Λίγες ώρες ακόμα...

...κι' αυτή η κόλαση του Δάντη θα λάβει τέλος.

Το κουτί της Φιλοσοφίας της Επιστήμης θα κλείσει (για λίγο διάστημα τουλάχιστον).

Έπρεπε να ανέβω με τα γόνατα αυτό τον καταραμένο Γολγοθά για να συνειδητοποιήσω οτι το παρακάτω σχόλιο του Russell για τον Wittgenstein βγάζει απόλυτο νόημα:

"Τη σημασία της 'ταυτολογίας' για τον ορισμό των μαθηματικών μου την υπέδειξε ο τέως μαθητής μου Ludwig Wittgenstein, ο οποίος εργαζόταν πάνω σε αυτό το πρόβλημα. Δεν γνωρίζω εάν το έχει λύσει, ούτε καν εάν είναι ζωντανός ή αν πέθανε."

Γίνεται να το διαβάσεις αυτό και να μη λυγίσεις; Δε γίνεται.

Είναι θέμα χρόνου μέχρι να πάρεις τους δρόμους και να αρχίσεις τα stencil attacks με τη φάτσα του Wittgenstein και τις πάπιες/λαγούς Gestalt.

Εντάξει, εννοείται οτι το όλο θέμα έχει τρελό ενδιαφέρον. Γι' αυτό γαμιέμαι και ψυχαναγκάζομαι ένα μήνα τώρα εξάλλου.

Παρ' όλα αυτά, παραμένει τρομακτικό το ποσο κοντά έρχεται κανείς στην τρέλλα μπλέκοντας με αυτό το τσούρμο, έστω και μέσα απο την φαινομενικά ασφαλή απόσταση της γραπτής σελίδας.

Όπως και να χει, σε λίγες ώρες αυτό το φαραωνικό έργο θα τυπωθεί, θα δεθεί επαγγελματικά (μπρίκια κολλάμε;) και θα παραδωθεί, ξεκινώντας μ' αυτο τον τρόπο το μεγάλο, επίπονο ταξίδι της διόρθωσης. Σνιφ. Farewell, sweet εργασία.

Τόσα συναισθήματα ταυτόχρονα. Νιώθω σαν να αποχαιρετώ στο λιμάνι εναν παιδικό φίλο, ξέροντας οτι δεν θα τον ξαναδώ ποτέ αλλά και σαν τον Τιμ Ρόμπινς στην σκηνή που βγαίνει απ' τον σωλήνα με τα σκατά στο 'Shawshank Redemption'.

Σίγουρα απο μέσα σας θα λέτε 'ο τύπος πάει για το Oscar drama queen' κλπ. Μπορεί και να 'χετε δίκιο.

Κλείνωντας αυτό το δίχως λόγο ύπαρξης ποστ, παραθέτω μια διαφωτιστική φωτογραφία του φιλόσοφου της επιστήμης και συγγραφέα του ρηξικέλευθου 'Ενάντια στην Μέθοδο', Paul Feyerabend.

I rest my case.

Φασόλια

Νομίζω τις τελευταίες βδομάδες έχω διαβάσει περισσότερο απ' όσο έχω διαβάσει σ' όλα τα υπόλοιπα 26 χρόνια πάνω σ' ετούτο τον βράχο.

Έχω συλλέξει λοιπόν μερικές παρατηρήσεις.

Καταρχάς είναι λίγο τρομακτικό να συνειδητοποιείς πως σχεδόν όλοι όσοι ασχολήθηκαν με την Λογική κατέληξαν τρελοί. Ο Frege για παράδειγμα κατέληξε να βρίζει τους Εβραίους μετά την ήττα που έφαγε απο τον Russell. Ο Wittgenstein μετά το Tractatus (το οποίο έγραψε ως αιχμάλωτος πολέμου!) θεώρησε πως έλυσε όλα τα προβλήματα της φιλοσοφιας και το ριξε στο καθηγητηλίκι, τραυματίζοντας ψυχολογικά αρκετά παιδάκια σε ενα κωλοχώρι της Αυστρίας, βάζοντάς τα να λύνουν διαφορικές εξισώσεις και τιμωρώντας τα οταν, αναπόφευκτα, έκαναν λάθη.

Ο Tarski την γλύτωσε στο τσάκ φεύγοντας απο την Πολωνία με το τελευταίο πλοίο προς Αμερική, μια βδομάδα πριν την εισβολή των Γερμανών. Σαν τυπικός φιλόσοφος της λογικής, δεν είχε πάρει πρέφα για το τι γινόταν στην γειτονική Γερμανία (του πούστη δηλαδή, Χίτλερ, σβάστικες, Krystalnacht, λίγο δύσκολο να μη σκεφτείς 'βρώμα η δουλειά') οπότε άφησε πίσω την γυναίκα και τα παιδιά του, θεωρόντας οτι θα τα ξανάβλεπε αφού γύριζε απο τις ΗΠΑ. Τελικά ξαναείδε την οικογένειά του μετά το '46.

O Gödel, αυτό το απίστευτο μυαλό πίσω απο το θεώρημα της μη πληρότητας, κατέληξε να φοβάται το φαγητό. Ο μόνος που εμπιστευόταν για την προετοιμασία των γευμάτων του ήταν η γυναίκα του. Φυσικά, η κατάστασή του χειροτέρευε με το πέρασμα του χρόνου με αποτέλεσμα απο κάποιο σημείο κι έπειτα να σταματήσει να τρώει. Πέθανε απο ασιτία ζυγίζοντας 30 κιλά. Nice.

Σε κάποιο σημείο αρχίζεις να φοβάσαι μήπως αυτό που έπαθαν όλοι αυτοί είναι κολλητικό και μπορεί να το αρπάξεις μέσα απο τις σελίδες..

Κάτι σαν το επικό, Λαβκραφτιανό 'In the Mouth of Madness' του John Carpenter.. Θυμήθηκα τώρα την στιχομυθία στην σκηνή που ο έντρομος Sam Neill μπουκάρει στο γραφείο του εκδότη Charles 'Over my dead body' Heston προς το τέλος:

-This book is going to drive people absolutely mad! 

-Well, let's hope so. The movie comes out next month.

 

  

Περισσότερες παρατηρήσεις στα επόμενα ποστ. Ξέρω, ξέρω, υπομονή.

 

P.S. Σχετικά με τον τίτλο: Η λέξη 'φασόλια' στην προκειμένη περίπτωση είναι συνώνυμη της φράσης 'κολοκύθια τούμπανα'. Ουσιαστικά εκφράζει αναγνώριση μιας κωλοκατάστασης. Αυτή η χρήση της λέξης είναι αρκετά περιορισμένη και εικάζεται πως προέρχεται απο το πολυαγαπημένο κόμικ Λούκυ Λούκ. Συγκεκριμένα, ήταν η απάντηση ενός απογοητευμένου μάγειρα μετά απο ερώτηση γύρω απ το campfire του στύλ 'τι καλό ετοιμάζεις;'.