάρκινγκ μακράς διαρκείας. Στην πιο απομακρυσμένη από την είσοδο του πάρκινγκ γωνία ήταν παρκαρισμένο ένα Ford Thunderbird εικοσαετίας. Φαινόταν ότι ο ιδιοκτήτης του το είχε προσεγμένο - η μπογιά του έλαμπε σαν καινούρια στον ήλιο, κι αν υπήρχαν γρατσουνιές και άλλα σημάδια φθοράς, αυτά ήταν καλυμμένα περίτεχνα. Το θέμα είναι ότι 'δεν τα φτιάχνουν όπως τα έφτιαχναν παλιά': δηλαδή χωρίς συναγερμούς, ιμπομπιλάιζερ κι αρχιδιές. Με μια γρήγορη κίνηση, έσπασε το τζάμι με τον αγκώνα του, άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα σαν κύριος, ξεκόλησε το πλαστικό κάλυμμα κάτω απ' το τιμόνι, έβαλε μπρος βραχυκυκλώνοντας την ανάφλεξη, οδήγησε μέχρι την έξοδο του πάρκινγκ, κόλλησε στον μπροστινό του (έναν κουστουμάτο τύπο του οποίου το πίσω μέρος του κεφαλιού φώναζε μεγαλοδικηγόρος ή κάτι αντίστοιχο) και βγήκε μαζί του χωρίς να πληρώσει, περνώντας στο τσακ κάτω απ' την μπάρα που κλείνει μεν γρήγορα αλλά όχι αρκετά γρήγορα. Μερικες εκατοντάδες μέτρα αργότερα είχε εγκαταλείψει τα όρια του αεροδρομίου και εισερχόταν στον περιφερειακό της πόλης. Με το που μπήκε στην -χαλαρή για την μέρα και ώρα- κίνηση, έπιασε αριστερή λωρίδα. Εγκατέλειψε τον αυτοκινητόδρομο στην αμέσως επόμενη έξοδο παραμένοντας στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Λίγα χιλιόμετρα αργότερα σταμάτησε σε μια διασταύρωση. Το αριστερό φλας του Thunderbird ήταν μόνιμως αναμένο για τουλάχιστον ένα μισάωρο. ΤΙΚ-ΤΑΚ-ΤΙΚ-ΤΑΚ-ΤΙΚ-ΤΑΚ. Το ραδιόφωνο σιγομουρμούριζε πως ο καιρός θα είναι αίθριος, με βόρειους ασθενείς ανέμους. Φυσικά έστριψε αριστερά. Στα 500 μέτρα περίπου σπόταρε ενα παρακμιακό diner στην αριστερή πλευρά του δρόμου, στριμωγμένο ανάμεσα σε ενα καθαριστήριο ρούχων και ενα καταρρέον ενεχυροδανειστήριο. Πάρκαρε ακριβώς απ' έξω. Βγαίνοντας απ' το αμάξι τίναξε τα θραύσματα του τζαμιού του οδηγού από τα ρούχα του και ίσιωσε το σακάκι του. Δευτερόλεπτα αργότερα είχε περάσει την είσοδο του μαγαζιού. Μέσα τον περίμενε μια γνώριμη, σχεδόν κόζυ ατμόσφαιρα· ήχοι, εικόνες και μυρωδιές κλισέ, αλλά με την καλή έννοια. Με απόλυτη ηρεμία πλησίασε προς τον πάγκο, οπου τρείς μεσήλικες κι ενας νεαρός που δεν πρέπει να ήταν πάνω από είκοσι απολάμβαναν κάτι λιγδερά μπέργκερ συνοδεία φτηνού καφέ, ενώ παραδίπλα ο ταμίας βλαστημούσε ψάχνοντας στην ταμειακή ψιλά για ρέστα. Με το δεξί του χέρι σφιγμένο σε γροθιά, κοντοστάθηκε για μερικά δευτερόλεπτα πίσω απ' τον νεαρό, καρφώνοντάς τον με τα μάτια. Αντιλαμβανόμενος ότι κάτι περίεργο παίζει και φανερά ενοχλημένος ο νεαρός γύρισε απότομα προς τα πίσω, προλαβαίνοντας να δεί το περίγραμμα μιας μυστηριώδους φιγούρας πριν το πρόσωπό του προσγειώθεί άτσαλα πάνω στην γροθιά, παράγοντας έναν μάλλον αστείο, άτσαλο θόρυβο. Δεν χρειάστηκε πολύ ώρα για να ξεκινήσει ένα αρκετά δυνατό κι έμπειρο βρωμόξυλο - για την ακρίβεια ήταν κυριολεκτικά ζήτημα κλασμάτων δευτερολέπτου, σαν εκπυρσοκρότηση όπλου. Με μια απίστευτη λύσσα σχεδόν όλοι οι θαμώνες του μαγαζιού, συμπεριλαμβανομένου του αιμόφυρτου νεαρού, χύμηξαν πάνω του ενώ αυτός δεν έκανε απολύτως καμιά προσπάθεια να αμυνθεί. Και να πεις ότι δεν υπήρχε λόγος. Μπουκέτα, κλωτσιές, κι άλλες κλωτσιές, κλωτσιές παντού, στο στομάχι και στ' αρχίδια και στο κρανίο, μιλάμε για χαμό πραγματικό - μάλιστα ένας απ' τους μεσήλικες. ο οποίος μέχρι πριν λίγα λεπτά έγλυφε με έναν αναγουλιαστικό ήχο το λίπος από ένα κομμάτι καρβουνιασμένο μπέηκον, τώρα του δάγκωνε το αυτί ξεσκίζοντάς το, αδιαφορώντας τόσο για την ζεστή ανθρώπινη σάρκα στο στόμα του όσο και για τα αίματα που πιτσιλούσαν το φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισό του. Κάτω στο πάτωμα, λίγο πιο δίπλα απ' τον ιδιοκτήτη τους, ένας ολοένα αυξανόμενος αριθμός ορφανών δοντιών περίμεναν καθηλωμένα στη θέση τους την τελική έκβαση της άνισης αυτής μάχης. Κάποια στιγμή, εντελώς αναπάντεχα, ανάμεσα σε βογγητά πόνου, άναρθρες κραυγές και κλάματα, άρχισε να γελά. Ήταν ένα ανατριχιαστικό, υστερικό σχεδόν γέλιο το οποίο διακοπτόταν που και που από αναφηλητά που μαύριζαν την ψυχή. Στο άκουσμά του οι ξυλοκοπούντες θαμώνες πάγωσαν, σταματώντας το λυντσάρισμα τόσο απότομα όσο το είχαν ξεκινήσει. Τα βλέμματα τους συναντήθηκαν για μερικά άβολα δευτερόλεπτα απόλυτης, σχεδόν τρομακτικής ηρεμίας. Στον πάγκο πίσω τους, ενόσω τα ολόλευκα πλακάκια του πατώματος βρώμιζαν με τα σπασμένα δόντια και τα αίματα του, μύγες είχαν ήδη αρχίσει να μετατρέπουν τα κακοψημένα μπέργκερ σε προσωρινές κατοικίες. 

"Κρύωσε η μαλακία και δε θα τρώγεται με τίποτα τώρα", ακούστηκε μια φωνή γεμάτη παράπονο.

Το γέλιο, ακόμα πιο εκκωφαντικό από πριν, δεν έλεγε να σταματήσει με τίποτα.

Ben Frost & Daníel Bjarnason - SÓLARIS

"On the surface, I was calm: in secret, without really admitting it, I was waiting for something. Her return? How could I have been waiting for that? We all know that we are material creatures, subject to the laws of physiology and physics, and not even the power of all our feelings combined can defeat those laws. All we can do is detest them. The age-old faith of lovers and poets in the power of love, stronger than death, that finis vitae sed non amoris, is a lie, useless and not even funny. So must one be resigned to being a clock that measures the passage of time, now out of order, now repaired, and whose mechanism generates despair and love as soon as its maker sets it going?" 

Γενικά στηρίζω φούλ το να λατρεύει κανείς τόσο πολύ ένα βιβλίο ή μια ταινία ωστε να κάτσει να γράψει μουσική γι' αυτό. Νομίζω πως τέτοια πρότζεκτ αποτελούν πραγματικά εκ βαθέων πονήματα και γι' αυτό το λόγο το αποτέλεσμα είναι συνήθως απίστευτο. Θυμίζω για παράδειγμα το 'Voices of Light' του Richard Einhorn που γράφτηκε για το 'The Passion of Joan of Arc' του Dreyer. Αξίζει να το ακούσει κανείς, ακόμα κι αν δεν έχει δει την ταινία. Κάτι αντίστοιχα όμορφο έπαιξε και πέρυσι, αποδεικνύοντας πως ο Ben Frost εκτός από γαμάτος μουσικός είναι και scifi nerd. Ποιός ξέρει, ίσως αυτά τα δυό χαρακτηριστικά να πηγαίνουν hand in hand.

Έχουμε και λέμε: Stanislaw Lem, ιδιοφυία, Tarkovsky, επίσης ιδιοφυία, Ben Frost, ε, ιδιοφυία όπως και να το κάνουμε, δεν γίνεται να είμαι ο μόνος που βλέπει ενα pattern εδώ, έτσι; Μάλλον όχι. Αν εκτιμά κανείς το έργο που αντιστοιχεί σε ένα απ' τα τρία αυτά ονόματα, τα expectations του για τον δίσκο εκτοξεύονται στα ύψη. Αν πάλι έχει κάψει ουκ ολίγα εγκεφαλικά κύτταρα με το output και των τριών, έ, ξερω γω, παραγγέλνει τον δίσκο με το που εμφανίζεται το μαγικό 'preorder LP' κουμπάκι στο site της Bedroom Community και δεν ηρεμεί μέχρι να τον έχει στα χέρια του. Στο σημείο αυτό θα είμαι ειλικρινής και θα δηλώσω ευθέως πως δεν γνωρίζω πολλά γι' αυτόν τον Bjarnason αλλά ένα σύντομο ιντερνετικό ψάξιμο δείχνει πως πρόκειται για καλό και άξιο παλικάρι.

SÓLARIS λοιπόν. Άκουσα πολλή γκρίνια γι' αυτό τον δίσκο. Ότι δεν έχει αρκετό θόρυβο - "ευλογημένο χάος" - όπως τα προηγούμενα του Frost' (λες κι ο Bjarnasοn δεν υπάρχει, ή ότι πρέπει όλα να θυμίζουν τα Theory of Machines και By The Throat!), ότι δεν έχει συνοχή, ότι είναι πολύ low key και σύντομο και "πρόκειται για ένα απλό σάουντρακ" ρε παιδί μου και άλλες τέτοιες παπαριές...

Αν υπήρχε μια χρονομηχανή ή χρονοδίνη ή κάτι τέτοιο και μπορούσε ο Lem να ακούσει αυτό το άλμπουμ, θα είχε πρήξει τον Tarkovsky να το χρησιμοποιήσει στην ταινία του. Και έτσι, ίσως να είχε αποφευχθεί ένας άσχημος τσακωμός. Πραγματικά αξίζει να διαβάσει κανείς το βιβλίο (και είναι αριστούργημα!) ακούγοντας τον δίσκο. Ή να δει σκηνές απ' τη ταινία με το volume off και το άλμπουμ ως μουσική υπόκρουση. Όπως και να 'χει, τόσο το βιβλίο όσο και το adaptation παίζουνε ένα ύπουλο παιχνίδι στο μυαλό, ύπουλο με την καλή έννοια, έτσι; Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς ρε γαμώτο, και τα δύο σου αφήνουν κάτι τρομακτικά έντονο και πλήρως απροσδιόριστο (σαν τον Solaris ένα πράγμα!), κάτι που τρυπώνει κάτω απ' το δέρμα σου και φωλιάζει εκεί γεννόντας ερωτήματα, χωρίς να σ' αφήνει να σκεφτείς οτιδήποτε άλλο για μέρες. Τι στην ευχή είναι τελικά ο Solaris; Τι σκοπό εξυπηρετούν τα symmetriads που εμφανίζονται και εξαφανίζονται συνεχώς στην επιφάνειά του; Πόσο αληθινά είναι τα simulacra; Υπάρχει κάποιο όριο στις δυνατότητες του πλανήτη; Ποιά είναι τα κίνητρά του; Έχει καν κίνητρα; Τι νόημα έχουν 'ποταπά' συναισθήματα όπως η αγάπη και η απώλεια μπροστά σε κάτι τόσο απόλυτα ισχυρό και ξένο, τόσο εκτός των ορίων της ανθρώπινης κατανόησης; Και φυσικά τι ρόλο παίζει η φυσική τάση για ανθρωπομορφισμό όσον αφορά αυτά τα ερωτήματα;

"We are only seeking Man. We have no need of other worlds. We need mirrors. We don't know what to do with other worlds. A single world, our own, suffices us; but we can't accept it for what it is. We are seaching for an ideal image of our own world: we go in quest of a planet, of a civilisation superior to our own but developed on the basis of a prototype of our primeval past. At the same time, there is something inside us which we don't like to face up to, from which we try to protect ourselves, but which nevertheless remains, since we don't leave Earth in a state of primal innocence. We arrive here as we are in reality, and when the page is turned and that reality is revealed to us — that part of our reality which we would prefer to pass over in silence — then we don't like it any more."

Αλλά το γαμάτο είναι ότι το πόνημα των Bjarnason & Frost παραμένει τρομερή εμπειρία ακόμα κι αν δεν έχεις ιδέα τι είναι ο Solaris (ή μάλλον, τι πιστεύουν οι πρωταγωνιστές πως είναι ο Solaris)• απ' αυτές τις πολύ σπάνιες, που νιώθεις πως για 46 λεπτά αποστασιοποιείσαι κατά κάποιο τρόπο από την πραγματικότητα, σα να κάνεις ένα τεράστιο zoom out, powers of 10 φάση, και συνειδητοποιείς ότι, να ρε φίλε, ξεδιπλώνεται ολόκληρη μπροστά σου, μπορείς ξαφνικά να την αντιληφθείς στο σύνολό της, ως μια οντότητα ας πούμε, ξέρεις, σαν να έχεις αποκτήσει μια πρωτόγνωρη συναίσθηση του πως έχουν τα πράγματα, δηλαδή του ότι ο βράχος αυτός κάτω απ' τα πόδια μας γυρίζει γύρω από τον άξονά του με 1700χλμ/ώρα και τρέχει γύρω από τον ήλιο με 107,000χλμ/ώρα και παράλληλα τρέχει μαζί με το γαλαξία με μερικά εκατομμύρια χιλιόμετρα την ώρα, του ότι πέφτουμε, όλοι μας πέφτουμε, αυτό κάνουμε, κρατιόμαστε με νύχια και δόντια απ' την επιφάνεια αυτού του κόσμου και πέφτουμε μαζί του συνεχώς μέσα στο κενό του διαστήματος, του ότι αυτό το ανεξήγητο κα γοητευτικό ταυτόχρονα φαινόμενο, η ζωή, από τη μίτωση ενός κυττάρου μέχρι την μικροαστική ρουτίνα σπίτι-δουλειά-σπίτι, λαμβάνει χώρα σε μια ατέλειωτη πτώση συγκλονιστικής κλίμακας και ενέργειας πέρα από κάθε φαντασία, του ότι το σύνολο των ασύλληπτα έντονων και πολύπλοκων ανθρώπινων εμπειριών και συναισθημάτων αφήνουν απόλυτα ασυγκίνητο και ανεπηρέαστο το σύμπαν που απλά συνεχίζει να υπάρχει ακόμα κι οταν μας φαίνεται πως δεν έχει νόημα να υπάρχει, και όλα αυτά τα πράγματα σε χτυπάνε κατακούτελα με αμείλικτη διαύγεια και αμεσότητα, μαζί φυσικά με την ανατριχίλα και τον υπαρξιακό τρόμο και τα αναρίθμητα ερωτήματα που κάτι τέτοιο περιλαμβάνει.

Θυμάμαι μικρός είχα πάθει ενα αντίστοιχο σοκ με το Songs of Distant Earth του Mike Oldfield. Ήταν ένα απάλευτο καλοκαιρινό βράδυ σε μια κωλοκατασκήνωση και διάβαζα υπό το φως φακού (απ' αυτούς τους κουμπωτούς που ποτέ δεν δουλεύουν όπως πρέπει) το ομώνυμο βιβλίο του Arthur Clarke ακούγοντας στο walkman τον δίσκο του Oldfield, ο οποίος ήταν ουσιαστικά βασισμένος στο βιβλίο. Πραγματικά την είχα λιώσει αυτή την κασσέτα. Θα ακουστεί χαζό και θλιβερό ίσως, αλλά γενικότερα η φάση παίζει να ήταν μια απ' τις πιο έντονες, σε πολλαπλά επίπεδα, εμπειρίες που έχω ζήσει.

Τότε ήταν που κατάλαβα: χρειαζόμαστε περισσότερα soundtracks για βιβλία. Βασικά χρειαζόμαστε περισσότερα soundtracks για τη ζωή. Και το SÓLARIS βάζει σταυρό και στα δύο κουτάκια, νομίζω.

"Must I go on living here then, among the objects we both had touched, in the air she had breathed? In the name of what? In the hope of her return? I hoped for nothing. And yet I lived in expectation. Since she had gone, that was all that remained. I did not know what achievements, what mockery, even what tortures still awaited me. I knew nothing, and I persisted in the faith that the time of cruel miracles was not past.”

The Men - Open Your Heart

"Και να σου πω την αλήθεια, στηρίζουμε την αλλαγή. Όχι σε φάση 'εξέλιξη' και λοιπές πίπες, έτσι κι αλλιως η λέξη αυτή ειναι ναρκοπέδιο, πίστεψέ με... Μισό να βρώ τον καπνό μου... Δηλαδή εξέλιξη προς τι; Κάτι καλύτερο ή 'πληρέστερο' ας πούμε; Και στη τελική, σε ποιά βάση θα την κρίνουμε αυτή την εξέλιξη; Βασικά, γιατί να θέλει κανείς να 'εξελιχθεί' μουσικά; Σκατά στην εξέλιξη ρε, εξάλλου αυτή την κωλολέξη την χρησιμοποιούν αυτοί που γράφουνε κριτικές δίσκων στα ένθετα των εφημερίδων... Καλά, αρχίδια, κι εγώ την έχω χρησιμοποιήσει στο παρελθόν και νιώθω λίγο βρώμικος. Ε στο μπλόγκ, που αλλού; Τέλος πάντων. Εμείς γενικώς στηρίζουμε το να αποτυπώνεται κάθε φορά στα grooves του βινυλίου αυτό που έχει εκείνη τη στιγμή μέσα του το κάθε μέλος της μπάντας, ξέρεις, αυτό που κρύβει περίτεχνα κατά τη διάρκεια της γκρίζας, βαρετής καθημερινότητας και που, μια στο τόσο, βρίσκει διέξοδο μέσα από ένα όργανο, μια φωνή, ενα στίχο, μια γαμημένη ιδέα, κάτι όμορφο τέλος πάντων, πρόσεξε, δεν λεω δημιουργικό γιατί κι αυτή η λέξη μου την δίνει. Πως να το πω... νομίζω ότι η εκπόνηση ενός γαμάτου άλμπουμ είναι μια πράξη ξεκάθαρα εγωιστική, δηλαδή βασίζεται στο γεγονός ότι κάποιος αρχικά νιώθει την ανάγκη να ξορκίσει πράγματα από μέσα του, πράγματα ντε προφούντις τα οποία στη συνέχεια γουστάρει και να μοιραστεί. Χωρίς να απασχολεί το μυαλό του με το αν θα "εξελιχθεί" μουσικά ή αν θα "ικανοποιήσει" τους φανς ή αν θα ακούγεται καν το αποτέλεσμα. Και όχι, αυτή η διαδικασία δεν είναι 'τοσο απλή', το αντίθετο μάλιστα, είναι φούλ περίπλοκη αλλά είναι και κάπως άμεση ταυτόχρονα, και γι' αυτό γαμάει. Αλλαγή λοιπόν, όχι εξέλιξη. Αλλαγή ρε μαλάκα! Περίεργο πράγμα η αλλαγή... Ξέρεις, νομίζω ότι οι άνθρωποι σε γενικές γραμμές δεν αλλάζουν από μια ηλικία κι ύστερα, κι αν αλλάζουν αυτό είναι πολύ σπάνιο, άντε πες ότι γίνεται σε κάνα πόλεμο ας πούμε, αλλά τα σπάει που ακόμα κι αν παραμένουν ίδιοι, κρύβουνε τόσα πολλά πράγματα μέσα τους, ξέρεις, τόσες πολλές εμπειρίες και τόσα μικρά και μεγάλα και αντικρουόμενα συναισθήματα που δεν χρειάζεται ν' αλλάξουν, μπορούν απλά να βγάζουν κάθε φορά κάτι διαφορετικό ανάλογα με την εκάστοτε φάση στην οποία βρίσκονται, μπορούν να ελίσσονται συνεχώς εκπλήσσοντας τόσο εμάς όσο και τους ίδιους, κάνοντας στροφές, κύκλους, τομές, γωνίες, πες το όπως θες, αυτό που εννοώ ρε παιδί μου είναι το να γουστάρεις να σαπίζεις στον θόρυβο και την δυσαρμονία και τις άναρθρες κραυγές και τα THE BRINGER OF EVERYTHING IS HERE TO STAY μέχρι να ματώσουν τ' αυτιά σου στο ένα LP και στο επόμενο, επειδή έτσι σου καυλώνει, να γράφεις στ' αρχίδια σου το τι περιμένουν οι άλλοι από σένα, να ανοίγεις την καρδιά σου διάπλατα, φουλ, έτσι, με ηλιοτρόπιο και φλάουερ πάουερ τύπισσα στο τίγκα στα μωβ φίλτρα εξώφυλλο και με άφθονη ψυχεδέλεια και γκαραζάδικες κιθάρες και κομμάτια σαν αυτό το γαμημένο το 'Candy' που ξεχειλίζουνε γλυκιά countryλα, που θες να τ' ακους ρολάροντας στο αμάξι με το παράθυρο κατεβασμένο, φορώντας κοντομάνικο και βερμούδα και με τον ζεστό καλοκαιρινό αέρα να σου επιστρέφει τις στάχτες απ' το τσιγάρο στη μούρη και απλά να μη σε νοιάζει, εννοώ μουσικές που σου φτιάχνουν τη διάθεση επειδή φτιάχνουν τη διάθεση αυτών που τις έγραψαν, και τσουπ, σου σκάει το χαμόγελο απ' το πουθενά και λες 'δεν παίζει να έγινε αυτό' αλλά να ρε φίλε, αφού έγινε, μουσικές που είναι τρού ρε γαμώτο, κι ας μην έχουνε πολύ θόρυβο στη τελική. Καταλαβαίνεις; Πάλι μιλάω πολύ... Να σου πω, μήπως έχεις χαρτάκια;"