Η ποίηση δε μας αλλάζει τη ζωή
το ίδιο σφίξιμο, ο κόμπος της βροχής
η καταχνιά της πόλης σα βραδιάζει Δε σταματά τη σήψη που προχώρησε
δε θεραπεύει τα παλιά μας λάθη Η ποίηση καθυστερεί τη μεταμόρφωση κάνει πιο δύσκολη την καθημερινή μας πράξη
Ένα βράδυ πριν κάποιες μέρες και μετά απο ουκ ολίγες βότκες άρχισα να γράφω σε στάτους απντεητς στο φέησμπουκ ότι μου ερχόταν στο μυαλό γύρω απ' την έννοια του 'στηρίζουμε', την οποία, ε, στηρίζω. Αυτό είναι το κείμενο που βγήκε, με μικρές διορθώσεις εδώ κι εκεί, ωστε να αποκτήσει κάτι σαν συνοχή. Σκοπεύω να το εμπλουτίζω που και που, όποτε μου σκάει κάτι σχετικό, γιατι η λίστα με τα πράγματα που στηρίζουμε είναι πραγματικά τεράστια, για την ακρίβεια νομίζω πως είναι ατέλειωτη - ευτυχώς.
Στηρίζουμε.
Σ' αυτό το σημείο είναι απόλυτα φυσικό να αναρωτηθεί κάποιος, 'τι στηρίζουμε ρε μάστορα;'
Και θα έχει δίκιο.
Πρόκειται για μια απόλυτα λογική ερώτηση, στην οποία θα προσπαθήσω να δώσω μια όσο το δυνατόν περιεκτικότερη απάντηση.
Θα ξεκινήσω την απάντηση αυτή ξεκαθαρίζοντας πως, σε αδρές γραμμές, στηρίζουμε περισσότερα πράγματα απ' όσα δεν στηρίζουμε. Με την έννοια του ότι αυτά που δεν στηρίζουμε τα θεωρούμε τόσο τιποτένια και ανάξια του μεγαλείου της πολύπλοκης και απίστευτα ενδιαφέρουσας υπόθεσης που ονομάζεται υπαρξιακή κατάσταση, που απλά θεωρούμε πως δεν υπάρχει καν λόγος να ασχοληθούμε μαζί τους. Ας ασχοληθεί με αυτά κανένας Μανδραβέλης ή καμια Σώτη Τριανταφύλλου ή κανένας φρηπρεσίτης, ξέρω 'γω.
Καταρχάς στηρίζουμε το 'μετά'. Μεταμοντερνιές καραμπινάτες, μεταδομισμούς, Ντελέζ, Μποντριγιάρ, simulacra φάση ρε μουνιά, ποστ πανκ, ποστ χαρντκορ, ποστ μέταλ, ποστ νάθινγκ που λένε κι οι Japandroids, ναι, ναι μέχρι και ποστ ροκ αν και λόγο κορεσμού έχει γαμηθεί ο χριστός και η παναγία σ' αυτό το τελευταίο ζάνρα, πως το λένε, έχει τιγκάρει στο σκουπίδι, έχει σαπίσει.
Παρ' όλα αυτά το στηρίζουμε όπως και να χει. Γιατί; Γιατί έτσι. Στηρίζουμε.
Στηρίζουμε αλητείες, στηρίζουμε κυρίως μεταδομικές αλητείες, αλλά και σκέτες να είναι, εντάξει δε θα το κάνουμε και θέμα, όλα κομπλέ, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αρκεί να είναι αλητείες. Όλων των ειδών λέμε. Τροτσκικές, μαοικές, μπακουνικές, σιτουασιονιστικές, απλώς λούμπεν-παρείστικες, δε γαμείς, τις στηρίζουμε. Στηρίζουμε φυσικά με νύχια και δόντια ανθελληνικές, αντιρατσιστικές, αντιομοφοβικές, αντισεξιστικές και εξεγερσιακές αλητείες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σε γενικές γραμμές στηρίζουμε την "περιφρονημένη αριστοκρατία των αλητών, των αποκλεισμένων, των μοναδικών, κυριάρχων του ιδανικού και κατακτητών του τίποτα, ειδικά όταν αυτή προχωρά αποφασιστικά στο βέβηλο και λυτρωτικό της έργο."
Στηρίζουμε επιστημονική φαντασία, γενικώς και ειδικώς, στηρίζουμε την 'χρυσή περίοδο' της επιστημονικής φαντασίας, αλλά όχι μόνο, στηρίζουμε τους 'μεγάλους' αλλά και τους μικρούς, τους '2 ιστοριούλες στο Amazing Stories και πάπαλα', στηρίζουμε scifi ταινίες φουλ, ακόμα και τα χειρότερα b-movies, γιατί ακόμα κι αυτά αποτελούν κατάθεση ψυχής για κάποιον, Ed Wood φάση, στηρίζουμε όσους θα ήθελαν να δούν ένα ηλιοβασίλεμα από τροχιά και να περπατήσουν στην επιφάνεια του ηλίου και να κολυμπήσουν στον απέραντο, σκοτεινό ωκεανό της Ευρώπης (εννοώ τον δορυφόρο του Δια, όχι την Ε.Ε.), στηρίζουμε όσους θα ήθελαν να μπορούν να ακούνε ακτίνες Χ και να βλέπουν ακτίνες γ και να μυρίζουν σκοτεινή ύλη, στηρίζουμε φαντασία βασικά, με νύχια και δόντια, κι ας μην είναι 'επιστημονική', έτσι κι αλλιώς την επιστήμη την έχουμε απομυθοποιήσει βλέπετε. Γιατί; Γιατί μπορούμε.
Πράγμα το οποίο με φέρνει στο επόμενο θέμα του τεράστιου κεφαλαίου 'στηρίζουμε'. Στηρίζουμε αμφισβήτηση και αποδόμηση των κυρίαρχων ντισκούρ, και ως εκ τούτου στηρίζουμε αποδόμηση της επιστήμης, στην οποία και αποκρυσταλλώνεται η εκάστωτε καθεστωτική 'αλήθεια', και πιστέψτε με, υπάρχουν πολλές από δαύτες. Η αλήθεια είναι μια κοινωνική κατασκευή και ως εκ τούτου δεν μπορεί να αποδεσμευθεί από τα υποκείμενα τα οποία την επικαλούνται, δεν μπορεί δηλαδή να θεωρηθεί ως ένα απόλυτο εξωκοινωνικό αρχιμήδειο σημείο. Δεν υπάρχει μια ηθική, ένα δίκαιο, απλά δε γίνεται, πως το λένε, δεν υπάρχει μια αλήθεια ρε παιδιά, τι να κάνουμε, σκληρό αλλά έτσι είναι.
Αλλά. Δεν στηρίζουμε μόνο αυτά.
Μισό λεπτό όμως για να στρίψω ένα τσιγάρο, το οποίο επίσης στηρίζουμε.
Γιατί γενικώς στηρίζουμε τσιγάρα, τόσο βιομηχανικά όσο και στριφτά, στηρίζουμε τασάκια σκατζόχοιρους αλλά και στάξιμο στο πατωμα, στηρίζουμε πίσσα, νικοτίνη φούλ, τίγκα σουλφούρικ άσιντ στο τσιγαρόχαρτο φάση, βασικά στηρίζουμε άσιντ ρε παιδί μου, δηλαδή και υδροχλωρικό να είναι κομπλέ, δεν παίζει θέμα, απλά θέλει λίγο προσοχή γιατί κάνει τρύπες στα ρούχα και αφήνει και ουλές ενίοτε, στηρίζουμε ναρκωτικά όλων των ειδών ολόψυχα γιατί μερικές φορές πως να το κάνουμε είναι απαραίτητα, στηρίζουμε τζάνκια κι ας κλέβουν κινητά μέσα στο πόγκο, ω ναι, στηρίζουμε με τρέλα ανθυγιεινούς τρόπους ζωής, στηρίζουμε τζανκ φούντ, στηρίζουμε 'επιστροφές τριγλυκεριδίων δεν γίνονται' καταστασεις, στηρίζουμε βρώμικα, στηρίζουμε σκυλιά-γατιά κρέας φάση, και άνθρωπο άμα κάτσει, εξάλλου όλοι έχουμε δει εκείνη την ταινία με τον Ηθαν Χωκ που πέφτουνε οι φουτμπόλερς στις Ανδεις και πρέπει να φάνε ανθρώπους για να επιζήσουνε, ε και το στηρίζουμε κι αυτό ρε φίλε, έλεος δηλαδή, γαμώ τα ψευδοηθικά διλλήματα, τέλος πάντων, αυτό που έχει σημασία είναι ότι στηρίζουμε ολόψυχα τα ρουκετίδια ξερατών με παραβολικές τροχιές στις καθαρές από σημάδια γήρανσης και ρυτίδες και κιτρινίλες μούρες των υγιεινιστών, ακόμα κι αν αυτοί συνήθως μας ξεφεύγουνε επειδή μπορούν να τρέξουν πιο γρήγορα και πιο μακριά από μας που απλά λαχανιάζουμε αμέσως και στα 20 μέτρα σταματάμε για να ανάψουμε τσιγάρο.
Και σ' αυτό το σημείο να δηλώσω ότι λαχάνιασα απ' το λυσσαλέο πληκτρολόγισμα και ανάβω τσιγάρο, βασικά ούτε καν τσιγάρο, γόπα είναι, 10 ημερών ρε μουνιά, έχει σαπίσει αλλά την στηρίζω κι αυτή, είναι σαν το παλιό καλό κρασί ρε παιδί μου ή το Τσόνυ Γουώκερ που το αφήνανε οι παππούδες να ωριμάσει στα βαρέλια ενώ παίζανε ανέμελοι με τις τάπες τους, και θέλω επίσης να δηλώσω ότι αν το διαβάζει κανένας υγιεινιστής ή κνίτης αυτό να πάει να γαμηθεί και αυτός και το λευκό άλογο στο οποίο ήρθε ιππεύοντας ή κάτι τέτοιο.
Φυσικά δεν στηρίζουμε μόνο τα παραπάνω.
Στηρίζουμε επίσης ψυχώσεις, νευρώσεις, μανιοκαταθλίψεις, διαταραχές όλων των ειδών, στηρίζουμε ψυχασθένειες γενικά, πως το λένε, ταλαιπωρίες του μυαλού, στηρίζουμε φλουοξετίνες και αμιτρυπτυλίνες και ατομοξετίνες και βουσπιρόνες και βρομαζεπάμες ή όπως στο πάπαρο λέγεται η μαλακία, στηρίζουμε τόσο χάι τεκ SSRI όσο και όλντ σκούλ τρικυκλικά, στηρίζουμε σεροτονίνη ολόψυχα κι ας μας γαμάει την ψυχή με την συνεχή έλλειψή της, στηρίζουμε ΔΕΠΥ ανηλίκων αλλά και ενηλίκων, στηρίζουμε ιδεοψυχαναγκασμούς και τελετουργίες και επαναλήψεις και ατέλειωτα ανοιγοκλεισίματα πορτών και ντουλαπιών και του θερμοσίφωνα και του λάπτοπ και του πικαπ και του κομοδίνου, στηρίζουμε πλύσιμο χεριών μέχρι ν' ανοίξουν απ' τα κωλοσαπούνια, στηρίζουμε μετρήματα και τεχνικές αντιμετώπισης, στηρίζουμε αγχώδεις διαταραχές γενικά, στηρίζουμε φοβίες και ανασφάλειες και κρίσεις πανικού και κλάμα για ώρες, χωρίς προφανή λόγο, στις πιο άκυρες φάσεις, στηρίζουμε επίσης αλλεπάληλα κοπανήματα κεφαλιού στον τοίχο μέχρι να υποχωρήσει είτε ο τοίχος είτε το κρανίο μας και φυσικά στηρίζουμε αυτοτραυματισμούς, ολόψυχα, και άντε γαμήσου δηλαδή, τι θες τώρα, όντως είναι απάλευτα όλα αυτά, αλλά γίνεται να μη τα στηρίζουμε ρε μαλάκα; Αφού είναι δομικά ρε, πως να το πώ αλλιώς, όλα αυτά είμαστε εμείς!
Στηρίζουμε αλληλεγγύη: προς όσους είναι από κάτω, προς τους παρίες, τους περιθωριακούς, τους σπασίκλες, προς αυτούς που δεν τους κάνανε παρέα στο λύκειο, προς όσος νιώθουν πως γεννήθηκαν δίχως δέρμα, προς όσους σκύβουν το κεφάλι επειδή λόγω ασυμβατότητας τρώνε σκατά απ' τη στιγμή που εμφανίστηκαν σ' αυτό τον κόσμο που δεν συγχωρεί τίποτα, αλλά παρ' όλα αυτά, τουλάχιστον προσπαθούν να το σηκώνουνε που και που, προσπαθούν κι ας μη το καταφέρνουν, η προσπάθεια έχει σημασία ρε, βασικά στηρίζουμε όσους δε τους αρέσει αυτός ο κόσμος όπως είναι, και θα έδιναν και την ζωή τους για να τον αλλάξουν, έστω και λίγο, προς κάτι που θα είναι πιο φιλόξενο, πιο όμορφο τόσο γι' αυτούς όσο και για τους άλλους, δε λέω πιο δίκαιο γιατί στην τελική τι είναι δίκαιο, είναι κάτι το αντικειμενικό; δεν είναι. Αλλά δε γαμείς. Στηρίζουμε ολόψυχα, και είναι πολύ σημαντικό αυτό, όσους δεν μπορούν να είναι οι ίδιοι καλά αν δεν είναι όλοι καλά. Στηρίζουμε όσους στηρίζουν τους ανθρώπους, στηρίζουμε όσους πιστεύουν στους ανθρώπους, γιατί είναι σημαντικό ρε φίλε, πως το λένε, καλύτερα να πιστεύεις στους ανθρώπους και να τρως κουβάδες σκατά παρά να γίνεις μισάνθρωπος, με λίγα λόγια στηρίζουμε όσους προτιμούν γενικώς την απογοήτευση από τη μισανθρωπία.
Εκτός αυτών, στηρίζουμε ρομαντίλες, φούλ όμως. Σ' αυτό τον κόσμο που οπλίζεται με κυνισμούς και ειρωνίες και 'συμβουλές' τύπου Νίτρο και Κοσμοπόλιταν, με όλα δηλαδή αυτά τα πυρομαχικά κάποιων θλιβερών, κάλπικων ατόμων που επέλεξαν να φορέσουν καπότα στα συναισθήματά τους με αποτέλεσμα να έχουν ψοφήσει και αποσυντεθεί εδώ και καιρό χωρίς καν να το πάρουν πρέφα, εμείς προτάσσουμε ρομαντισμό δίχως όρια ρε μαλάκες ανέραστοι.
Πιο συγκεκριμένα, στηρίζουμε παρανοϊκούς έρωτες στις μύτες των λιμανιών, ενώ τα μάτια της (η του) γυαλίζουν από αλκοόλ, στηρίζουμε τον πιο γλυκό πόνο που είναι αυτός της λεκάνης της (ή του), στηρίζουμε το χαμόγελό της (η τού) που κάνει τα πάντα να μοιάζουν λίγο πιο όμορφα, στηρίζουμε νύχτες που η νύστα δεν έρχεται ποτέ και νιώθεις τόσο ζωντανός που πιστεύεις ότι πραγματικά δεν υπάρχει λόγος να ξανακοιμηθείς, στηρίζουμε το να πηδάει κανείς στον αέρα χωρίς να τον νοιάζει αν θα υπάρχει από κάτω έδαφος όταν (αναπόφευκτα) αρχίσει να πέφτει, στηρίζουμε όσους αφήνονται γενικώς, στηρίζουμε απέλπιδες φάσεις και προσπάθειες, στηρίζουμε σκηνικά τα οποία θα μπορούσαν να είχαν βγει κατευθείαν απ' τις σελίδες φθηνών ρομάντζων, στηρίζουμε όσους δίνουν την δυνατότητα στον άλλο να τους πληγώσει με την ελπίδα οτι αυτός δε θα την εκμεταλλευτεί, στηρίζουμε και πόνο γιατί μας θυμίζει ότι είμαστε ζωντανοί ρε φίλε, στηρίζουμε σισύφεια σκηνικά, τύπου να σπρώχνεις πέτρα 500 κιλά γομάρι κι αυτή να ξανακυλά συνεχώς πίσω, τα στηρίζουμε γιατί έτσι, γιατί στηρίζουμε αληθινά σκηνικά, πως το λένε, αληθινές, τρού καταστάσεις, γιατί ρε παιδί μου γενικά στηρίζουμε αλήθειες, στηρίζουμε ακόμα και στενάχωρες αλήθειες, και τις στηρίζουμε επειδή είναι πιο ελαφριές από προσεγμένα ψέματα που σύντομα ξεγυμνώνονται όπως λέει κι ο alobomi (τον οποίο στηρίζουμε με κάθε κύτταρο του σώματός μας, την έχει τερματίσει την στήριξη ο τύπος), για την ακρίβεια θα το πάω ένα βήμα παραπέρα δηλώνοντας ότι θα πεθαίναμε και για την αλήθεια αν χρειαζότανε ρε παιδιά, σαν τον Ξένο του Καμύ ένα πράγμα αλλά στο λιγότερο ώσαμ, γκέγκε;
Αλλά! Αγαπητοί αναγνώστες, δεν στηρίζουμε μόνο αυτά, το ξέρω ότι είναι πολλά, αλλά όταν λέω 'στηρίζουμε' και το αφήνω να πέσει έτσι βαρύγδουπα καταλαβαίνετε ότι στηρίζουμε στο 100% και σε πολλαπλά επίπεδα. Και θα συνεχίσω αφού στρίψω ένα σιγαρέττο με τρίμματα (τα οποία επίσης στηρίζω) και χαρτάκια ελαφρώς βρεγμένα (δεν τα στηρίζω τόσο πολύ, αλλά επειδή έχουν αυτό το παρακμιακό στοιχείο, γίνεται να μην τα στηρίξω, λίγο, όσο πατάει ο ελέφαντας ας πούμε; Δε γίνεται. Ε και; Κάντε μου μήνυση.)
[στο μεταξύ ποστάρονται διάφορα σχόλια στο στατους]
Φίλοι μου! Στηρίζω επίσης τα likes σας και τα σχόλιά σας, αλλά να ξέρετε, πιο πολύ στηρίζω εσάς ρε, πραγματικά τον κάθε ένα από εσάς. Ειλικρινά σας στηρίζω ολόψυχα, να το ξέρετε και δε το λέω επειδή κάνετε λάικ στις πίπες που γράφω, δεν είμαι τόσο μαλάκας, είμαι λίγο, το κατά δύναμην, απλά στηρίζω ειλικρίνεια και νιώθω ότι πρέπει να το πω. Στηρίζω ρε αυτούς που σαπίζουν στο ίντερνετ στις 2 το πρωί, πως να το κάνουμε. Και, συν τοις άλλοις, έτσι νιώθω και λίγο λιγότερο μόνος. Και αυτό το στηρίζω. Γιατί στηρίζουμε το σπάσιμο της μοναξιάς, συγκεκριμένα το στηρίζουμε όσο λίγα πράγματα, πως το λένε, σκατά στη μοναξιά, κρεμάλα στη μοναξιά, η μοναξιά στην πυρά, είναι κακή φάση, απαίσια φάση, απάλευτη φάση, τσακίστε τη μοναξιά όπου την συναντήσετε, αυτή και τους φασίστες φυσικά.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναρωτιέστε: 'Γιατί χρησιμοποιεί ο SoulAuctioneer το στάτους απντέητ φήτσαρ του φέησμπουκ ως κάποιο είδος ψηφιακού ψυχιάτρου;'
Και η ερώτησή σας έχει βάση, φίλοι μου. Και θα απαντήσω ευθύς αμέσως, αφού βάλω λίγη βότκα ακόμα. Επίσης φίλε Α. να το πω, θα το πω, το ξέρεις ότι σε στηρίζω με νύχια, δόντια, χέρια, πόδια κτλ. αλλά basta λίγο τα κόμεντς βρε αδερφέ, you 're cramping my miserable style.
Γιατί λοιπόν αυτό το 'στηρίζουμε' 2 το πρωί μιας Τρίτης σε στάτους στο φέησμπουκ;
Γιατί όχι;
Ειλικρινά τώρα, γιατί όχι;
Εννοώ, είμαστε όλοι εδώ, τώρα, βλέπω στο προφίλ λέει 640κατι φίλους, 'φίλους', φίλους, δε ξέρω, είναι άνθρωποι όμως, γι αυτό είμαι σίγουρος, δεν πρέπει να υπάρχουν bots ανάμεσά τους, και κάποιοι από αυτούς είναι γαμώ τα παιδιά, άλλοι καθίκια, άλλοι πιο βαρετοί από ταινία του M. Night Shyamalan, άλλους θες απλά να τους έχεις δίπλα σου και να τους ακούς να μιλάνε και να περνάνε οι ώρες και να μη σε νοιάζει, άλλοι είναι υπερκινητικοί, άλλοι υποτονικοί, άλλοι καταθλιπτικοί, άλλοι όμορφοι, άλλοι όχι τόσο, άλλοι είναι παχύσαρκοι, άλλοι έχουν κόμπλεξ κατωτερότητας ή και ανωτερότητας, άλλοι έχουν ανασφάλειες δίχως λόγο ύπαρξης, τις οποίες στηρίζουμε παρεμπιπτόντως, όχι την ίδια την ανασφάλεια, εννοώ το να έχει κανείς ανασφάλειες, γιατί είναι πολύ ανθρώπινο και γοητευτικό, γι' αυτό, και επειδή στηρίζουμε το να είναι κανείς ευάλωτος, στηρίζουμε δηλαδή την ευαισθησία και στηρίζουμε γενικώς όσους σπάνε αυτά τα γαμημένα πρότυπα του σύγχρονου 'γαμάω και δέρνω/θα σε φάω πριν με φάς' ανθρώπου, σκατά σ' αυτά τα πρότυπα δηλαδή, όχι απλώς σκατά, τσεκούρι σε κάθε μάτσο, 'αρρενωπό', 'αλφα αρσενικό' κεφάλι, ε, επειδή με λίγα λόγια στηρίζουμε το να είναι κανείς άνθρωπος, γι αυτό τον λόγο τα γράφω εδώ, που έχει ανθρώπους (νομίζω), τι θα πει δεν έχει νόημα ρε φίλε, δικό μου το κατεβατό, αμα θέλω το γράφω και στο φέησμπουκ άμα λάχει, δηλαδή το μπλόγκερ είναι πιο ψαγμένο; Ε λοιπόν, σκατά στις ψαγμενιές, όχι άλλες ψαγμενιές!
Στηρίζουμε επίσης stream of thought φαση. Τι εννοώ. Εννοώ μεταφορά σε γραπτό λόγο των σκέψεων έτσι ακριβώς όπως σκάνε στο νου, δηλαδή το να διοχεύονται ανόθευτες μέσω των χεριών στο πληκτρολόγιο κι από εκεί να γεμίζουν την λευκή σελίδα Word ή, έστω, το κουτάκι που γράφεις κόμεντ στο φέησμπουκ, χωρίς φίλτρα, χωρίς τίποτα, έτσι όπως σκάνε ρε φίλε, έτσι να βγαίνουνε, μας έχουνε γαμήσει πια με τους καθωσπρεπεισμούς και τα 'σκεψου πριν μιλήσεις ή γράψεις' και τα etiquette και όλα αυτά, εμείς στηρίζουμε επιθυμίες ρε, στηρίζουμε και επιθυμητικές ροές, όλα αυτά, τα πάντα όλα, τα κοάλα τίποτα που λέει κι ο Δ., αλλά οφείλω στο σημείο αυτό να επισημάνω πως στηρίζουμε και τα κοάλα και θα τους δώσουμε μπαμπού να φάνε και θα τα προστατέψουμε απ τους λαθροκυνηγούς αν χρειαστεί, και γενικώς αυτό γουστάρω να κάνω τώρα, να πετάξω streamofthought στον τοίχο (sic) κι ότι κολλήσει κόλλησε, αυτό κάνω, θέλω απλά να πω πάνω κάτω τι στηρίζουμε για να δούμε ποιοι στηρίζουμε και ποιοι όχι τη φάση, καταλάβατε;
Ζητώ ένα μικρό μπρέηκ για στρίψιμο σιγαρέττου, κατούρημα και βρώση ενός innameonly σνακ, συγκεκριμένα πρόκειται για ένα απροσδιόριστο και (ελπίζω) νεκρό πράγμα το οποίο βρήκα στο ψυγείο και το οποίο φαίνεται ντελίσιους.
Γιατί μεταξύ άλλων, στηρίζουμε το φαγητό να είναι ΝΕΚΡΟ πριν το φάμε. Λέω εγώ τώρα. Εσάς με τα σούσια και τα περίεργα γιαπωνέζικα πιάτα (π.χ. ζωντανά καλαμάρια που σε πιτσιλάνε μελάνι με την πρώτη μπουκιά κλπ) κοιτάω.
[κάπου εδώ ο εγκέφαλός μου αρχίζει να κάνει shut down]
Φίλοι μου! Δεν τέλειωσε αυτή η μικρή, θλιβερή γιορτή του stream of thought. Απλά. Ξεκουράζομαι λίγο. Και πίνω, ζαλίζομαι, αρκετά. Αυτά. Θα συνεχίσει, αυτό είναι υπόσχεση.
[ένας φίλος ποστάρει το Alone Again Or των Love]
Σύντροφε Ν. σ' ευχαριστώ για το μουσικό ιντερλούδιό σου! Είναι πραγματικά ότι χρειαζόμουν.
Και έτσι μου δίνεις αφορμή να πιάσω ένα ακόμα μείζον ζήτημα, το οποίο έχει άμεση σχέση με το 'στηρίζουμε'.
Μουσική. Θεέ μου, στηρίζουμε μουσική.
Στηρίζουμε μουσική με νύχια, δόντια, χέρια, πόδια, κεφάλια, γεννητικά όργανα, τα πάντα ρε μαλάκες.
Και δεν την στηρίζουμε σε φάση 'βαλε κατι να παιξει για την ατμόσφαιρα' ή για να 'γουστάρουν τα μουνιά', στηρίζουμε να το νιώθεις στο μεδούλι σου, να το βιώνεις με κάθε κύτταρο του σώματός σου, στηρίζουμε ψυχαναγκασμό, μονομανία, ψάξιμο ατέλειωτο, ξενύχτια πάνω απ το πικάπ, στηρίζουμε συλλογές δίσκων βινυλίου, στηρίζουμε λιώσιμο στο σόουλσηκ και στο what.cd, στηρίζουμε σωστά tags στα mp3 μας γιατί μας κάνουν να νιώθουμε ότι όντως φτιάχνουμε μια γαμημένη συλλογή, στηρίζουμε αυτούς που το θεωρούν σημαντικό το όλο θέμα της μουσικής και της συλλογής, τους στηρίζουμε ολόψυχα, στηρίζουμε θόρυβο, λυσσασμένο, μανιασμένο θόρυβο, Pulse Demon καταστάσεις, ευλογημένο χάος φάση, στηρίζουμε δάκρυα συγκίνησης σ εκείνο το γαμημένο κομμάτι, στηρίζουμε επιλληπτικές κρίσεις στο άκουσμα μιας μπασογραμμής, στηρίζουμε επικίνδυνη, παράνομη οδήγηση με χάρντκορ ή ποστ χαρντκορ ή και blackened crust υπόκρουση, στηρίζουμε λίστες, ατέλειωτες λίστες, παντού, σε post it, σε περιθώρια βιβλίων μαθηματικών, σε περιθώρια βιβλίων φιλοσοφίας, σε τετράδια, σε σημειωματάρια, στα χέρια, λίστες παντού κι οποιος αντέξει, στηρίζουμε ανορθολογικές προτιμήσεις και κατατάξεις, μόνο με συναίσθημα ρε γαμημένοι, μόνο, στηρίζουμε το να θες να κοπανήσεις το κεφάλι σου στον τοίχο με το πόσο γαμάτο είναι ένα αλμπουμ ή το να θες να εγγράψεις τα grooves του δίσκου στο κρανίο ή τον εγκέφαλό σου, στηρίζουμε το να αφήνεις τα κόκκαλά σου σε συναυλίες, να χώνεσαι μπροστά, να μπαίνεις στο πιτ και να χάνεις κινητά, κλειδιά, να γίνεσαι μπουρδέλο, να γεμίζεις μελανίες, να δίνεις πόνο ρε κανονικά και να γουστάρεις σα να μην υπάρχει αύριο, που ίσως και να μην υπάρχει.
Και αυτό που στηρίζουμε ρε παιδιά με όσα αποθέματα δύναμης έχουν απομείνει στα κουρασμένα μας κορμιά είναι το να κάνει και να λέει κανείς αυτό που νιώθει μέσα του.
Τι εννοώ.
Εννοώ ρε παιδί μου οτι στηρίζουμε την παρόρμηση, το να μπαίνει το συναίσθημα πριν την λογική, το να μπαίνει η καρδιά πριν το μυαλό, πως το λένε, το να ζεί κανείς για την στιγμή (νομίζω δηλαδή), γιατί στηρίζουμε τις αληθινές, de profundis φάσεις, κινηματογραφικές και μη, στηρίζουμε ειλικρίνεια ρε μουνιά, στηρίζουμε το να πίνει κάποιος μόνος του, στηρίζουμε βότκες και white russian και αλκοολικούς πειραματισμούς, στηρίζουμε τσάμπα ιντερνετικές ψυχοθεραπείες όπως επίσης στηρίζουμε αλληλεπίδραση αλκοολ και ψυχοφαρμάκων, και ξέρετε κάτι, είναι καλή φάση, κυρίως καλή δηλαδή, αλλά και λίγο κακή ταυτόχρονα, δε ξέρω, θα δείξει βασικά, νομίζω ότι είμαι κόκκαλο, τι νομίζω, είμαι χάλια, αλλά δε γαμείς, την στηρίζουμε όπως και να χει. Ελπίζω τουλάχιστον το μοτίβο να είναι πλέον ξεκάθαρο: στηρίζουμε περισσότερα πράγματα απ' οσα δεν στηρίζουμε, γιατί είναι όμορφο να στηρίζεις. Γιατί σε βοηθά να αντιληφθείς τις πραγματικές διαστάσεις του μεγαλείου της ζωής.
Κι αν στηρίζουμε κάτι πάνω απ' όλα, ε, αυτό είναι η ζωή.
Λοιπόν. Ακούστε πως έχει η φάση. Η αλήθεια είναι ότι γενικώς δε το χω πολύ με το γράψιμο τον τελευταίο καιρό, δεν το 'χω καθόλου βασικά, κάθε μέρα ανοίγω τελετουργικά το Word, λέω στον εαυτό μου 'γράψε κάτι ρε μαλάκα' και στα 30 δευτερόλεπτα το έχω ήδη κλείσει και λούζομαι στην καθησυχαστική, αποχαυνωτική ροή πληροφοριών του κωλοίντερνετ. Και να πεις οτι δεν υπάρχουν πράγματα για να γράψω. Νομίζω ότι, αυτές τις μέρες τουλάχιστον, απλά βαριέμαι το γράψιμο. Και αυτό φαίνεται στο ότι μιλάω πολύ, υπερβολικά πολύ, σε φάση αν ξεκινήσω την πάρλα απλά δε βάζω γλώσσα μέσα, τέλος πάντων, κάτι πρέπει να γίνει μ' αυτό γιατί υποπτεύομαι πως έχω αρχίσει να γίνομαι περισσότερο εκνευριστικός απ' ότι συνήθως.
Πρέπει να γράψω όμως τώρα, πρέπει, δε πάει άλλο, το 'χω αναβάλει αρκετές φορές, εξάλλου εδώ και καιρό έλεγα ξανά και ξανά, 'για το Leave Home θα γράψεις σεντονάκι μετά το λάιβ ρε' και τώρα το λάιβ πέρασε και η διάθεση επέστρεψε στα προηγούμενα (υπερβολικά) χαμηλά επίπεδα, άσχημο coming down φάση, αλλά δε γαμείς, θα προσπαθήσω. Μα τη μπαναγία, θα θελα να γράψω 10σέλιδο σεντόνι γι' αυτή τη μπάντα και την όλη φάση της. Πόσο γαμάτη λέξη η 'φάση', παρεπιπτόντως. Αρχίδια γαμάτη βασικά, απλά έχει κάτι που μ' αρέσει, μου θυμίζει κάποια άτομα με τα οποία έχω χαθεί πλέον, μου θυμίζει το θεικό 'ΣΑΤΑΝΑΣ ΦΑΣΗ', μου θυμίζει την 'τετραφασική φάση' του Γουσγούνη, μου θυμίζει πολλά ασύνδετα μεταξύ τους πράγματα, πάρα πολλά, γι' αυτό ίσως την κωτσάρω όπου μπορέσω. Στηρίζω φάση ρε μουνιά, πως το λένε.
Περίεργο σαβατοκύριακο. Ξεκίνησε μίζερα, με τις θλιβερότερες απο πλευράς προσέλευσης κόσμου κινητοποιήσεις που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς δεδομένης της 'έχουμε πόλεμο σε όλα τα επίπεδα' συγκυρίας. Και έχουμε πόλεμο. Καμία αμφιβολία γι' αυτό. Έτσι κι αλλιως, ο πόλεμος είναι η αρχή σύστασης του κοινωνικού: οι σχέσεις εξουσίας στην κοινωνία εδραιώνονται πάνω στον πόλεμο και μέσα απ' αυτόν. Κι αυτός ο γαμημένος πόλεμος είναι υποχθόνιος, συγκαλλυμένος, απόλυτα εγγεγραμένος στους κοινωνικούς θεσμούς, στις οικονομικές ανισότητες, στην ίδια τη γλώσσα, στο ανθρώπινο σώμα, παντού βασικά. Τέλος πάντων. Έχουμε πόλεμο, κι απ' ότι φαίνεται, τον χειρότερο δυνατό πόλεμο, απ' αυτούς που δεν ανήγει καν ρουθούνι παρά την αχαλίνωτη βία, που το θλιβερό μότο 'ησυχία, τάξη και ασφάλεια' περιγράφει ανατριχιαστικά άψογα. Αν αυτό δεν είναι ανατριχιαστικό, δεν ξέρω τι είναι.
Την απογοήτευση αυτή ακουλούθησε το λάιβ των Fall την Παρασκευή, οι οποίοι αναμενόμενα γάμησαν. Τεράστια μπάντα, τεράστιος, άχρονος Mark E. Smith, αλλά αυτό το κείμενο δεν είναι γι' αυτούς. Ίσως κάποια στιγμή ποστάρω κάτι για την πάρτη τους. Δεν τους τίμησε και ο Raggedy Man για να γράψει ένα απ' τα επικά 'Last nite' του... Μαλακία. Τέλος πάντων. Το κέιμενο αυτό λοιπόν είναι για αυτές τις τρείς γαμημένες ώρες, όπου ξαφνικά όλα τα κωλοπροβλήματα, πρωτοκοσμικά και μη, εξαφανίστηκαν, βασικά κονιορτοποιήθηκαν, πως το λένε, έγιναν σκόνη κυριολεκτικά. Χτές πήγα στο An, χωρίς ύπνο, χωρίς φαί, χωρίς πολύ διάθεση, χωρίς τίποτα βασικά, και τελικά έφυγα με ένα χαζό χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Πέτυχα λίγους φίλους, υπερβολικά πολλούς γνωστούς, άτομα που είχα να δω πολύ καιρό, πάρα πολύ καιρό, τσίμπησα τρείς δίσκους, κάπνισα σα να μην υπήρχε αύριο(και μερικές φορές θες όσο τίποτε άλλο να μην υπάρξει αύριο), κοπανήθηκα μέχρι θανάτου πάνω σε θεατές και κάγκελα, έφαγα κλωτσιά στη μούρη απο φίλο κατα τη διάρκεια stagedive, περισσότερες αγκωνιές στα μάτια και στο στόμα απ' όσες μπορώ να μετρήσω, φώναξα μέχρι να κλείσει η φωνή μου, έχασα αρκετά λίτρα ιδρώτα, κάτι κέρματα, παρ' ολίγον τα κλειδιά του αμαξιού, μέχρι και το straight edge σερί μου έσπασα με λίγη μπύρα... ανεβαίνοντας τα σκαλιά της εξόδου, κάπως, όλα ήταν... γαμώ. Χμμ, ναι, νομίζω πως αυτή είναι η κατάλληλη λέξη. Και ναι, όντως οι Men αντικειμενικά έπαιξαν μάλλον λίγο. Όντως δεν τίμησαν όσο θα ήθελα το Leave Home, το οποίο παρεπιπτόντως είναι δισκάρα, απίστευτη δισκάρα, ήταν ο καλύτερος δίσκος του 2011, χαλαρά, δεν χωράει καμιά αμφιβολια γι' αυτό. Ε και; Για τα 50 περίπου λεπτά που έπαιξαν αυτό το βροχερό βράδυ Σαββάτου ενός ολοκληρωτικά σιχαμένου Φλεβάρη ήταν η καλύτερη μπάντα στο κόσμο. Υπερβολή; Μπορεί. Στ' αρχίδια μου.
Και τώρα; Επιστροφή στην πραγματικότητα. Διόρθωση: ανώμαλη, 'assume the crash position' προσγείωση στην πραγματικότητα. Γάμα τα όμως. Αναμενόμενο. Αυτή η γαμημένη φάση που, όσο κι αν προσπαθείς να το αποφύγεις, αφού γυρίσεις φίλους στα σπίτια τους και βρείς κάτι σάπιο να φας, κάποια στιγμή επιστρέφεις στη δική σου τρύπα με το μάτι γαρίδα, την χειρότερη ημικρανία στο Άλφα τεταρτημόριο και τον πιο απάλευτο στομαχόπονο (για τον οποίο όλο λες οτι θα πας στο γιατρό και πάντα το αναβάλεις φοβούμενος τα χειρότερα) και ξέρεις ότι πρέπει να πέσεις για ύπνο διότι την επόμενη μέρα θα την περάσεις σχεδόν όλη στο δρόμο. Και τελικά, αντί για ύπνο, κάθεσαι και κοιτάς ταβάνι, λογοδοτόντας στο μαξιλάρι σου, μέχρι να βγεί ο ήλιος. Δε γαμείς... Ίσως, λέω ίσως, κάτι γίνει σήμερα, ίσως κατέβει κόσμος, ίσως υπάρχει 'σωστό' κλίμα, ίσως ζήσουμε στιγμές ακολασίας και ενστικτώδους λύσσας, μεταμοντέρνα σκηνικά, απ' αυτά που μ' αρέσουν, ίσως πάλι όχι, ίσως απλά βρέξει και η φάση διαλυθεί στο τσακ μπαμ και γυρίσουμε όλοι σπίτια μας για να δούμε βιντεάκια απο κάνα πέσιμο στο γιουτιουμπ.
Το θέμα είναι: δεν μπορώ να γράψω άλλο, δεν το 'χω λέμε. Προτιμώ να μιλήσω. Είναι μεγάλη μαλακία που γενικώς οι άνθρωποι δεν μιλάνε μεταξύ τους, εννοώ πραγματικά, χωρίς μαλακισμένους αυτοπεριορισμούς. Είναι κρίμα ρε, γιατί τα πράγματα είναι λίγο πιο απλά όταν μιλάς, λίγο, αλλά είναι, ακόμα κι αν αναπόφευκτα καταλήγεις να κοπανάς βίαια στα ανυπέρβλητα όρια του λόγου. Αυτό θα κάνω λοιπόν. Καθώς τα χημικά κι οι κρότου λάμψης θα πέφτουνε βροχή, ανάμεσα σε λαχανιασμένα κυνηγητά, σε δακρυσμένα μάτια και σε κλειστά πνευμόνια θα αναζητήσω μερικές στιγμές ηρεμίας σ' ένα στενό, θα πιάσω κάποιον άσχετο, δε με νοιάζει ποιος θα είναι, αρκεί να μην τον ξέρω, και θα του πω με λεπτομέρειες για το πόσο γαμάτο ήταν το χτεσινό λάιβ, για το πόσο σημαντικό είναι αυτό που συντελείται τώρα στον δρόμο, για το πόσο όμορφη είναι η στιγμή που εξαπολύεται μια επίθεση ενάντια στην τάξη αυτού του κόσμου, ακόμα κι αν αυτή τελικά συντριβεί, βασικά θα το χοντρύνω, θα του μιλήσω για το πόσο γαμάτη είναι η ζωή γενικώς, γιατί, ναι, η ζωή είναι περίπλοκη και αμίλεικτη, δεν συγχωρεί, είναι too much, too fucking much, όλα επιτρέπονται, επικίνδυνο αυτό, φούλ τρομακτικό, αλλά πως να το κάνουμε, είναι απίστευτη ρε, γι' αυτό και είναι τοσο ζόρικη,τόσο τίγκα στον πόνο, στη θλίψη και την απογοήτευση, διότι αν ήταν μόνιμα σκατά θα το αποδεχόμασταν κάπως, αλλά δεν είναι έτσιρε γαμώτο, ναι μεν δεν παλεύεται 99% of the time, αλλά μια στο τόσο, στο πολύ, πολύ τόσο σου κάνει την έκπληξη και, για λίγες ώρες, σε σφυροκοπάει στο κρανίο με το γεγονός ότι, ρε φίλε, είσαι ζωντανός, είσαι εδώ, τώρα, και νίωθεις ότι μπορείς να αντέξεις σχεδόν τα πάντα, νιώθεις ότι είσαι ικανός για τα πάντα, νιώθεις ότι η μοναξιά είναι ένα σπίτι απο τραπουλόχαρτα και εσύ κρατάς κοντόκανη, νιώθεις γενικά, για την ακρίβεια πιστεύεις ότι δεν χάσαμε ακόμα, και είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να το πιστεύεις αυτό που και που, ακόμα κι αν τελικά δεν ισχύει, έτσι δεν είναι;
P.S. Οι Ruined Families και οι Acid Baby Jesus τα έσπασαν κανονικότατα. Ειδικά οι πρώτοι με άφησαν μαλάκα, είναι και αυτή η άγρια καύλα διαρκείας που έχω για το hardcore, τι να πω, σεβασμός απλά.
P.S. 2: Το νου σας όσοι κατέβετε σήμερα... (12/2)
2. Snowman - Absence 3. Crystal Stilts - In Love With Oblivion 4. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors of Ourselves 5. Rome - Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit 6. Prurient - Bermuda Drain
7. Grouper - A I A
8. Liturgy - Aesthetica
9. Ritual - Paper Skin
10. Sex Church - Growing Over 11. Belong - Common Era 12. HTRK - Work (Work, Work) 13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972 14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City 16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming
17. The Psychic Paramount - II 18. Le Corbeau - Moth On The Headlight 19. TV Ghost - Mass Dream 20. The Kills - Blood Pressures
3. Crystal Stilts - In Love With Oblivion 4. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors of Ourselves 5. Rome - Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit
6. Prurient - Bermuda Drain
7. Grouper - A I A
8. Liturgy - Aesthetica
9. Ritual - Paper Skin
10. Sex Church - Growing Over 11. Belong - Common Era 12. HTRK - Work (Work, Work) 13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972 14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City 16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming
17. The Psychic Paramount - II 18. Le Corbeau - Moth On The Headlight 19. TV Ghost - Mass Dream 20. The Kills - Blood Pressures
Κάνω repost το κείμενο που είχα γράψει μέσα στη χρονιά για τον δίσκο.
Έκανα μια αναδιαμόρφωση, ας πούμε, του δωματίου μου πριν μερικές μέρες. Χμμ... Το 'αναδιαμόρφωση' ακούγεται υπερβολικά σοβαρό. Βασικά έφτιαξα μερικές στοίβες απο πράγματα γκρεμίζοντας κάποιες παλιότερες. Μερικοί μετακινούν τα έπιπλα, εγώ εγείρω στοίβες. Η διαδικασία αυτή γίνεται σπάνια και είναι συνήθως επίπονη αλλά ποτέ άκαρπη: που και πού φέρνει στην επιφάνεια αντικείμενα απο το μακρινό παρελθόν της νιότης μου. Αυτή την φορά οι ανασκαφές ξέθαψαν ενα γαμηστερό επετειακό τεύχος-ανθολογία του 'Amazing Stories'.
Μιλάμε για τεράστια λατρεία, σε βαθμό ψυχιατρικό ίσως. Μαζί με το 'Asimov's Science Fiction', τα short story collections των Clarke, Asimov, Elison, Le Guin κλπ. και μια ξεφτισμένη, βγαλμένη απ' τα βάθη της δεκαετίας του '70 κόπια του 'Ανθολογία Σοβιετικής Επιστημονικής Φαντασίας' των εκδόσεων Κάκτος (!) την οποία είχα ανακαλύψει στην βιβλιοθήκη των γονιών μου δίπλα σε κάτι κόμικ του Milo Manara, το 'Amazing Stories' κατανάλωσε τεράστιο αριθμό ωρών απ' την μάλλον μοναχική μου εφηβεία. Οριακά περισσότερο απ' οτι τα κόμικ του Manara.
Πέραν των hard scifi ιστοριών, το περιοδικό αυτό φιλοξενούσε και πιο ανάλαφρες, πιο pulp αν θέλετε, ιστορίες. Μπορεί να μην το παραδεχόμουν τότε για να μην χάσω το nerd cred, αλλά η αλήθεια είναι οτι τις λάτρευα. Στην συλλογή που ξέθαψα λοιπόν, με τον μάλλον αδιάφορο τίτλο 'More Amazing Stories', υπήρχε μεταξύ άλλων ένα απίστευτο short story με τίτλο 'Eat at Joe's' κάποιου κύριου Kiel Stewart. Ο τίτλος προιδεάζει για κάτι γαμάτο, και ο Stewart δεν απογοητεύει.
Η ιστορία αυτή ξεκινά σ' ένα παρακμιακό Αμερικάνικο diner, ξέρετε, το κλασσικό στερεότυπο με τα κόκκινα καθίσματα, την σερβιτόρα που προτείνει πάντα το 'special' και τους 4-5 σταθερούς θαμώνες οι οποίοι καρφώνουν επίμονα τον οποιοδήποτε ξένο τολμήσει να πατήσει το πόδι του εντός του establishment. Ένας απ' αυτούς τους locals λοιπόν, ζητώντας ένα refill της κούπας του με καφέ, ξεκινά να αφηγείται στους φίλους του το πώς μερικές ώρες πριν είδε με τα ίδια του τα μάτια το νεκρό απ' την δεκαετία του '80 είδωλό του, τον Roy Orbison.
Ας είμαστε ειλικρινείς: πάντα υπήρχε κάτι περίεργο στον Roy Orbison. Διόρθωση: κάτι περίεργα γαμάτο. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, αξίζει να διαβάσει κανείς την ιστορία, λίγες σελίδες είναι εξάλλου, και ADD να 'χεις θα τα βγάλεις πέρα. Τώρα θα μου πείτε, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το τελευταίο πόνημα των Crystal Stilts... και θα χετε δίκιο.
Ειλικρινά, δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Αυτό που μπορώ να πώ με σιγουριά είναι οτι ακούγοντας το 'In Love With Oblivion', η ιστορία αυτή έσκασε στο μυαλό μου σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα, παρά το γεγονός οτι διαμεσολαβούσαν 15 περίπου χρόνια απ' την τελευταία φορά που την διάβασα. Ίσως φταίει το εξώφυλλο ή οι τίτλοι των κομματιών ή η κολασμένη, προερχόμενη απ' τον άλλο κόσμο φωνή του frontman Brad Hargett, ίσως πάλι φταίει η διάχυτη 'double feature, science fiction' νοσταλγική ατμόσφαιρα που αποπνέει ο ήχος τους - πραγματικά δεν ξέρω.
Ακούγοντας τον δίσκο νομίζεις οτι βρίσκεσαι σε παρακμιακό drive-in, καθισμένος στο λευκό, δερμάτινο κάθισμα μιας Buick του '58 μ' ένα τεράστιο κουτί βουτυρωμένο ποπ κόρν στο χέρι ενώ στην οθόνη η Vampira ετοιμάζεται να ξεπαστρέψει τους gravediggers στην πρώτη σκηνή του Plan 9 From Outer Space. Νιώθεις την έξαψη 10χρονου αγοριού που έχει κάνει κομπίνα για να μπεί σε βραδινή προβολή του ακατάλληλου Forbidden Planet και χέζεται πάνω του στην φάση με το αόρατο τέρας. Κλείνοντας λίγο τα μάτια, μπορείς να φανταστείς τον μακιγιαρισμένο Dean 'Blue Velvet' Stockwell (one suave motherfucker!), με την λάμπα-μικρόφωνο, να ακολουθεί το θεικό lip synch του 'In Dreams' με μια εξίσου εξωφρενική εκτέλεση του Precarious Stair.Περίεργα πράγματα.
Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο έντονα μου σκάει αυτό το Orbison connection. Και είναι τρελό: φαινομενικά ο Hargett και ο Orbison δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό, εκτός ίσως απ' το γούστο στα γυαλιά ηλίου. Νομίζω πως και οι δύο μου βγάζουν το ίδιο είδος γλυκιάς μελαγχολίας, αυτή που σου σκάει περίεργες ώρες, συνήθως βράδυ, και την γουστάρεις όσο τίποτε άλλο, κι ας μην το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου. Σαν μια μεταμεσονύκτια προβολή του 'Tarantula', ένα πράγμα.
Τέλος πάντων. Αυτό το κείμενο με δυσκόλεψε πολύ. Για να 'μαι ειλικρινής, δεν θα το πόσταρα αν δεν ήθελα τόσο πολύ να γράψω κάτι γι' αυτό τον δίσκο, έστω και κάτι πρόχειρο. Μιλάμε για απίστευτη αλμπουμάρα η οποία μπαίνει με τρομακτική άνεση στα καλύτερα ακούσματα του 2011. Είναι τέχνη ρε, που θα λεγε κι ο Raggedy Man, ανεπιτήδευτη τέχνη.
Και ναι, πιστεύω ακράδαντα πως αν ο Roy Orbison ξετρύπωνε απ' τον τάφο του ένα ωραίο βράδυ με πανσέληνο, θα ξεσκόνιζε το σακάκι του, θα φορούσε τα αραχνιασμένα Wayfarer του (λογικά με αυτά θα τον θάψανε), θα ξέθαβε την ξεθωριασμένη του Gibson, θα καθάριζε την - με πεθαμενατζίδικη χροιά πλέον - φωνή του και θα ξεκινούσε προς την κοντινότερη πόλη με στόχο να δημιουργήσει μια μπάντα σαν τους Crystal Stilts - κι όλα αυτά σιγοτραγουδώντας τoυς στοίχους του 'Death Is What We Live For'.
Και ποιός ξέρει, πολύ πιθανόν να σταματούσε για μια ζεστή κούπα καφέ σ' ένα 'OPEN 24HRS' diner πάνω στον αυτοκινητόδρομο, κάτι σαν αυτό που περιγράφει ο Stewart...
"Joe's. Right at the crossroads. The power point. Joe's is a diner, the kind they used to make, not some yuppi-fied decorator box. Could be it's even older than India ink. The magic part is older still. My footsteps light, I turned back to look at the blinking neon sign. 'Eat at Joe's'. Where it's always three A.M. Where I set the magic free."
4. John Maus - We Must Become The Pitiless Censors of Ourselves
5. Rome - Die Æsthetik der Herrschaftsfreiheit
6. Prurient - Bermuda Drain
7. Grouper - A I A
8. Liturgy - Aesthetica
9. Ritual - Paper Skin
10. Sex Church - Growing Over 11. Belong - Common Era 12. HTRK - Work (Work, Work) 13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972 14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City 16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming
17. The Psychic Paramount - II 18. Le Corbeau - Moth On The Headlight 19. TV Ghost - Mass Dream 20. The Kills - Blood Pressures
Μπήκαμε στο σωτήριο έτος 2012 λοιπόν, γιορτές τέλος, πίσω στην σκληρή πραγματικότητα, τα κεφάλια μέσα παιδιά!
Βασικά πόσο μαλακισμένη, κλισεδιασμένη φράση είναι η παραπάνω; Ειλικρινά. Υπονοεί οτι οι γιορτές είναι κάτι σαν ευχάριστο διάλλειμα. Παπάρια μάντολες. Ποιος περνάει καλά στις γιορτές; Δείξτε μου έναν άνθρωπο που λέει ότι απολαμβάνει τα Χριστούγεννα και θα σας δείξω έναν μαλάκαψεύτη. Ειδικά αυτά τα τελευταία. Ζόφος. Πραγματικά δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει αυτό το γαμημένο διβδόμαδο, για να αρχίσει η σχολή και το ανελέητο μπαράζ των εργασιών και να θολώσει το μυαλό όσο γίνεται. Ο πολύς - και απότομα - απελευθερωμένος χρόνος αποτελεί το αγαπημένο σνακ της σκέψης, κι όταν έχεις χρόνο για να σκεφτείς αναπόφευκτα αρχίζεις να σκάβεις με νύχια και δόντια σ'αυτά τα σκοτεινά νοητικά τούνελ που οδηγούν σε απύθμενα φρεάτια τίγκα στα σκατά. Τι 'τα κεφάλια μέσα' ρε μαλάκες; Τα κεφάλια είναι πάντα μέσα, απλά στις γαμωγιορτές και σε λοιπές εθιμοτυπικές 'τζόυφουλ' φάσεις είναι που το συνειδητοποιούμε πιο ξεκάθαρα από ποτέ. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι πάλι καλά που στην καθημερινότητα υπάρχουν δουλειές του κώλου και εργασίες· γιατί όταν αφαιρούμαστε και, αψηφόντας τις πινακίδες 'ΚΙΝΔΥΝΟΣ/ΘΑΝΑΤΟΣ, αρχίζουμε να βαδίζουμε προς τα γαμωτούνελ, αυτές μας φωνάζουν και μας λένε 'θα σκάψεις, αλλά θα σκάψεις αλλού'. Πριν από καμιά ωρίτσα λοιπόν διέκοψα το διάβασμα γι' απόψε μετά από ένα αρκετά σκληροπυρηνικό 5ωρο. Παρ' όλα αυτά, επειδή αδυνατώ να κοιμηθώ φυσιολογικά, για την ακρίβεια τους τελευταίους μήνες τους βγάζω με κάνα 2ωράκι-3ωράκι κανονικού ύπνου κάθε βράδυπρωί, αποφάσισα να γράψω κάτι τώρα, κι ότι βγει ας βγει. Τα έχω υποσχεθεί αυτά τα κείμενα εξάλλου, κι η υπόσχεσή είναι αρκετά πάουερ ψυχαναγκασμός. Έτσι κι αλλιώς απ' το να ατενίζω το ταβάνι, καλύτερα να κοιτάζω σα χάνος την λευκή σελίδα Word. Είναι και στην ιδανική θερμοκρασία, 6500K, καλιμπραρισμένη, με ηρεμεί. Τέλος πάντων. Bermuda Drain λοιπόν. Ο κέρσορας αναβοσβήνει αγχωτικά, σα να μου λέει 'τέλειωνε ρε μαλάκα!'. Θα ήθελα να γράψω κάτι ας πούμε 'περίεργο', μεταμοντέρνο, ψιλοβιωματικό, ψυχοφίξιον που θα 'λεγε κι ο Raggedy Man, κάτι που να ταιριάζει με την μαυρίλα που βγάζει αυτός ο δίσκος, με την οργή, την θλίψη και την απογοήτευση που κρύβει, γάμησε τα, με την Ο Ρ Γ Η βασικά, με το 'θέλω να καταστρέψω κάτι όμορφο' που σου αφήνει μετά από κάθε άκουσμα. Αρχίδια, δεν έχει σημασία καν να είναι όμορφο. Απλά να το καταστρέψεις, με τον πιο βίαιο τρόπο που μπορεί να κατεβάσει το κεφάλι σου. Τι σχέση έχει όμως αυτό το πρωτόγονο συναίσθημα με τις κωλογιορτές; Bear with me. Ξέρετε τις φάσεις, που είσαι κάπου έξω, χωρίς να θες, από υποχρέωση, πάντα από υποχρέωση, πάντα εξαιτίας γαμημένων φιλικών εκβιασμών με επίκληση στο συναίσθημα ('ΕΛΑ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΗ ΓΑΜΙΕΣΑΙ ΡΕ, ΕΛΑ ΝΑ ΣΕ ΔΟΥΜΕ'), και καταλήγεις σ' ένα απ' αυτά τα θλιβερά (χριστουγεννιάτικα) πάρτυ όπου κανένας δε περνάει πραγματικά καλά, αλλά παρ' όλα αυτά οι πάντες τα τιμούν, κάθε γαμημένη φορά, σχεδόν ιεροτελεστικά, ελπίζοντας να μην γυρίσουν μόνοι στα σπίτια τους και αναγκαστούν να λογοδοτήσουν για ένα ακόμα βράδυ στο αδειανό μαξιλάρι τους. Και η μουσική είναι απαίσια και οι άνθρωποι είναι από εκνευριστικοί έως αδιάφοροι (τουλάχιστον ένας εκνευριστικός τύπος έχει ένα κάποιο ενδιαφέρον, με τον ίδιο τρόπο που έχει ας πούμε ενδιαφέρον το να πυροβολήσεις το πόδι σου) και αν δεν το 'χεις με το αλκοόλ υποχρεώνεσαι να τα αντιμετωπίσεις όλα αυτά με μια αδυσώπητη, ανάλγητη σαφήνεια, καθισμένος σε μια γωνία με τσιγάρο κι ένα ποτήρι νερό στο χέρι, για να μπορείς τουλάχιστον να αποφύγεις τη σπαστική ερώτηση 'ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΙΝΕΙΣ;'. Αφού λοιπόν την κάνεις στο μισάωρο, φροντίζοντας φυσικά η ηρωική σου απόδραση να περάσει απαρατήρητη, συνειδητοποιείς ότι, εν τέλει, ο κύριος λόγος για τον οποίο βγήκες απ' το σπίτι, ο μοναδικός βασικά, είναι για να έχεις μια δικαιολογία για βρώμικο στον δρόμο της επιστροφής, γνωρίζοντας ότι το πεντάλεπτο που θα σου πάρει να καταβροχθίσεις τη μαλακία για την οποία περίμενες 25 λεπτά στην ουρά θα είναι η καλύτερη στιγμή μιας ολότελα θλιβερής και αδιάφορης, κατά τα άλλα, ημέρας. Περπατώντας προς την πολυκατοικία σου, μέσα στην απόλυτη ησυχία των μεταμεσονύκτιων ωρών, με το σχεδόν υπερβόρειο ψύχος του φετινού χειμώνα να έχει χτυπήσει μεδούλι και το ύπουλο συνοθύλευμα μιζέριας και εκνευρισμού στο κόκκινο, παρατηρείς μια ανθρώπινη φιγούρα να διαγράφεται στο σκοτάδι, απ' την αντίθετη πλευρά του δρόμου. Δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι άντρας ή γυναίκα, νέος ή γέρος, δεν έχει σημασία εξάλλου. Το μόνο που μπορείς να σκεφτείς είναι το πόσο απολαυστικό, πόσο exhilarating θα ήταν να τον καταστρέψεις βίαια αυτόν τον άγνωστο, ανενόχλητος απο ηθικές αναστολές, να νιώσεις για μια φορά κυνηγός αντί για θήραμα, πως να το πω ρε γαμώτο, American Psycho φάση, να τον μαχαιρώσεις ας πούμε στην καρδιά και να παίξεις με το πιτσιλισμένο αίμα του στο πεζοδρόμιο. Έ, πάνω κάτω, αυτό είναι το Bermuda Drain, χωρίς τους μπάτσους, τα δικαστήρια, την ισόβια κάθειρξη και τον απαγχονισμό στο κελί μετά...
P.S. Η αρχική ιδέα ήταν να μην γραφτεί κείμενο γι' αυτό το δίσκο. Απλά θα έβαζα κάτι του στυλ 'αυτός ήταν ο αγαπημένος δίσκος του Raggedy Man για το 2011'. Ξαναδιαβάζοντας το παραπάνω κατεβατό, νομίζω ότι η πρώτη επιλογή ήταν τελικά καλύτερη...
7. Grouper - A I A
8. Liturgy - Aesthetica
9. Ritual - Paper Skin
10. Sex Church - Growing Over 11. Belong - Common Era 12. HTRK - Work (Work, Work) 13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972 14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City 16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming
17. The Psychic Paramount - II 18. Le Corbeau - Moth On The Headlight 19. TV Ghost - Mass Dream 20. The Kills - Blood Pressures
Χθες βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ με τίποτα. Γενικά έχω γαμήσει άσχημα το βιολογικό μου ρολόι αυτές τις μέρες, πολύ άσχημα όμως... Μάτι γαρίδα, κεφάλι καζάνι, κι όμως, αντί να με πάρει ο ύπνος ως όφειλε μετά απο 48 ώρες σχεδόν πλήρους αυπνίας, συνέχιζα να στριφογυρίζω σαν κοκορέτσι κάτω απ' τα σκεπάσματα. Τέλος πάντων. Σε κάποια φάση απαλεψίας, είχα ανοίξει τη μπαλκονόπορτα για να ξεβρωμίσει απ' το καπνό το δωμάτιο, το οποίο τις τελευταίες ώρες θύμιζε τεκέ. Πρέπει να είχε πάει 5 τα ξημερώματα όταν μου 'σκασε ενα ιδιαίτερα έντονο συναίσθημα το οποίο είχα να βιώσω αρκετό καιρό. Πρώτα όμως ενα σχετικά σύντομο backstory. Πριν απο 20 σχεδόν χρόνια (το γράφω και μου φαίνεται περίεργο, μα 20 χρόνια πριν, τι γίνεται ρε γαμώτο!?), νομίζω στην 5η δημοτικού, είχα πάει στο σπίτι του κολλητού για ταινία, μασαμπούκα, βιντεογκέημινγκ κλπ. Όμορφες εποχές. Είχαμε δει το Empire Strikes Back σε κασσέτα, γραμμένο απ' το RTL, με άλλα λόγια η ταινία ηταν ντουμπλαρισμένη στα γερμανικά, αλλά αυτό δεν μας πτοούσε, εξάλλου ξέραμε τους περισσότερους διαλόγους απ' έξω, και το σνίτσελ με πατάτες που συνόδευε την προβολή έκανε τα λιγοστά σημεία στα οποία μας πρόδιδε η μνήμη μας λίγο πιο βατά. Η ταινία κάποια στιγμή τέλειωσε, και αφού βαρεθήκαμε το Donkey Kong Country στο SNES, πέσαμε για ύπνο διοτι φυσικά έπαιζε σχολείο την επόμενη. Ενώ ο φίλος και οι δικοί του κοιμήθηκαν φυσιολογικά, εγώ πέρασα τη νύχτα άυπνος, κοιτάζοντας το ταβάνι. Είναι τρομερό, έχουν περάσει τόσα χρόνια, κι όμως θυμάμαι όλες τις λεπτομέρειες σαν να ήταν 'χθες... Ήταν Μάιος, ο αέρας δεν ηταν ούτε ζεστός, ούτε κρύος, ίσα που φύσαγε λιγάκι, και η πολυκατοικία βρισκόταν αρκετά κοντά στην παραλιακή, με αποτέλεσμα κάθε λίγο ν' ακούγεται κάποιο αμάξι στην απόσταση, ή μια φωνακλάδικη παρέα απ' το δίπλα τετράγωνο. Τότε κάτι πολύ παράξενο και πρωτόγνωρο συνέβη. Μέσα σ' εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο, σ' ένα 'ξένο' σπίτι, με το βλέμμα εστιασμένο στο ταβάνι, ακούγοντας αυτούς τους φαινομενικά καθημερινούς ήχους να έρχονται από κάπου τόσο μακριά, συνειδητοποίησα για πρώτη φορά στη ζωή μου πόσο τεράστιος είναι ο κόσμος. Απίστευτα, τρομακτικά αλλά και ταυτόχρονα σχεδόν γοητευτικά αχανής, σε κάθε πιθανή διάσταση.Που πήγαιναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Τι έκαναν day in-day out; Τι ήταν αυτές οι φωνές που ακούστηκαν μόλις; Τσακωνόντουσαν;Γελούσαν;Γιατί; Ξέρω οτι δε βγάζει πολύ νόημα όλο αυτό το κατεβατό, το πιθανότερο είναι ότι ακούγεται απλά pretentious, το θέμα όμως είναι ότι μιλάω για ένα απόλυτα απτό, έντονο συναίσθημα. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το περιγράψω.. Μοιάζει με το βύθισμα μέσα στην 'τρυφερή αδιαφορία του κόσμου' που περιγράφει ο Καμύ στις τελευταίες σελίδες του 'Ξένου'. Τι μπορεί να κάνει κανείς, πως πρέπει ν' αντιδράσει αφού τον χαστουκίσει αυτό το αδιαμφισβήτητα υπαρξιακό ζήτημα; Δεν έχω ιδέα.. ειλικρινά. Απο τότε μέχρι σήμερα, όταν οι συνθήκες ευδοκιμούν (περασμένη ώρα, ανοιχτή μπαλκονόπορτα, απομόνωση κλπ.) συνεχίζει να μου σκάει με την ίδια ένταση. Θυμάμαι εκείνη την σκηνή απ' το Adaptation, ίσως η αγαπημένη μου ταινία των 00's, που η Susan Orlean λέει οτι υπάρχουν στον κόσμο τρομακτικά πολλές ιδέες, πολλοί άνθρωποι, πολλά πράγματα, πολλές κατεθύνσεις για να επιλέξεις. Και τελικά, ο λόγος για τον οποίο έχει νόημα να νοιάζεσαι για κάτι ή κάποιον με πάθος, είναι επειδή μ' αυτό τον τρόπο ο κόσμος συρρικνώνεται σ' ένα πιο ευκαταφρόνητο μέγεθος. Εγώ απλά θα ήθελα να προσθέσω ότι ένα παραπλήσιο αποτέλεσμα μπορεί να επιτευχθεί για 80 περίπου λεπτά με το A I A της θεάς Liz Harris.
P.S. Σαν μαλάκας που είμαι ανέλαβα με τον κολλητό μου μια αρκετά ζόρικη εργασία για την επόμενη εβδομάδα. Ως εκ τούτου γι' αυτό το διάστημα δεν θα υπάρχει χρόνος για κείμενα (ούτε για κατούρημα βασικά). Θα ανεβάζω απλά τα εξώφυλλα και αργότερα θα συμπληρώσω τα κείμενα που λείπουν. Γαμημένος βολονταρισμός...
8. Liturgy - Aesthetica
9. Ritual - Paper Skin
10. Sex Church - Growing Over 11. Belong - Common Era 12. HTRK - Work (Work, Work) 13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972 14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City 16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming
17. The Psychic Paramount - II 18. Le Corbeau - Moth On The Headlight 19. TV Ghost - Mass Dream 20. The Kills - Blood Pressures
Αγαπητοί αναγνώστες, έχω δεί το μέλλον και αυτό συνοψίζεται στον εξής χαρακτηρισμό: hipster black metal. Ω ναι. Όλα τα καλά του black metal(i.e. οι απίστευτες μουσικές), κανένα απ' τα 'μειονεκτήματα' (corpsepaint, εμμονή με το 'σατάνιστερ & δαιμονιστής' στοιχείο κλπ. - δε λέω, έχουν κι αυτά την πλάκα τους, αλλά τα 'ποιός είναι πιο evil' pissing contests κουράζουν γρήγορα). Ναι, είναι απόλυτα φυσικό να πεθαίνει κάτι μέσα σου όταν βλέπεις αυτό το (δημοφιλές πλέον!) tag στο last.fm, αλλά κανείς δεν είπε οτι στο μέλλον όλα θα είναι ρόδινα, και στη τελική τα πάντα συνηθίζονται, έτσι δεν είναι; Δίσκοι σαν το Aesthetica σίγουρα βοηθούν, βασικά όχι απλώς βοηθούν, δίσκοι σαν αυτόν σε κάνουν να θες να χτυπήσεις το 'hipster black metal' tag στο κούτελό σου. Ναι, οι τύποι ειναι αρκετά γραφικοί ως άτομα, ας μη γελιόμαστε, τον frontman τον λένε Hunter Hunt Hendrix για όνομα του θεού (χα, see what I did there?), έχει γράψει μανιφέστο (!?) σχετικά με το 'transcendental black metal' που κοντράρει σε μέγεθος την Αρνητική Διαλεκτική του Αντόρνο, κι όμως, με το δεύτερο άλμπουμ τους οι Liturgy αποδεικνύουν ότι το γαμάτο Renihilation δεν ήταν απλά το τυχαίο αποτέλεσμα μερικών πιθήκων που χοροπηδούσαν πάνω στα όργανα για κάποιους μήνες. Το Aesthetica απαρτίζεται από μανιασμένες, αριστουργηματικές συνθέσεις οι οποίες με repeat listens αποκαλύπτουν ολοένα και περισσότερες γαμάτες λεπτομέρειες. Σ' αυτό το σημείο πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι: ισχύει ότι φέτος έχει γίνει τρελός ντόρος μ' αυτό το νέο κύμα του 'απενοχοποιημένου' black metal με αποτέλεσμα το ευρύτερο genre να έχει πλέον εγκολπωθεί από την θλιβερή αμοιβάδα που λέγεται hipster κοινότητα. Τρομακτικό, το ξέρω. Το θέμα όμως είναι οτι η μουσική που έχει να επιδείξει το 'χιπστερ μπάσταρδο' νέο ρεύμα είναι, όπως και να το κάνουμε, σε γενικές γραμμές εκπληκτική(see also Deafheaven, Ash Borer, Wolves In The Throne Room). Εν τέλει, όσο κι αν πονάει τους 'true' μπλακμεταλ κλαπανάρες, αυτό είναι που μετράει, ακόμα κι αν είναι θέμα χρόνου μέχρι ν' αρχίσουν να κυκλοφορούν t-shirt Burzum στην Καρύτση(αν κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ήδη).
9. Ritual - Paper Skin
10. Sex Church - Growing Over 11. Belong - Common Era 12. HTRK - Work (Work, Work) 13. Tim Hecker - Ravedeath, 1972 14. Iceage - New Brigade
15. Bass Drum Of Death - GB City 16. M83 - Hurry Up, We 're Dreaming
17. The Psychic Paramount - II 18. Le Corbeau - Moth On The Headlight 19. TV Ghost - Mass Dream 20. The Kills - Blood Pressures
