#13 Run The Jewels - Run The Jewels 2 [Mass Appeal]

Τις τελευταίες μέρες (οικειοθελούς απομόνωσης), αντιμετωπίζω ένα σοβαρό πρόβλημα: για κάποιο μυστήριο λόγο, το κουδούνι της κάτω εξώπορτας έχει σταματήσει να λειτουργεί. Και σα να μην έφτανε αυτό, δε δουλεύει όυτε το κουμπί για ν ανοίξεις την πόρτα αφού σου κάνει ο άλλος αναπάντητη. Νομίζω πως το πρόβλημα αυτό σχετίζεται με το ότι κάποιος εξυπνάκιας απ' την πολυκατοικία πρόσφατα δοκίμασε ανεπιτυχώς να αλλάξει ένα χαλασμένο ντουι λάμπας στην είσοδο και έκαψε το σύμπαν.

Με άλλα λόγια, έρχεται π.χ. η πίτσα, είσαι αραγμένος με το σώβρακο και τις παντόφλες 'πατούσες αρκούδας' (5 ευρώ στα Τζάμπο) στον καναπέ, έχεις όλα τα απαραίτητα σε reaching distance (τηλεκοντρόλ, κοκακόλα, καπνό, τασάκι, χαρτοπετσέτες), έχεις ήδη βάλει να παίζει το σήζον φινάλε Z Nation σε glorious 1080p (επεισοδιάρα, και η σειρά θεωρώ πως είναι σαφέστατα καλύτερη απ' το 'I'm so friggin' serious' Walking Dead) και ξαφνικά, τσααακ, χτυπάει ο όνυχας, οπότε αναγκάζεσαι να φορέσεις την πυτζάμα Nτίσνευ που είναι ακόμα μισοβρεγμένη στην απλώστρα και να τρέχεις να ανοίξεις στον πιτσαδόρο με την ψυχή στο στόμα. Πραγματικά είναι καθαρά θέμα τύχης το ότι δεν έχω κλειδωθεί ακόμα έξω απ' το διαμέρισμά μου. Αυτές οι γαμημένες πυτζάμες ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΣΕΠΕΣ - ΓΙΑΤΙ!?

Run The Jewels. Τρελό δίδυμο οι El-P και Killer Mike και το φετινό τους πόνημα είναι μάλλον (όχι μάλλον, σίγουρα) ο καλύτερος χιπ χοπ δίσκος που άκουσα μέσα στο 2014, καλύτερος ακόμη κι απ' το καταπληκτικό 1ο Run The Jewels. Στο χαλαρό. Ιδανικό σάουντρακ για μπάχαλα, φέρμες, ντήλια κι αλητείες στο κέντρο της μητρόπολης. Μπαίνει το Close Your Eyes με γκεστ τον Zach de la Rocha και παθαίνεις RATM, φάση νιώθεις το αίμα σου να βράζει, έτοιμος για πολύωρο καγκελάκι. "Fashion slave, you protestin' to get in a fuckin' look book/Everything I scribble's like an anarchist's cookbook". A-fucking-men.

#14 Godflesh - A World Lit Only By Fire [Avalanche]

Σήμερα δεν έκανα απολύτως τίποτα. Τίποτα όμως. Zilch. Nada. Squat, που λένε. Πέρασα το χθεσινό μου βράδυ διαβάζοντας το Parasyte, ένα καταπληκτικό body horror manga του Hitoshi Iwaaki, το οποίο πραγματικά δε μπορούσα να σταματήσω, με αποτέλεσμα να κοιμηθώ κατα τις 6μιση το πρωί.

Όπως είναι προφανές, μιας και μιλάμε για Κυριακή (ημέρα σχόλη), ουσιαστικά έβγαλα τις λιγοστές ώρες που ήμουν ξύπνιος ξαπλωμένος, με μικρά διαλλείματα για τουαλέτα και φαγητό. Και παναντόλ έξτρα, για να ανοίξει λίγο το μάτι (και να τελειώσω το manga).

Έχει πλάκα να μην κάνεις απολύτως τίποτα. Το στηρίζω και το συνιστώ. Απεριόριστα. Για την ακρίβεια, δεν είχα καν όρεξη να γράψω αυτό το ποστ, ψιλοαγγαρεία φάση, αλλά έπαιξε μπάλα ο ψυχαναγκασμός, οπότε... δε γαμείς. Ας το γράψω.

Τους Godflesh τους έχω συνδιάσει τόσο με γαμάτες όσο και με ζοφερές στιγμές της ζωής μου. Είναι αυτό που λέμε μπάντα για όλες τις συνθήκες και ψυχολογίες, λ.χ. απο νυχτερινή οδήγηση, μιζέρια και νευρικό chainsmoking μέχρι μανία, υπερκινητικότητα, μεταμεσονύχτιες μητροπολιτικές αλητείες και σεξ. Και θεωρώ την δισκογραφία τους αψεγάδιαστη, από το αριστουργηματικό Streetcleaner μέχρι και το (υποτιμημένο, νομίζω) Hymns.

Είχα την τύχη να τους δω live πριν δυο χρόνια στο Πριμαβέρα. Αναμενόμενα απίστευτοι, σα να μην έχουν περάσει σχεδόν τρεις δεκαετίες από την κυκλοφορία του ομώνυμου ΕΡ που τα ξεκίνησε όλα. Και ναι, το νέο άλμπουμ είναι καλό. Πάρα πολύ καλό - και ολίγον τι throwback στις πιο παλιές, πιο raw στιγμές τους. Βαρύ κι ασήκωτο, το ιδανικό σάουντρακ για επιβίωση σ'έναν κατά γενική ομολογία απάλευτο χειμώνα. Ένας φίλος μου είχε σχολιάσει, 'νομίζω πως είναι μια απ' τα ίδια'. Ε και; Μπορεί. Όμως είναι Godflesh, χωρίς ρεφορμισμούς. Δε γίνεται να μην είναι στην εικοσάδα.

Υ.Γ. Αμέριστη αλληλεγγύη στους Σύριους απεργούς πείνας, τον Νίκο Ρωμανό και καθέναν που ταράζει τα λιμνάζοντα νερά του ελληνικού βούρκου.

Υ.Γ.2 Ε, αφού έγραψα κι αυτό το ποστ, θα ντυθώ να παω να πάρω εναν γαμωκαπνό, τη βροχή μου μέσα.

#15 Survival Knife - Loose Power [Glacial Pace]

Πριν μερικές μέρες έγινε το εξής σκηνικό. Ήμουν κολλημένος στην κίνηση στην Λιοσίων, ψάχνωντας να βρω ενα κατάστημα της Γενικής Ταχυδρομικής για να παραλάβω ένα πακέτο το οποίο δεν έφτασε ποτέ στην πόρτα μου, ως όφειλε. Προφανώς ο διανομέας δεν κατάφερε ποτέ να βρεί την πολυκατοικία, λες και μένω στην Άνω Βρωμοτσικνιά στον Έβρο όπου φτάνεις με καίκι μια φορά την βδομάδα. Κούριερ σου λέει μετά. Τέλος πάντων.

Ήξερα πως το εν λόγω υποκατάστημα βρίσκεται κάπου επί της Αγίου Μελετίου αλλά σε ποιό ύψος; Παράλληλα, η κολασμένη κίνηση σήμαινε πρώτη-νεκρά για αρκετή ώρα. Φυσικά τις στιγμές της ακινησίας (που ήταν πολλές) ήμουν στο google ψάχνωντας να βρω το νούμερο αυτού του γαμημένου υποκατάστημα.

Σε μια φάση, κοντά στο Gagarin, έχοντας βάλει νεκρά και τσουλώντας/φρενάρωντας μέχρι το επόμενο αναπόφευκτο σταμάτημα της κίνησης, αφαιρέθηκα. Είναι από αυτά τα σκηνικά που είσαι χαμένος σε σκέψεις, το μυαλό μπαίνει σε αυτόματο πιλότο και ξαφνικά γουρλώνεις τα μάτια σου και συνειδητοποιηείς πως από τύχη δεν έδωσες κουτουλιά στον μπροστά σου με τον προφυλακτήρα σου. Για την ακρίβεια, δε νομίζω ότι εχω βρεθεί ποτέ τόσο κοντά σε άλλο αυτοκίνητο ενω είμαι στον δρόμο.

Ο μπροστά δε φαινόταν να έχει καταλάβει κάτι και ήμουν σίγουρος πως δεν τον είχα ακουμπήσει - ήμουν όμως τρομακτικά κοντά, μιλάμε για ένα εκατοστό το πολύ. Φόρεσα το poker face μου. Ξαφνικά, κάτι πιτσιρικάδες που περπατούσαν επί της Λιοσίων στο απέναντι πεζοδρόμιο με βλέπουν και αρχίζουν να φωνάζουν, 'ΜΑΛΑΚΑ ΔΕΣ ΠΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΕΙΝΑΙ Τ' ΑΜΑΞΙΑ! ΤΡΕΛΟ! ΤΣΙΜΑ ΤΣΙΜΑ ΛΕΜΕ!'. Okay guys, το κατάλαβα, είμαι κολλητά στον μπροστά, nothing to see here, move along.

Ας μιλήσουμε λίγο για τους Unwound. Διάβαζα πρόσφατα ένα άρθρο στο AV Club το οποίο υποστήριζε πως, in retrospect, ήταν μάλλον η σημαντικότερη μπάντα των τελευταίων δεκαετιών. Πραγματικά, υπάρχουν αρκετές φάσεις που δε μπορώ να σκεφτώ αντεπιχείρημα σ' αυτή τη δήλωση. Όπως εκείνο το παγερό απόγευμα στο Άμστερνταμ πριν μερικούς μήνες, που είχα μπει στο τραμ και διέσχιζα την πόλη ακούγωντας στο mp3 το Leaves Turn Inside You. Τι αριστούργημα γαμώτο. FYI, η Numero Group επανακυκλοφορεί αυτο τον καιρό σε boxset την δισκογραφία τους. Απαραίτητη αγορά.

Πάμε στους Survival Knife τώρα. Είναι μια μπάντα που περιλαμβάνει στα μέλη της τους Justin Trosper και Brandt Sandeno των Unwound. Με άλλα λόγια, πριν καν ακούσω το Loose Power, ήμουν σίγουρος ότι θα βρίσκεται στην φετεινή εικοσάδα. Πείτε με προκατηλλειμένο. Ισχύει. Αλλά μα το θεό, γαμάει. Απίστευτα. Από το πορωτικό μπάσιμο του Divine Mob καταλαβαίνεις ότι θα παίξει λιώσιμο του δίσκου στο πικάπ. Όπερ και εγένετο. Δισκάρα.

#16 Chrome - Feel It Like A Scientist [King of Spades]

Νομίζω οτι έκανα μαλακία. Χοντρή.

Είχα βγει πριν λίγο απ' το command center μου (διαμέρισμα) για να προλάβω ένα ΟΚ Market. Έπρεπε να στοκάρω σε κωλόχαρτα, χαρτί κουζίνας, καπνό, κάνα σάπιο γλυκό τύπου Amaretti και να πάρω μια Φάντα του 1,5 λίτρου για την οποία με έπιασε ξαφνικό craving.

Μπαίνω λοιπόν στο ασανσέρ και βλέπω κόλλα Α4 κολλημένη όπου ο διαχειριστής έχει βγάλει ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία οι ιδιοκτήτες/ενοικιαστές συγκεκριμένων διαμερισμάτων πρέπει να επικοινωνήσουν μαζί του 'για κάποιο σοβαρό θέμα που τους αφορά'.

Στα καπάκια γύρισα σπίτι και τσέκαρα το νούμερο του διαμερίσματός μου. Φυσικά ήμουν σε αυτούς που έχουν 'σοβαρό θέμα' (no shit, Sherlock!). Και φυσικά ξέρω ποιο είναι αυτό. Είμαι 99% σίγουρος.

Λογικά θα βούλωσε η αποχέτευση. Και σίγουρα, σε σχέση με τα υπόλοιπα διαμερίσματα, πετάω περισσότερα χαρτιά στην τουαλέτα. Κατά πολύ. Ιδεοψυχαναγκαστικός, γαρ.

Ταλαιπωρία. Φυσικά δεν μπορούν να το κάνουν trace πίσω σ' εμένα. Αλλά και πάλι, έχω αγχωθεί. Τέλος πάντων. Θα σκεφτώ μια έξυπνη δικαιολογία.

Πάμε στους Chrome. Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που άκουσα το Alien Soundtracks. Να μπαίνει το Chromosome Damage και το σαγόνι να πέφτει με ένα έντονο 'ΝΤΟΥΠ' στο πάτωμα. Μόνο αγνή, άδωλη αγάπη για Damon Edge και Helios Creed (μα υπάρχουν πιο κουλ stage names από αυτά; δε νομίζω). Το θέμα είναι ότι μιλάμε για μια μπάντα που τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες έχει αλλάξει περισσότερα μέλη απ' ότι εγω σώβρακα τον μήνα που πέρασε. Ο Edge έχει πεθάνει, η μπάντα το χει διαλύσει και ξαναστήσει πολλάκις, ε, συνήθως τέτοια σκηνικά δεν βγαίνουν σε καλό. Πως αλλιώς να το πω,δεν έχει δικαίωμα ρε παιδί μου μια μπάντα που έχει περάσει τόσα να βγάζει δισκάρες σαν το φετινό Feel It Like A Scientist. Είναι άδικο για όλους τους άλλους. Ακούς το Lady Feline και νομίζεις πως ο χρόνος γι' αυτούς έχει σταματήσει στο '78 - κι αυτό είναι τέλειο.

#17 Ought - More Than Any Other Day [Constellation]

Για άλλη μια φορά τέλειωσε ο καπνός μου εκεί που δε το περίμενα και φυσικά το prospect του να βγω απ' το σπίτι ΞΑΝΑ, μετά απο μια μέρα-ταλαιπωρία, μου μοιάζει με φαραωνικό έργο. Ως εκ τούτου, την τελευταία ώρα την έχω περάσει ψάχνωντας στο ίντερνετ για ένα γαμημένο περίπτερο που να κάνει ντελίβερυ στην ευρύτερη περιοχή του Αθηναικού κέντρου. Τίποτα. Ότι βρίσκω είναι κλειστό ή απλούστατα δεν υπήρξε ποτέ, κρίνοντας από τα φτιαγμένα στο paint διαφημιστικά που βρήκα ανεβασμένα στο φέησμπουκ (!).

Είναι τρελό, αν το καλοσκεφτείς, ότι μπορώ να παραγγείλω με πέντε κλικ μια μερίδα στρουθοκάμυλο ογκρατέν π.χ. αλλά δεν μπορώ να βρω ενα μέρος που να φέρνει τσιγάρα. Τι να πεις. Όπως φαίνεται δεν την γλυτώνω την έξοδο από την -πολύτιμη αυτό το διάστημα- θαλπωρή του σπιτιού.

Επειδή εκνευρίζομαι όσο το σκέφτομαι, ας μιλήσουμε για κανα δίσκο. Ought λοιπόν. Καναδάς 4 life. Constellation 4 life. Post punk 4 life. Ε, δισκάρα, απλά. Κι αυτό το Habit. Τι κομματάρα. Γενικά όλος ο δίσκος όμως είναι καταπληκτικός, τον βάζεις να παίξει και δεν μπορείς, δε γίνεται να το κλείσεις το πικαπ πριν τελειώσει. Κι αυτός ο Tim Beeler. Τι φωνή (και τι παρουσία, φέρνει στους εξωγήινους του Close Encounters of the Third Kind, τους ψηλούς όμως). Επιπλέον, μπονους ποιντς για το ότι γαμάει, ΓΑΜΑΕΙ στο αμάξι.

Είναι πολύ ιδιαίτερη δοκιμασία το ' καταλληλότητα δίσκου για οδήγηση', και το More Than Any Other Day παίρνει 10/10 σ' αυτό τον τομέα. Ακόμα και στην κίνηση του κέντρου, σταμάτα ξεκίνα, πρώτη νεκρά, που στρίβεις το τσιγάρο ανάμεσα στα σταμάτα ξεκίνα και γεμίζει το αμάξι τρίμματα και με αυτό το σπαστικό ψιλόβροχο που δεν σ αφήνει να έχεις ανοιχτό κανονικά το παράθυρο, οπότε καπνίζεις και στάζεις το τσιγάρο από ένα άνοιγμα 3-4 εκατοστών με αποτέλεσμα η μισή κάφτρα να φεύγει στο πίσω κάθισμα, κάθε γαμημένη φορά. Ε, σ' αυτή τη φάση ανεβάζεις το volume στο Clarity και λες, 'δε γαμιέται'.

Οπότε ναι, εννοείται στην φετινή 20άδα, και χαμηλά το έβαλα, τώρα που το σκέφτομαι. Σίγουρα θα το μετανιώσω αυτό.

#18 Total Control - Typical System [Iron Lung]

Σήμερα στη δουλειά (δηλαδή χθες, αλλά έχει σημασία;) χτύπησε το κινητό μου με κλήση με απόκρυψη. 'Για δες',σκέφτομαι και το σηκώνω. Στην άλλη άκρη, μια πολύ σήριους μπίζνες φωνή  με ρωτάει, "Καλησπέρα, ο κος. ΧΧΧΧΧ;' 'Ο ίδιος' απαντώ, έτοιμος να συνεχίσω με 'δεν με ενδιαφέρει η προσφορά σας'. Κι όμως: 'Από το Α.Τ. Ομόνοιας σας καλούμε. Μπορείτε να περάσετε για μια υπόθεσή σας;'

Στο σημείο αυτό ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια. Τα χειρότερα πιθανά σενάρια άρχισαν να στροβιλίζουν στο κεφάλι μου. Εξάλλου έναν καφέ να σε δουν να πίνεις με κάποιον που έτρωγε σουβλάκι πρόσφατα με κάποιον που είναι ξάδερφος ενός φίλου κάποιου που καταζητείται, μπορεί και να μπλέξεις. Άσχημα.

'Τι υπόθεση;' ρωτάω, προσπαθώντας να κρύψω το άγχος μου. 'Για μια κυνηγετική καραμπίνα που βρέθηκε...', έρχεται η απάντηση και σκέφτομαι 'εδω είμαστε, τι φάση, πως έμπλεξα'. 'Τι καραμπίνα; δεν έχω καραμπίνα. Δεν είχα ποτέ καραμπίνα. Δεν σκοπεύω να αποκτήσω ποτέ καραμπίνα' απαντώ.

'Δεν είχατε δηλώσει μια κλεμμένη καραμπίνα σχετικά πρόσφατα;' Ευτυχώς, εκείνη τη στιγμή έγινε το κλικ και κατάλαβα τι είχε παίξει. Πριν δυο χρόνια, είχαν κλέψει μια κυνηγετική καραμπίνα από το Φιατ του πατέρα μου στα Εξάρχεια (έγινε κι αυτό). Και προφανώς κάπως την βρήκανε και θεωρήσανε πως εγώ ήμουν ο κάτοχος (cause I'm badass like that, εξάλλου πάντα πίστευα πως θα μου ταίριαζε μια καραμπίνα-boomstick αλά Ash από Army of Darkness). Και πήρανε εμένα γιατί στο οικογενειακό συμβόλαιο του κινητού φαίνεται πρώτο το όνομά μου.

Τέλος πάντων, τι σχέση έχει όλο αυτό με τον φετινό δίσκο Total Control; Καμία απολύτως. Απλά σκεφτείτε, πόσες φορές θα στη ζωή σου θα σε καλέσουν μπάτσοι για να σε ρωτήσουν για κλεμμένη καραμπίνα; Όχι πολλές (ελπίζω). Ε και ήθελα να γράψω κάτι.

Ψιλομαύρη μέρα σήμερα γενικά. Ψιλομαύρος Δεκέμβρης δηλαδή. Και το Typical System κολλάει ωραία στην όλη φάση. Αυτή η μπάντα βγάζει μια πολύ ιδιαίτερη μελαγχολία - νομίζω πως το μυστικό εντοπίζεται σ' αυτά τα διαολεμένα synths που κουμπώνουν απόλυτα σ' αυτές τις (ύπουλες) φάσεις που είσαι ψιλοσκατά και δεν έχεις ούτε την όρεξη ούτε την ενέργεια να το παλέψεις. Flesh War φάση. Κι επειδή το '11, σα μαλάκας που είμαι, δεν έβαλα καν στη λίστα το Henge Beat, ε, θα βάλω φέτος το καινούριο πόνημα.

#19 Sharon Van Etten - Are We There [Jagjaguwar]

Αφού πέρασε κι αυτή η μέρα (ευτυχώς!), ας βάλω το νο. 19 της φετινής μπλογκοβίζιον (δεν θα σταματήσει ποτέ να ακούγεται γελοίο αυτό το όνομα, but I digress).

Μ' είχε πάρει ο ύπνος το απόγευμα (λήθαργος, βασικά) και ξύπνησα από τηλεφώνημα της αδερφής μου που ήταν στην περιοχή και ψηνόταν να περάσει να αράξουμε και να δούμε καμια ταινία. 'Μέσα', είπα, αν και ήμουν ψιλοτσιταρισμένος λόγω του απότομου ξυπνήματος και μιας σκατομέρας γενικά. Μετά από λίγη ώρα χτύπησε το κουδούνι. Είχα αφήσει κάτι τεράστια χαρτόκουτα από την βιτρίνα που έφτιαξα για τις φιγούρες μου στην εξώπορτα οπότε δεν μπορούσε να βγάλει τα παπούτσια της εκτός σπιτιού, όπως είναι ο κανόνας εδω πέρα. Ε εκεί πιστεύω πως γαμήθηκε η φάση.

Για τις επόμενες δύο ώρες, όσο διήρκησε η ταινία δηλαδή, η ιδεοληψία τα έδωσε όλα, πραγματικά. Παρ' όλα αυτά, έχοντας εξασκήσει το ποκερ φέης μου δεκαετίες τώρα, μπορούσα να το παίξω αρκετά ήρεμος και συγκεντρωμένος στο έργο. Μπράβο μου. Τέσπα, το θέμα είναι πως εδω στο κέντρο, πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να βολτάρεις και ΜΗΝ πατήσεις σκατά ή κάτι εξίσου αηδιαστικό. Ε λοιπόν, ήμουν σίγουρος πως τα παπούτσια της αδερφής μου ήταν βρώμικα. Και είχε πατήσει μέσα στο σπίτι, πράγμα πολύ κακό. Σε μια φάση πήγε τουαλέτα οπότε βρήκα κι εγώ την ευκαιρία μου να σηκωθώ, να πάω στο χώλ και να τσεκάρω τα παπούτσια της. Για δες. Είχε όντως μια μπίχλα στο αριστερό.

Η ώρα πέρασε, η ταινία τελείωσε, η αδερφή μου έφυγε έχοντας πιει δυο ποτήρια φθηνό κόκκινο κρασί και μπορούσα πλέον ν' αναλάβω δράση. Γλυκιά ανακούφιση, την ένιωσα να με σκεπάζει σαν ένα απ' αυτά τα κύματα που σκάνε στο άσχετο όταν περάσει καράβι της γραμμής κοντά στην παραλία. Σκούπα, σουίφερ, σφουγγάρισμα και για να δωσω αυτό το έξτρα edge, το κερασάκι ρε παιδί μου, καθάρισμα πατώματος 78 τετραγωνικών με υγρά πανάκια Κλινεξ, στα τέσσερα. Παράλληλα, μούδιασμα στα χέρια και στα πόδια, ζαλάδα και τάση για εμετό συμπλήρωσαν την όλη φάση. Δε γαμείς.

Τον φετινό δίσκο της Sharon δε θα τον έβαζα στην 20άδα, αλλά δε ξέρω, κάτι η λαιβάρα της στο Primavera, κάτι η εγγενής μελαγχολία των ημερών, κάπως τέλος πάντων μου τα σκασε χθες βράδυ που το είχα βάλει να το ξανακούσω - και μου τα έσκασε άσχημα, με την καλή έννοια. Έπαιξε δηλαδή τρεις-τέσσερις φορές στο ρηπήτ, μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Γιατί όχι. Ωραίος δίσκος, πάρα πολύ ωραίος βασικά κι αυτό το You Know Me Well πονάει έτσι όμορφα κάθε φορά.

#20 Trust - Joyland [Arts & Crafts]

Robert Alfons κι ας μη γαμήσω ποτέ. Το 'χει ο τύπος. Νομίζω το Joyland είναι καλύτερο στο σύνολό του ως άλμπουμ απ' το TRST (2012), κι ας μην έχει κολληματικά τύπου 'repeat for all eternity' tracks όπως το Bulbform π.χ.

Κρίμα που την έκανε η Maya, φαινόντουσαν γαμάτο δίδυμο (ή και κάτι παραπάνω) στο video του Candy Walls. Σίγουρα θα υπάρχει μια δακρύβρεχτη ιστορία πίσω από αυτό το σκηνικό.

Τέλος πάντων, θα ήθελα να γράψω κάτι καλύτερο, πιο ενδιαφέρον κλπ αλλά όλη μέρα σήμερα ήμουν δουλειά, έχω εγκαταστήσει περισσότερες φορές το Office και το Autocad απ' όσες θα θεωρούσε ένας ψυχίατρος υγιές, έχω χωθεί σε μέρη που ο ήλιος έχει να φωτήσει χρόνια (βλ. πατώματα cubicles) ενώ στα καπάκια, στη φάση δηλαδή που είχα μόλις μπει σπίτι κουβαλόντας ψώνια, άρχισαν τα τηλέφωνα για περαιτέρω tech support ενώ το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να στήσω μια γαμημένη βιτρίνα που αγόρασα απ' τα ΙΚΕΑ και να χώσω μέσα κάποιες απ' τις φιγούρες που τρώνε σκόνη τόσο καιρό στο νέο σπιτι. Και να φάω. Και να κοιμηθώ. Πάντως στην επιστροφή στη Βουλιαγμένης ξεμπούκωσα λίγο το αμάξι με το Geryon, κάτι είναι κι αυτό.

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν. Γαμεί ο δίσκος, το είπα, έτσι;

Στηρίζουμε. (guest edition)

Μου ήρθε στο μέηλ μαζί με την φωτογραφία και, όπως πάντα, το επισυνάπτω ως έχει:

Αφιερωμένο στο Θ.Χ. που με έμαθε να στηρίζω και σε όλους όσους κρύβονται πίσω από τις λέξεις αυτού του κειμένου.

Τι σκατά σημαίνει στηρίζουμε; Στηρίζουμε σημαίνει ότι ξεχωρίζουμε πράγματα και πολεμάμε για την ύπαρξη τους. Είναι όλα όσα θέλαμε να γίνουμε ή όσα δεν θέλαμε αλλά γουστάρουμε που υπάρχουν εκεί έξω. Είναι τέλος όσα γαμώτο φοβηθήκαμε να γίνουμε.

Στηρίζουμε λοιπόν τους πενηντάρηδες που γυρίζουν ακόμα από πορεία σε πορεία και έχουν χρόνιο άσθμα από τα δακρυγόνα. Αυτούς που όταν βούταγαν όλοι στα φράγκα σαν το Σκρουτζ, προτίμησαν να κολυμπούν στην Ανάφη. Στηρίζουμε όσους δεν έπαιξαν στο χρηματιστήριο και αυτούς που έμαθαν να παίζουν στο πιάνο την Α’ Διεθνή χωρίς καν να ξέρουν τις νότες.

Στηρίζουμε όσους φοβούνται να αγαπήσουν αλλά και αυτούς που αγάπησαν το φόβο τους. Όσους ξύπνησαν ένα πρωί με το στομάχι σφιγμένο και μπήκαν στη Villa ενώ όλοι διψούσαν για το αίμα τους.  Στηρίζουμε αυτούς που είδαν ένα βράδυ την «Άγρια Συμμορία» του Πέκινπα και δεν κοιμήθηκαν μέχρι να φτιάξουν τη δική τους συμμορία.

Στηρίζουμε ακόμα εκείνο τον τύπο που όταν όλοι, εκείνο το ζεστό μεσημέρι του Ιουνίου στο λιμάνι του Αμβούργου το 1936, χαιρετούσαν ναζιστικά αυτός έμεινε με τα χέρια σταυρωμένα. Στηρίζουμε όμως και αυτόν που έπινε Coca-Cola χαμογελαστός όταν ο διπλανός του έλεγε «πάρε ΕΨΑ ρε μαλάκα που είναι ελληνική».

Στηρίζουμε επίσης όσους ντράπηκαν που είχαν καράφλα και φόρεσαν περούκα αλλά και όσους την άφησαν στο ήλιο να λιάζεται. Στηρίζουμε nerds, σώματα που έχουν πάρει το σχήμα της καρέκλας του γραφείου, γυαλιά με πάχος μεγαλύτερο από πάτο γυάλινης κανάτας. 

Στηρίζουμε τα αγόρια που αγαπούν αγόρια, τα κορίτσια που ερωτεύονται κορίτσια, τα αγόρια που φιλούν κορίτσια ή και όσους κοιμούνται κάθε βράδυ αγκαλιά με το σκύλο τους.

Στηρίζουμε αυτούς που έκαψαν την ελληνική σημαία το ’95 στο Πολυτεχνείο και όσους σκέφτονταν αυτή την εικόνα στο φροντιστήριο αγγλικών την επόμενη μέρα. Όσους μελετούσαν ταξιδιωτικούς οδηγούς και χάρτες αλλά δεν ταξίδεψαν ποτέ. Στηρίζουμε ακόμα τους δειλούς. Αυτούς που στρίβουν στο πρώτο στενό όταν μυρίσει δακρυγόνο και κάθονται στο Γκίνη πάνω-πάνω μέχρι το τέλος και δε μιλούν ποτέ. Στηρίζουμε αυτόν που ήταν δεμένος πιστάγκωνα και αιμορραγώντας φώναξε «αναρχία ρε κουφάλες» και τη Μαρία που κρεμάστηκε με το σεντόνι της στις φυλακές Κορυδαλλού όπου κρατείτο επειδή είχε κλέψει ένα παντελόνι. 

Στηρίζουμε ακόμα διαλυμένες οικογένειες. Παιδιά που μεγάλωσαν με 3 μαμάδες και 7 πατεράδες και οι ψυχολόγοι συνιστούσαν εντατική παρακολούθηση. Στηρίζουμε παιδιά που μεγάλωσαν στο κέντρο και έβλεπαν τα απλωμένα βρακιά στο απέναντι μπαλκόνι συχνότερα από τον ήλιο αλλά και παιδιά που μεγάλωσαν στα προάστια και όμως επέμεναν να παίρνουν το λεωφορείο που τους κατέβαζε στα Εξάρχεια και ας ήταν η διάρκεια του ταξιδιού μεγαλύτερη από ταινία του Αγγελόπουλου. 

Στηρίζουμε όσους τους έκλεισαν στα ψυχιατρεία επειδή δεν καταλάβαιναν τι έλεγαν και όσους τους έκλεισαν γιατί καταλάβαιναν ακριβώς τι έλεγαν. Στηρίζουμε ψυχοφάρμακα, ναρκωτικά, ομοιοπαθητικά χάπια, μαντζούνια, βοτάνια, χάπια αδυνατίσματος, μαστούρωμα με κόλλα ή βενζίνη και ότι σκατά ισορροπεί τον καθένα. Στηρίζουμε αυτούς που γίνονται κώλος κάθε βράδυ στο αλκόολ αλλά και όσους παραγγέλνουν μια μπλε πορτοκαλάδα και την πίνουν με καλαμάκι.

Στηρίζουμε ρε γαμώτο με όλη τη δύναμη της ψυχής μας όσους ξενύχτησαν βράδια ατέλειωτα μπροστά από ένα PC σκοτώνοντας εξωγήινους, δράκους και ζόμπι. Όσους διάβαζαν τα οπισθόφυλλα και έλεγαν ότι έχουν διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο, όσους έμαθαν να λένε ψέματα γιατί βαριόντουσαν τη ζωή τους.

Στηρίζουμε επίσης όσους μίσησαν τη μεταπολίτευση με κάθε κύτταρο τους. Όσους δεν φόρεσαν ποτέ ροζ πουκάμισο, όσους δεν άκουσαν ποτέ φαραντούρη και όσους μιλούσαν για τη μοναξιά και το σεξισμό όταν όλοι γύρω έλεγαν για το μνημόνιο.

Στηρίζουμε όσους φώναξαν «γαμώ το έθνος σας» στα μακεδονικά συλλαλητήρια και τους πήραν με τις πέτρες αλλά και τον τύπο που ραπάρει στα αλβανικά στη Φυτευτή. Στηρίζουμε τους μετανάστες που βάδισαν σε πορεία χέρι-χέρι στη Μανωλάδα, αυτούς που σήκωσαν κεφάλι όταν τους έσκισαν το κοράνι αλλά και όσους παρέμειναν σιωπηλοί μαζεύοντας ελιές, φράουλες, ξεσκατίζοντας γέρους, πουλώντας CD, πηδώντας στις γραμμές του τρένου. Στηρίζουμε ακόμα τα πρεζάκια που κυνηγούσε η πλατεία και όλα όσα τα συνόδευαν: τα κουταλάκια, τις σύριγγες, την πρέζα, τα σωληνάκια.

Στηρίζουμε επίσης όσους ρουφάνε το στομάχι αλλά και όσους αφήνονται χαλαροί στη γοητεία του λίπους τους. Στηρίζουμε τα πόδια ξυρισμένα ή αξύριστα, τις τριχωτές ή μη μασχάλες, τις τρίχες στην πλάτη αλλά και τα αποτριχωμένα στέρνα. Γουστάρουμε τις κοντές φούστες, τις μακριές φούστες, τα παντελόνια, τα μπουστάκια, τα σορτς, τα πουκάμισα, τις μπλούζες με V ή χωρίς, τα μπουφάν τύπου James Dean, τις κελεμπίες, τα σκάφανδρα και τα σανδάλια με κάλτσες.

Στηρίζουμε  τους σκουρόχρωμους, τους χοντρούς, τους αδύνατους, την κυτταρίτιδα. Όσους που όσο μπάσκετ και αν έπαιξαν, όσο γάλα και αν ήπιαν, όσο μονόζυγο και αν έκαναν, δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν το 1.70 στις μύτες των ποδιών τους.

Στηρίζουμε αυτόν που μας χαιρετούσε καίγοντας το σεντόνι του στον Κορυδαλλό μέσα από το σίδερα, λίγο μετά την πρωτοχρονιά, χωρίς να ξέρουμε αν είναι αντάρτης πόλης, πρεζάκι, ντιλέρι, ληστής τραπεζών ή τσαντάκιας.

Στηρίζουμε αυτούς που ξέμειναν στην επαρχία μια ζωή και άκουγαν με πείσμα τον ίδιο δίσκο των Velvet Underground όταν όλοι γύρω τραγουδούσαν Κιάμο.

Στηρίζουμε τέλος όσους/ες έγραψαν μια κασέτα από αγάπη και εκείνος/η την πέταξε όταν άρχισε να μασάει στο κασετόφωνο.

Στηρίζουμε ρε γαμώτο.

Στηρίζουμε, γιατί μας κρατάει ζωντανούς στη φορμόλη της καθημερινότητας.

Γάκης

Intermission

Το μπλογκ δεν έχει πεθάνει. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Σε αντίθεση με την κοινωνική απεύθυνση.

Αναμείνατε μπαράζ νέων ποστ λιαν συντόμως.

Ή και όχι.

Word.