#18. Dilly Dally - Sore [Partisan]

Χθες μαλακίστηκα και δεν ανέβασα κείμενο. Οπότε σήμερα έχω να ανεβάσω δύο. Και να βουρδουλιαστώ, για να μην το ξανακάνω. Oh well. Για να δούμε.

Γενικά στηρίζουμε αναβλητικότητα. Φουλ. Τα τελευταία χρόνια την έχω αναγάγει σε κάτι σαν μορφή τέχνης - δίνω ψυχή και σώμα σ' αυτήν, προσπαθώντας ν' ανακαλύψω τα όριά της. Και νομίζω ότι πλησιάζω στον στόχο μου.

Σήμερα ήθελα να ξυπνήσω στις 8 για να ξεμπερδεύω με διάφορες δουλειές. Η αλήθεια είναι πως ξύπνησα στις 8, αποπειράθηκα να σηκωθώ απ' το κρεβάτι, συνειδητοποίησα ότι κάνει αρκετή ψύχρα, ας μη γελιόμαστε, τύπου 'άστο καλύτερα' ψύχρα, έβαλα ξυπνητήρι για τις 11, έστειλα δύο μηνύματα ζητώντας αναβολή για τις προαναφερθείσες δουλειές, και ξανακοιμήθηκα. Οι ενοχές κράτησαν όση ώρα μου πήρε να ξανακυλήσω σε βαθύ ύπνο - περίπου τρία λεπτά. Μετά, λήθαργος.

Την γλυκιά απόλαυση της αναβλητικότητας, αυτό το πράγμα που φέρνει σχεδόν θαλπωρή, την συνειδητοποίησα σε μικρή ηλικία, όταν ξεκίνησα το σχολείο. Θυμάμαι ακόμη πως έμαθα τι σημαίνει η λέξη: διάβαζα κάτι συλλογές Μαφάλντα της μάνας μου μικρός και σε ένα στριπάκι ο Φελίπε κρεμάει ένα πόστερ που λέει 'μην αναβάλλεις για αύριο αυτό που μπορείς να κάνεις σήμερα' στο δωμάτιο του - και φυσικά στην συνέχεια αναβάλει αυτό που έχει να κάνει για την επόμενη ημέρα. "Αααα! Αυτό είναι που μου αρέσει να κάνω! Ώστε έτσι λέγεται!", είχα σκεφτεί.

Από τότε παραμένει σταθερή αξία στην καθημερινότητά μου. Το αστείο στην όλη φάση είναι πως το γεγονός ότι αγχώνομαι με το παραμικρό θα έπρεπε να με αποτρέπει απ' το να αναβάλω πράγματα. Κι όμως, το άγχος τουλάχιστον είναι κάτι γνώριμο και οικείο, κάτι το οποίο συνηθίζεται με κάποιο τρόπο καθώς περνάει ο καιρός. Είναι μια σταθερά, ας πούμε. Ενώ το να κάνεις πράγματα, η ίδια η διαδικασία του να παίρνεις αποφάσεις τύπου 'τώρα θα κάνω αυτό και ΤΕΛΟΣ', έχει κάτι.. ακόμα πιο αγχωτικό; Όχι, όχι, καλύτερα να γίνει πιο μετά, ή αύριο, ή την επόμενη βδομάδα. Ή και ποτέ, αν τραβήξει κανείς την αναβλητικότητα στο όριό της. Αυτό πολλές φορές θα ήταν το ιδανικό.

Προφανώς δεν είναι όλα ρόδινα στον κόσμο της αναβλητικότητας. Υπάρχει το 24/7/365 άγχος, όπως προανέφερα, πάντα στο πλάι σου, μαύρος αδερφός. Είναι επίσης οι ενοχές και αυτό το απαίσιο συναίσθημα του να νιώθεις μερικές φορές πιο άχρηστος κι απ' το ασπράδι που μαζεύεται στις άκρες των χειλιών σου το καλοκαίρι όταν διψάς πολύ. Μερικές φορές μπλέκεις, άσχημα συνήθως, διότι προφανώς αυτό το οποίο αναβάλλεις επηρεάζει σε μικρό ή μεγάλο βαθμό άλλους ανθρώπους, οι οποίοι δεν θα χάσουν ποτέ την ευκαιρία, πέρα απ' το να σε ξεχέσουν (και δικαίως) επειδή τους άφησες ξεκρέμαστους, να σου κάνουν επικά diss σχετικά με την αναβλητικότητά σου.

Τέλος πάντων. Τώρα πίνω το πρωινό μου μιλκαφέ, νιώθω το στομάχι μου να παρακαλάει για μια σφολιάτα ή κάτι τέτοιο και κάνω το πρώτο τσιγάρο της ημέρας, γράφοντας αυτό το εκπρόθεσμο ποστ. Φυσικά από πίσω παίζει το 'Sore'. Ο δίσκος αυτός έσκασε από το πουθενά για μένα - δεν γνώριζα καν την ύπαρξη της μπάντας πριν διαβάσω ένα ρηβιού στο Πιτσφορκ (sue me). Χρειάστηκε ν' ακούσω μόνο το 'Desire' για να κολλήσω. Τιμημένος Καναδάς γαμώτο. Κι αυτή η φωνή της Katie Monks, η τίγκα στο γρέζι... ίσως το υπέρτατο αφροδισιακό. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι δεν έχουν νόημα ύπαρξης οι μπάντες με αντρικά φωνητικά. Πραγματικά, why bother?

#19. Self Defense Family - Heaven Is Earth [Deathwish]

Με κάθε χρονιά που περνάει, η διαδικασία του να γράφω ένα κατεβατό για κάθε έναν απ' τους 20 αγαπημένους δίσκους της χρονιάς μου φαίνεται όλο και πιο δύσκολη, ένα φαραωνικό έργο πραγματικά. Μου δημιουργεί πραγματικό, σχεδόν απτό άγχος.

Και η αλήθεια είναι πως βαριέμαι να γράψω κάτι έτσι σκέτο για το πως είναι ο εκάστοτε δίσκος. Ας μιλήσω για κάτι άλλο λοιπόν. Ας μιλήσω για τον ύπνο.

Από μικρός είχα μια περίεργη σχέση με τον ύπνο. Δεν είναι ότι δεν απολάμβανα την διαδικασία του ύπνου. Όμως με τρόμαζε αρκετά. Για την ακρίβεια, το πρώτο 'κανονικό' άγχος που θυμάμαι να βιώνω, το είχα βιώσει γύρω από το ζήτημα του ύπνου. Με το που ξάπλωνα στο κρεββάτι μου, στην πάνω κουκέτα στο δωμάτιό που μοιραζόμουν με την αδερφή μου στο οικογενειακό μας διαμέρισμα στην Κυψέλη, και έκλεινα τα μάτια μου, εικόνες των τελευταίων ημερών άρχιζαν να παίζουν σαν ταινίες στα κλειστά μου βλέφαρα και δεν με άφηναν να κοιμηθώ.

Μπορεί να ήταν το πιο απλό πράγμα - κάτι που είχα δει στο σχολείο και μ' είχε παραξενέψει ή ζορίσει. Όπως τότε που με είχε εξετάσει ο καθηγητής Γεωμετρίας στο γυμνάσιο στον πίνακα και τα έκανα σκατά και τον έβλεπα με το που έκλεινα τα μάτια μου να μου βάζει να λύνω το πιο δύσκολο πρόβλημα στον κόσμο. Μπορεί να ήταν το εξώφυλλο ενός ιατρικού βιβλίου σε κάποια βιτρίνα στην Φωκίωνος Νέγρη που απεικόνιζε έναν ανθρώπινο εγκέφαλο. Για βδομάδες, με το που έκλεινα τα μάτια μου, σκεφτόμουν μυαλά σε γυάλες να έχουν γεμίσει το δωμάτιό μου και να μου μουρμουρίζουν.  Μπορεί να ήταν το εξώφυλλο κάποιας τρας σαιφαι ταινίας στο βιντεοκλαμπ της γειτονιάς. Ένα βράδυ είχα βρει μια που απεικόνιζε τον πρωταγωνιστή, ο οποίος είχε μεταλλικό κεφάλι, σαν σάημποργκ ένα πράγμα. Για κανα μήνα με το που έκλεινα τα μάτια μου σκεφτόμουν την οικογένειά μου να κάθεται στην πόρτα του δωματίου μου και να έχουν όλοι μεταλλικά κεφάλια με κενές κόγχες ματιών και απλά να με κοιτάζουν.

Ο πιο απλός τρόπος που είχα ανακαλύψει τότε για να γλυτώνω απ' αυτές τις - δυσάρεστες ως επί το πλείστον - προβολές ταινιών στο κεφάλι μου ήταν να ανασηκώνομαι στην κουκέτα μου, να ακουμπάω την πλάτη μου στον τοίχο και να χαζεύω τον τοίχο απέναντι, όπου ήταν κρεμασμένο ενα μεγάλο ρολόι. Καθόμουν και το παρατηρούσα όλη την νύχτα. Έβλεπα τον δείκτη των δευτερολέπτων να γυρίζει γύρω γύρω και τα λεπτά να περνάνε. Και τις ώρες. Κατά τις 5-5μιση το πρωί, λόγω εξάντλησης, με έπαιρνε βαθύς ύπνος - και αν ήμουν τυχερός, χωρίς όνειρα. Αυτό το πράγμα συνεχίστηκε για χρόνια και κάπως έτσι βγήκε το δημοτικό και το γυμνάσιο.

Στην συνέχεια, στο λύκειο, έκαναν την εμφάνισή τους οι -πιο κλισέ- αϋπνίες. Μερικές φορές σκέφτομαι πως δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ' το να είσαι πτώμα και να μη μπορείς να κοιμηθείς. Να στριφογυρίζεις, να ιδρώνεις, να γυρίζεις από δω κι απο κει το μαξιλάρι, να σηκώνεσαι, να πίνεις νερό, να πίνεις γάλα, να πηγαίνεις για κατούρημα ενώ δεν θες πραγματικά να κατουρήσεις, κ.ο.κ. Για να μπορέσεις να διατηρήσεις έστω μια ιδέα λειτουργικότητας κατά τη διάρκεια της ημέρας, πρέπει να πίνεις πολλούς καφέδες - ή να κάνεις κατάχρηση παναντόλ έξτρα, αυτά με την καφείνη μέσα. Μια περίοδο πρέπει να έπινα 8 την ημέρα για να μπορέσω να λειτουργήσω. Δεν το συνιστώ.

Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση έχει ευτυχώς ομαλοποιηθεί. Καταφέρνω να κοιμηθώ 6ωρα και 7ωρα, μερικές φορές χωρίς να ξυπνήσω καθόλου μέσα στη νύχτα. Τα όνειρά μου όσο μεγαλώνω γίνονται ολοένα και πιο έντονα, αλλά αυτό μου αρέσει κάπως. 

Χθες βράδυ κοιμήθηκα νωρίς (για τα δεδομένα μου πάντα) και ξύπνησα νωρίς. O ύπνος μου ήταν βαρύς και ήρεμος και τα όνειρά μου μάλλον ευχάριστα. Για πρωινό ήπια ένα πράγμα βγαλμένο απ' την ονείρωξη ενός μπαρίστα και έφαγα ένα σάντουιτς με σχεδόν ωμό μπέικον. Πιο μετά, πηγαίνοντας για να βγάλω τα προς το ζην, έβαλα να παίξει στο εμπιθρι το Heaven is Earth. Αφού πάρκαρα έξω απ' την δουλειά, κάθισα στο αμάξι ένα δεκάλεπτο κάνοντας τσιγάρο για να το αφήσω να τελειώσει. Καθυστέρησα λίγο τον πελάτη, αλλά ειλικρινά δεν με ένοιαζε καθόλου. Μου αρέσει πολύ όταν συμβαίνει αυτό. Στηρίζω, πως το λένε.

20. Broken Prayer - Misanthropocentric AKA Droid's Blood

#20. Broken Prayer - Misanthropocentric AKA Droid's Blood [Sorry State]

Ακόμα μια περιστροφή γύρω απ' τον ήλιο ολοκληρώθηκε, το ηλιακό σύστημα μετακινήθηκε ένα εκαττομυριοστό της μοίρας γύρω απ' την μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία, γλύτωσα από βέβαια θάνατο οδηγώντας σε επαρχιακό δρόμο στην Εύβοια, οι Isis αναγκάστηκαν ν' αλλάξουν το όνομα του φέησμπουκ πεητζ τους σε 'Isis the Band', όπου να ναι θα ξαναδούμε Πόλεμο των Άστρων στην μεγάλη οθόνη και ήρθε (επιτέλους;) η ώρα για την φετινή 20αδα δίσκων.

Για κάποιο περίεργο λόγο, η εκπόνηση της φετινής λίστας μου φάνηκε σχετικά.. εύκολη; Μάλλον δεν άκουσα τόση πολλή μουσική μέσα στο 2015. Ή απλά δεν μου έκαναν πολλά πράγματα εντύπωση. Ποιος ξέρει.

Τώρα το ερώτημα είναι, να γράψω για τους δίσκους αυτούς καθ'αυτούς, ή για την χρονιά που σχεδόν έφτασε στο τέλος της; Μουμπλε μούμπλε. Θα προσπαθήσω να γράψω και για τα δύο. Αφού πρώτα στρίψω ένα τσιγάρο.

Τσιγάρο, λοιπόν.

Μέσα στο 2015 κάπνισα πάρα πολύ, ίσως περισσότερο απ' όσο έχω καπνίσει απ' οταν ξεκίνησα αυτό το ανθυγιεινό - αλλά τόσο απολαυστικό - συνήθειο. Η πίσσα και η νικοτίνη ήταν η σταθερή μου παρέα, μέρα και νύχτα εκεί, δίπλα μου, ακλόνητα στρατιωτάκια, σχεδόν για κάθε στιγμή του σωτήριου έτους που μας αφήνει οσονούπω. Αυτό το γεγονός έχει αρχίσει να φαίνεται και πάνω μου - τα δόντια μου έχουν κιτρινήσει, υπάρχει ενα θλιβερό σημάδι στα δάχτυλά μου απ' το φίλτρο και το μουστάκι μου έχει αρχίσει να αποκτά αυτή την μόνιμη κιτρινίλα εκεί στο σημείο κάτω απ' την μύτη, ξέρετε για τι πράγμα μιλάω, το trademark look του αριστεριστή με σταλινικό μουστάκι που ξέρει ότι θα του αφαιρέσουν το τελευταίο τσιγάρο απ' το γεμάτο όγκους χέρι του όταν και όπο τον βρούνε. 

Μερικές φορές τρομάζω στην σκέψη του θανάτου απ' το τσιγάρο. Ένας θεός ξέρει πως έχω χάσει αρκετούς συγγενείς και γνωστούς απ' αυτό. Κάποια βράδια τους τελευταίους μήνες, καπνίζοντας, μ' έπιασα να σκέφτομαι 'τι μαλακίες κάνω; απο αύριο θα το κόψω. Ή θα το μειώσω τουλάχιστον'. Τις προάλλες χρειάστηκε ν ανεβοκατέβω 5 ορόφους με τα σκαλιά κι ύστερα ένιωθα πως είχα τρέξει μαραθώνιο. Προφανώς ούτε το έκοψα, ούτε το μείωσα. Άλλαξα όμως καπνό - λες και αυτό βοηθάει.

Τέλος πάντων. Αν πραγματικά ήθελα να κόψω το κάπνισμα, θα το έκανα. Εννοώ, δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται (το έχω ξανακάνει στο παρελθόν). Ο λόγος που δεν το κόβω είναι απλούστατα ότι δεν θέλω. Παραείναι απολαυστικό. Σίγουρα είναι πιο αποτελεσμαστικό αγχολυτικό απ' το να τρως τα νύχια σου (τα οποία τρώω) ή να σκαλίζεις την μύτη σου (την οποία σκαλίζω, όταν δεν κοιτάζει κανένας) ή να παίζεις με τ' αυτιά σου (τα οποία είναι πολύ μεγάλα και πεταχτά, μάλλον ακριβώς επειδή παίζω μαζί τους από μικρός).

Το τσιγάρο φτάνει στο τέλος του. Λέω ν' ανάψω το επόμενο με την κάφτρα του προηγούμενου. Παράλληλα ακούω το φετινό πόνημα των Broken Prayer. Πανκ και σύνθια και βρώμικη παραγωγή, πραγματικά αχτύπητος συνδυασμός. Μάλλον αφού ποστάρω αυτό το κείμενο θα μετανιώσω για το οτι έβαλα τον δισκο αυτόν στο νο. 20 - λογικά του αξίζει καλύτερη θέση. Αλλά απ' την άλλη, τι θα άλλαζε κάτι τέτοιο; Η κατάταξη στην παρούσα 20άδα δεν έχει και πολύ σημασία.

Αυτό το κείμενο βγήκε ακόμα χειρότερο απ' ότι φοβόμουν πριν κλικάρω το 'new post'. Δε γαμείς. 

Ανάβω το επόμενο τσιγάρο, πατάω publish και πάω να φτιάξω ενα τσάι. Λέω να ξανακούσω τον δίσκο.

Monomania

 "Παραμονή Χριστουγέννων στο Μίκυ Σίτι. Ο Μίκυ και ο Γκούφυ ετοιμάζονται να υποδεχτούν τους φίλους τους, όταν ένας θόρυβος ακούγεται από την αυλή. Αλαφιασμένοι πετάγονται έξω να δουν τι συμβαίνει κι αντικρίζουν έναν κοντοπίθαρο μυταρά με μακριές ξανθές κοτσίδες και μουστάκια να κείτεται δίπλα σε μια ασημένια λεκάνη. Ο ξένος ψελλίζει κάτι ακατάληπτα λόγια για την Ουλουλάνδη, την πατρίδα του, που βρίσκεται σε άλλη διάσταση και για τον δυνάστη τους, τον Πρίγκιπα της Ομίχλης. Ο ίδιος διέσχισε πολλές διαστάσεις με αυτή την λεκάνη, που στην πραγματικότητα είναι ένας διαστημικός μεταφορέας, αναζητώντας τον Αλφ, τον μυθικό ήρωα που είχε κατανικήσει τον Σκοτεινό Πρίγκιπα αιώνες πριν. Κι ενώ ο Μίκυ και ο Γκούφυ προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει, από ένα λάθος μεταφέρονται μαζί με τον Μποζ –έτσι λέγεται ο Ούλος μας– στην χιονισμένη Ουλουλάνδη. Εκεί αποφασίζουν να βοηθήσουν τους κατοίκους."

Η περίληψη από εδω.

 Το 'Μικυμαου' αυτό γράφτηκε στις αρχές της δεκαετίας του 80 απο τον Ιταλό Massimo de Vita. Πρόκειται για ένα πραγματικά υπέροχο υβρίδιο fantasy & scifi epics, σαν να έχει ρίξει κανείς στο μπλέντερ τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών μαζί με την ορίτζιναλ Star Wars τριλογία και ολίγη από κλασσικά fantasy μοτίβα. Βγάζει αυτή την αίσθηση childlike awe που έχει το πόνημα του Τζώρτζ Λούκας και της larger than life περιπέτειας του Τόλκιν, χωρίς όμως την -ας το παραδεχτούμε επιτέλους - υπερβολική, κουραστική γραφή του τελευταίου. Αυτό το οποίο όμως το τοποθετεί - στα δικά μου μάτια τουλάχιστον - πιο ψηλά από το μέσο μικυμάου, είναι κάτι άλλο: πως, όταν το διάβασα πρώτη φορά, έκλαιγα με λυγμούς στο τέλος. Για την ακρίβεια, ήταν ένα από τα πιο συγκινητικά πράγματα που είχαν περάσει μέχρι τότε απ' τα παιδικά χέρια μου.

 Στο τέλος του κόμικ, οι Μικυ και Γκούφυ συνειδητοποιούν πως δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξαναγυρίσουν στην Ουλουλάνδη - πως η πύλη που τους επέτρεψε να περάσουν από τον κόσμο μας στην παράλληλη εκείνη διάσταση θα κλείσει μια για πάντα. Και αποχαιρετούν λοιπόν τους φίλους τους σ ένα πάνελ το οποίο ακόμα όταν το διαβάζω μου σκάνε ζουμιά και το οποίο θυμίζει κατά κάποιον τρόπο την συγκινητική σκηνή στο τέλος του Return of the Jedi με τα φαντάσματα των νεκρών (αλλά όχι χαμένων) Jedi.

 Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύομαι να είμαι αντικειμενικός με μερικά πράγματα. Ίσως υπερβάλλω. Ίσως έχει σημασία το ότι περίπου εκείνη την περίοδο της ζωής μου που το διάβασα, ένιωσα και για πρώτη φορά τον πόνο του (όχι μόνιμου, αλλά μεγάλου) αποχωρισμού. Ήμασταν οικογενειακώς στην Φολέγανδρο για καλοκαιρινές διακοπές και ήταν εκεί και μια παλιά συμφοιτήτρια της μητέρας μου από την Θεσσαλονίκη, η οποία είχε δυο γιους, με τον ένα εκ των οποίων έκανα τρομερή παρέα. Ακόμα βρίσκω τις συγκεκριμένες διακοπές ως μια από τις καλύτερες παιδικές αναμνήσεις μου.

 Όλα τα όμορφα πράγματα πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσουν όμως, και οι οικογενειακοί φίλοι έπρεπε να φύγουν, γύρω στις 4-5 μέρες πριν φύγουμε κι εμείς από το νησί για Αθήνα. Και θυμάμαι σαν χθες πως είχα πάει στο λιμάνι να τον αποχαιρετήσω μ' ενα σφίξιμο στο στήθος και, βλέποντας το πλοίο να απομακρύνεται, άρχισα να κλαίω. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα αυτό τον πόνο για κάποιον άλλο άνθρωπο· κάτι τέτοιο είχα νιώσει μέχρι τότε μόνο μέσα από ταινίες (λ.χ. ο αποχωρισμός του Μάρτυ με τον Ντοκ στο Επιστροφή στο Μέλλον 3).

 Το ίδιο σχεδόν συναίσθημα, τον ίδιο πόνο αν θέλετε, μου έβγαζε το τέλος αυτού του κόμικ. Το είχα διαβάσει αμέτρητες φορές. Θυμάμαι ακόμα και το περίπτερο -μινι μάρκετ στο οποίο το ειχα αγοράσει - στην γωνία Δροσοπούλου και Κεφαληνίας στην Κυψέλη. Φυσικά δεν υπάρχει πια, νομιζω βρίσκεται κάποιο άκυρο κατάστημα στη θέση του τώρα. Θυμάμαι ότι σε συγκεκριμένες σελίδες είχε αποκτήσει συγκεκριμένα τσακίσματα και μικροσκισίματα. Θυμάμαι οτι το 'χρυσό' του εξώφυλλο είχε αρχίσει να ξεβάφει στα δάχτυλά μου. Θυμάμαι όταν ήμουν σκατά - και ήμουν συχνά - το είχα στο μυαλό μου με τον ίδιο τρόπο που έχει κανείς έναν πολύ καλό του φίλο. Τι κι αν δεν μιλούσε. Έτσι κι αλλιώς, φίλος σου είναι αυτός με τον οποίο μπορείς να περνάς χρόνο χωρίς να χρειάζεται να πεις τίποτα. Και η καλή, διαχρονική ποπ κουλτούρα μπορεί να γίνει ένας πραγματικός κολλητός (shoutout στον αυτοκόλλητο μου Star Trek II: The Wrath of Khan!).

Κάποια στιγμή, μετά από μερικά χρόνια συνεχούς ανάγνωσης, η κόπια μου του κόμικ είχε περιέλθει σε μια πραγματικά άθλια κατάσταση. Έπρεπε να βρω άμεσα ένα καινούριο αντίτυπο, αλλά δεν υπήρχε κάτι τέτοιο πουθενά. Σε κάθε περίπτερο ή πρακτορείο τύπου που ρωτούσα (και, πιστέψτε με, ήταν πολλά!) δεν το θυμόταν κανένας. Μου έκανε τρομερή εντύπωση: πως γίνεται να μην έχει χάσει το μυαλό του ο κόσμος με αυτό το κόμικ-αριστούργημα; 

 Το quest αυτό για μια νέα κόπια της Τριλογίας του Σπαθιού των Πάγων συνεχίστηκε για μεγάλο διάστημα, μέχρι που, ένα ζεστό μεσημέρι Αυγούστου, στην Κεφαλλονιά (από την οποία έχω κάτι σαν καταγωγή), σε ένα πρακτορείο τύπου στο λιμάνι της Σάμης και πιο συγκεκριμένα μέσα σε μια στοίβα περιοδικών σε ένα δωματιάκι σαν αποθήκη όπου φυλούσανε τις επιστροφές, πολλές από τις οποίες ήταν 3ετιας-4ετιας και βάλε, κατάφερα να βρω το άγιο δισκοπότηρό μου: μια (και μοναδική) κόπια σε σχεδόν άψογη κατάσταση. Ξαφνικά εκείνος ο μάλλον αδιάφορος Αύγουστος (όταν είσαι μαθητής ο Αύγουστος σηματοδοτεί και το τέλος του καλοκαιριού, οπότε είναι εξ ορισμού μελαγχολικός), είχε αποκτήσει μια άλλη τροπή.

 Στο σημείο αυτό είναι λογικό να αναρωτηθεί κανείς, 'τόση ταλαιπωρία για ένα γαμημένο Μικυ Μάους;'. 

Τι θλιβερό ερώτημα.

 Θα σας πω κάτι το οποίο εχω καταλάβει στα 31 χρόνια μου που κάνω ατέρμονες σβούρες (κάνουμε δηλαδή) γύρω απ τον Ήλιο πάνω σ αυτό τον βραχο, τον 3ο κατα σειρά: ο κόσμος ειναι τεράστιος και γεμάτος πράγματα και ανθρώπους και φωνές και ήχους και μουσικές και εικόνες και χρώματα και μυρωδιές και τρομακτική ομορφιά και ασύλληπτη ασχήμια και θανάτους και αποχωρισμούς και γέλια και κλάματα και φουλ φόβο, είναι απίστευτα τρομακτικός βασικά ενίοτε, και ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορείς να τον αντιμετωπίσεις για να την παλέψεις ειναι να βρίσκεις πράγματα τα οποία να σ ενθουσιάζουν και να φτιάχνεις νησιά, αν θέλετε, γύρω τους. Δηλαδή φουλ ενθουσιασμός, μονομανία, σπασικλίαση, όπως και να το πεις, το στηρίζουμε.

 Γιατί μ' αυτόν τον τρόπο κάπως ο κόσμος μοιάζει να συρρικνώνεται σε κλίμακα, να αποκτά ενα πιο παλέψιμο μέγεθος. Τα έλεγε κι η Σουζαν Ορλήν στo The Orchid Thief. Και δεν μπορώ να υπογραμμίσω αρκετά το πόσο σημαντικό είναι αυτό το λάιφ τιπ. Οπότε ναι: Η Τριλογία του Σπαθιού των Πάγων (κι ευτυχώς πολλά ακόμα). Keeping us sane since the early 80s.

Holy of Holies

Μια φίλη πριν από λίγο μου είπε πως την δέχτηκαν σε μια δουλειά στο εξωτερικό, είδηση την οποία περίμενε πως και πως. Για μια γαμημένη φορά, κάποιος κάπου, μαθαίνει κατι ευχάριστο μετά τις 12 το βράδυ - συνήθως οι μεταμεσονύχτιες εκπλήξεις είναι αρκετά δυσάρεστες, τουλάχιστον βάσει της δικής μου εμπειρίας.

Σκεφτόμουν νωρίτερα, τρώγοντας ένα μπέργκερ έξω με φίλους, έξοδο την οποία πρόσμενα όπως περίμενα μικρός τα γενέθλιά μου, πως όσο μεγαλώνω, είναι τα πολύ μικρά πράγματα μου δίνουν κάτι που μοιάζει αρκετά με χαρά. Π.χ. ένα καλοφτιαγμένο μπέργκερ. Ή το να βρεις να παρκάρεις στην αγαπημένη σου θέση δίπλα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Ή το να πας για δουλειά και ο πελάτης να θέλει format και να έχει φροντίσει να τραβήξει ήδη ένα backup των αρχείων του. Ή το να σκάει το ντελίβερυ αφού έχει κατέβει το γαμημένο επεισόδιο. Ή το να βρίσκεις χαρτάκια στην τσέπη του ξεχασμένου μπουφάν στις 3 το πρωί. Τέτοια πράγματα.

Γιατί γενικώς, ας μη γελιόμαστε, παραφράζοντας αυτό που έλεγε ο Morrissey, 'there's more to life than music, movies, series and books, but not much more'. Δηλαδή αυτή είναι η φάση. Αυτό είναι η ζωή. Δεν έχει κάτι άλλο, γενικώς, κάτι παραπάνω, κάτι πιο μεγάλο, πιο γκράντε. Και εξηγούμαι:

Όλα αυτά τα παιδικά όνειρα; Ότι θα γίνεις αστροναύτης; Ή ηθοποιός; Ή αστροφυσικός; Ότι θα μάθεις Ρώσσικα; Ότι θα ξαναπιάσεις το βιολί; Μεταξύ μας, χλωμό. Φτάνει κάποια μέρα η στιγμή που πρέπει να συμφιλιωθείς με το γεγονός ότι δεν πρόκειται ποτέ να δεις τον ήλιο να ανατέλλει από τροχιά, ή το σενάριο επιστημονικής φαντασίας που είχες γράψει στα 15 σου να παίζεται στην μεγάλη οθόνη.

Από τη μια, η συνειδητοποίηση αυτή ενέχει κάτι μάλλον θλιβερό. Καταλαβαίνεις, έχοντας φτάσει στα 30, πως τα υπόλοιπα 40-50 (αν είσαι τυχερός) χρόνια που σου απομένουν, θα κυλήσουν με τον ίδιο, πάνω κάτω, τρόπο. Θα πηγαίνεις στη δουλειά, θα γυρίζεις σπίτι, θα προσμένεις την τζανκιά που θα αποτελεί και το χάιλάιτ της ημέρας, θα πίνεις τον πρωινό καφέ με το τσιγάρο σου καθώς περιμένεις να ζεστάνει νερό ο θερμοσίφωνας, θα βλέπεις τις σειρές σου, ίσως και καμια ταινία, θα βγαίνεις με πάνω κάτω τα ίδια άτομα και θα λέτε περιοδικά τα ίδια αστεία, θα πηγαίνεις στο ταχυδρομείο να παραλάβεις κανα δίσκο, θα κατεβαίνεις σε καμιά πορεία, θα σκας σε κάνα λάιβ, ίσως ερωτευτείς, ίσως όχι, θα πληγωθείς και θα πληγώσεις, ίσως παντρευτείς και κάνεις οικογένεια, ψιλοπροβλέψιμη φάση πάντως, δηλαδή μπορεί πάντα να σου τύχει κάτι κακό, κάτι πολύ κακό, όμως το πιο πιθανό είναι πως θα πεθάνεις εκεί γύρω στα 80 έχοντας ζήσει κι εσύ μια ζωή ήρεμης απόγνωσης που έλεγε κι ο Thoreau.

Απ' την άλλη, το να σου σκάει αυτό το πράγμα σαν αμώνι στο κεφάλι, έχει και κάτι ανακουφιστικό. Μπορείς απλά ν ακουμπήσεις τα πόδια στο γραφείο ας πούμε, να βάλεις σ' ενα ποτήρι λίγο σάπιο κρασί της παρέας (sic), ν' ανάψεις τσιγάρο και να πεις, 'οκ, this is pretty much it, θα μπορούσε να είναι και χειρότερη η φάση' (και θα μπορούσε πραγματικά να είναι, γάμησε τα). 

Όλα καλά λοιπόν.

looking at the girls with boys' hands

and the boys with girls' hips

I never wanted to go home

preoccupation of my heart my eyes

my knuckles and my lips

I only want to go home now

work out my fingers and my wrists

#1 Fugazi - First Demo [Dischord]

Ναι, ναι, ξέρω, είμαι liar and a cheat, 'τι μαλακίες μας τσαμπουνάς ρε φίλε, για άλμπουμ του '14 είναι η μπλογκοβίζιον' κλπ. Κράξτε ελεύθερα. Αλλά επιτρέψτε μου με να παρουσιάσω αναλυτικά το σκεπτικό μου πρώτα. Θα ξεκινήσω αποκαλύπτοντάς σας ένα μυστικό: αυτό είναι το πρώτο κείμενο που έγραψα για την φετινή λίστα. Όταν θα το διαβάζετε, θα έχουν περάσει είκοσι μέρες από την συγγραφή του. Έχει προγραμματιστεί ν' ανέβει στις 12:01 στις 20 Δεκέμβρη του 2014. Με άλλα λόγια, αυτό το ποστ είναι κάτι σαν mini time capsule. Μπορεί όταν θα το ποστάρει το blogger εγω π.χ. να έχω χρειαστεί να εγκαταλείψω την χώρα ή να έχω πεθάνει ή κάτι τέτοιο. Ζωή είναι αυτή, πράγματα (κι ατυχήματα) συμβαίνουν. Πραγματικά όσο σκέφτομαι το πόσο γκροτέσκο θα είναι όντως να έχω πεθάνει και το ακάουντ του Soul Auctioneer να ποστάρει σα να μην τρέχει τίποτα, beyond the grave φάση, χαζογελάω μόνος μου. Χμ. Moving on.

Αν όλα έχουν πάει καλά στο μήνα αυτό που πέρασε, η βιβλιοπαρουσίαση την Παρασκευή 19/12 θα έχει κυλήσει δίχως απρόοπτα (βλ. τα καναπεδάκια θα τρωγόντουσαν και η κόκα κόλα θα ήταν λάιτ), κάτι μνήμες που έχω παραγγείλει απο Κίνα θα έχουν φτάσει μετά από ένα δύσκολο ταξίδι στα ΕΛΤΑ, η NECA θα έχει κυκλοφορήσει επιτέλους την γαμημένη 3η σειρά επετειακών Aliens action figures και θα είμαι ακόμα ζωντανός για να μπορώ να τις στήσω στις νέοαποκτηθείσες βιτρίνες μου. Γιατί έτσι ρολλάρω.

Πάμε τώρα στο σκεπτικό πίσω απ' την επιλογή του φετινού νο. 1 της λίστας. Κάποιος σοφός άνθρωπος είχε πει κάποτε, πως υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι: από τη μια είναι αυτοί που εκτιμούν δεν ζουν δίχως την μουσική παρακαταθήκη του Ian MacKaye και του καλύτερου label στην καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, της Dischord Records δηλαδή. Απ' την άλλη, είναι αυτοί οι οποίοι αντιμετωπίζουν μπάντες όπως τους Minor Threat και τους Fugazi με ψυχρή αδιαφορία στην καλύτερη των περιπτώσεων. Αυτοί οι δεύτεροι εκτός απο βαρετοί είναι γενικότερα αντιπαθείς, βάζουν κέτσαπ στο σουβλάκι τους, οδηγούν douchemobiles τύπου Mini Cooper, διπλοπαρκάρουν απ' την αντίθετη πλευρά του δρόμου που έχουν διπλοπαρκάρει όλοι οι άλλοι για να μη χρειαστεί να περπατήσουν τέσσερα μέτρα παραπάνω με αποτέλεσμα να μην χωράει να περάσει το λεωφορείο και να γαμιέται η φάση όλων των κολασμένων οδηγών μέσα στη κίνηση, κατουράνε με το καπάκι κατεβασμένο,  εγκαθιστούν toolbars στο πισί τους, ακούνε μουσική κυρίως απ' το youtube, στο ταμείο του σουπερμάρκετ δεν σου παραχωρούν ποτέ προτεραιότητα ακόμα κι αν εσύ κρατάς ένα γαμημένο Μιλκαφέ κι αυτοί εφόδια για πυρηνικό ολοκαύτωμα,  και γενικώς είναι απάλευτοι, ας μη γελιόμαστε. Ελπίζω όσοι διαβάζετε το ποστ αυτό να ανήκετε στην πρώτη κατηγορία. Αν πάλι είστε στην δεύτερη, πραγματικά, πως βρεθήκατε εδω πέρα; Πως γίνεται να είστε μέσα Παρασκευή βράδυ;

Συνεχίζουμε. Οι Fugazi έπαιξαν το τελευταίο show τους στις 4 Νοέμβρη του 2002 στο Λονδίνο. Έκτοτε, είναι σε 'indefinite hiatus', δηλαδή είναι ουσιαστικά διαλυμένοι. Τελευταία κυκλοφορία τους ήταν το αριστουργηματικό 'The Argument' το 2001. Πως λοιπόν βρέθηκαν, out of the blue, στο νο. 1 της λίστας με τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2014; Η απάντηση κρύβεται σε ένα technicality. Δεκαετίες πριν, τον μακρινό Γενάρη του '88, οι MacKaye, Canty, Lally και Picciotto είχαν ηχογραφήσει το πρώτο ντέμο τους, έχοντας γύρω στα 10 λαιβ στο ενεργητικό τους ως μπάντα. Για κάποιο μυστήριο λόγο, το συγκεκριμένο ντέμο, πέραν από λιγοστές κόπιες σε κασσέτα χέρι με χέρι, δεν είχε μέχρι σήμερα κυκλοφορήσει επίσημα απ' την μπάντα. Αυτό το λάθος λοιπόν βάλθηκε να διορθώσει η τιμημένη Dischord φέτος. Και ναι, σπασίκλες, μετράει ως νέα κυκλοφορία, χα! Για την ακρίβεια, με το που ανακοινώθηκε, καπου μετά το καλοκαίρι, αν θυμάμαι καλά, ήξερα πως αυτό θα είναι το προσωπικό μου νο. 1 για φέτος - και με διαφορά.

Τωρα εδω ειναι κανονικά που θα έγραφα για το πόσο μπαντάρα είναι οι Fugazi, για το πως το First Demo ακούγεται τόσο φρέσκο και γαμηστερό, για το πως δεν είναι λογικό τα χιλιοακουσμένα αυτά κομμάτια να προκαλούν τέτοιου επιπέδου ηχητικό οργασμό στα ταλαιπωρημένα αυτιά σου, για το χαμόγελο που εξακολουθεί να σου φέρνει στη μούρη η opening μπασογραμμή του Waiting Room μετά από τόσα χρόνια λιωσίματος του 13 Songs, για την γλυκιά 80ς-90ς μελαγχολία που συνοδεύει αριστουργήματα όπως το Merchandise και το Break-in, γι' αυτό το γαμημένο συναίσθημα που σε πιάνει με όλα τα αγαπημένα σου πράγματα, βιβλία, ταινίες, μουσική, ξέρετε για τι πράγμα μιλάω εσείς της πρώτης κατηγορίας, είναι αυτή η φάση που νιώθεις πως η μπάντα είναι κάτι παραπάνω από μπάντα, η ηχογράφηση κάτι παραπάνω από ηχογράφηση, οι Fugazi είναι φίλοι σου, δικοί σου άνθρωποι, κολλητοί, εκεί στο πλάι σου και στα καλά και στα άσχημα, και που ξέρεις, είσαι απόλυτα σίγουρος, πως ότι και να έχει γίνει, όσο και να έχει γαμηθεί κάτι, κι η ζωή σου όλη ακόμα, θα είναι εκεί όποτε τους χρειαστείς, πως θα νιώθεις ρίγος, ανατριχίλα και - αν όχι ελπίδα - κάτι σαν ανακουφιστική συμφιλίωση με την χαρντκορ (see what I did there?) πραγματικότητα, ακούγοντας έναν στίχο όπως το 'you can't be what you were/so you better start being/just what you are'.

Σίγουρα, θα μπορούσα να είχα γράψει όλα αυτά. Ή θα μπορούσα να ποστάρω απλά την παρακάτω φωτογραφία και να το λήξω εδώ.

P.S. Ομολογώ πως δεν κρατήθηκα και ξανάνοιξα το αρχείο την τελευταία στιγμή πριν το ποστάρισμα για ένα τελικό edit. Και πάλι όμως, ποιός ξέρει τι μπορεί να συμβεί μέχρι να το διαβάσετε. Χθες π.χ., άφησα ανοιχτή την σόμπα για να στεγνώσουν τα ρούχα σε απόσταση εκατοστών απ' την απλώστρα. What you don't know could kill you.

#2 Shellac - Dude Incredible [Touch and Go]

Πριν λίγη ώρα την απογευματινή μου σιέστα-κώμα διέκοψε ο σπαστικός αλλά και απόλυτα σαφής ήχος του κουδουνιού. Σαφής; Σαφής. Όσο βαριά και να κοιμάσαι, και πιστέψτε με, κοιμόμουν πολύ βαριά, φάση είχε φύγει σάλιο στο μαξιλάρι, δεν τον μπερδεύεις αυτό τον ήχο με τίποτε άλλο, ξέρεις χωρίς την παραμικρή αμφιβολία τι είναι πριν καν ξυπνήσεις. Μερικές φορές, αν είσαι τυχερός, προλαβαίνεις να τον ακούσεις σε φάση βαθύ REM ύπνου. Πραγματικά, αυτό το απόκοσμο 'ΝΤΡΕΕΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖ' (το οποίο είμαι σίγουρος αποτελεί προιόν ενδελεχούς επιστημονικής έρευνας, δε παίζει να προέκυψε στην τύχη αυτός ο ανίερος θόρυβος) φέρνει τα πάνω κάτω στο σύμπαν του ονείρου το οποίο ζεις εκείνη τη στιγμή, πράγμα που μερικές φορές αποδυκνείεται καλό. Υποθέτω πως κάπως έτσι θα είχε στο μυαλό του ο Ιωάννης το σάλπισμα που θα φέρει το τέλος του κόσμου όταν έγραφε την Αποκάλυψη. Μόνο που σ' αυτή την περίπτωση, το τέλος του κόσμου έρχεται πραγματικά. Για δες.

Τελικά στην πόρτα ήταν μια φίλη που είχε περάσει να μου αφήσει κάτι λεφτά για ενα εισητήριο που της είχα βγάλει με την κάρτα μου προ ημερών. Μου έδωσε τα χρήματα μαζί με ένα γαλακτομπούρεκο απ' το ζαχαροπλαστείο απέναντι. Απ' ότι φαίνεται, δεν είναι όλα τα άγαρμπα ξυπνήματα άσχημα.

Πραγματικά, αυτό το γαλακτομπούρεκο μου έφτιαξε τη βραδιά. Let that sink in a little bit. Φυσικά, αφού πέρασε λίγη ώρα και συνειδητοποίησα ότι χαζοχάρηκα με ένα γλυκό ταψιού από παρακμιακό ζαχαροπλαστείο του κέντρου, με πήρε ολίγον τι απο κάτω. Τελικά το αφαίρεσα ευλαβικά απ' το κουτί, το έβαλα σ' ένα πιάτο και καθόμουν και το κοίταζα κάνα δεκάλεπτο, με το πηρούνι ανα χείρας. 'Όχι, δε θα το φας τώρα, αυτό είναι το highlight της ημέρας, ίσως και της εβδομάδας. Πρώτα θα γράψεις το επόμενο ποστ για την μπλογκοβίζιον και μετά θα το φας για ν' ανταμείψεις τον εαυτό σου', ψιθύρησε απειλητικά ο εσωτερικός μου μονόλογος. Αυτός ο μαλάκας μπορεί να γίνει απίστευτα εκνευριστικός, οπότε ας πω δυο λογάκια για το Dude Incredible.

O Steve Albini είναι κάτι σαν τον Harry Dean Stanton της μουσικής. Εξηγούμαι: ο Roger Ebert είχε πει κάποτε πως, αξιωματικά, αν σε κάποια ταινία παίζει ο Stanton, τότε αυτή θα είναι τουλάχιστον watchable. Η φιλμογραφία του επιβεβαιώνει το αξίωμα αυτό, μέχρι και σήμερα. Έτσι λοιπόν είναι και ο Steve. Με άλλα λόγια, αν έχει εμπλακεί με κάποιο τρόπο στην δημιουργία ενός άλμπουμ, είτε ως μουσικός είτε ως παραγωγός (recording engineer δηλαδή, όπως τονίζει ο ίδιος), τότε είναι σχεδόν σίγουρο πως ο δίσκος αυτός, at the minimum, θα έχει κάτι να πει. Υπάρχουν κάποιοι που τον θεωρούν ψιλοκαθίκι και προβοκάτορα-οριακά τρολ, με αφορμή καυστικά σχόλιά που έχει εκτοξεύσει κατά καιρούς για μπάντες, μουσικές τάσεις κλπ. Άλλοι πάλι τον θεωρούν ιδιοφυία.

Εγώ ανήκω στο δεύτερο στρατόπεδο. Οπότε είμαι προφανέστατα biased και να σας πω κάτι; Δεν έχω το παραμικρό πρόβλημα με αυτό. Απ' τους Big Black και τους Rapeman μέχρι και τους Shellac, ο Albini έχει γράψει μερικά από τα καλύτερα άλμπουμ του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, πείτε με υπερβολικό, δε με νοιάζει. Ακούς π.χ. το Songs About Fucking, δίσκος του '87, φάση θα μπορούσε να είχε παιδιά τωρα αν ήταν συμμαθητής μου, και συνειδητοποιείς ότι πρόκειται για κάτι άχρονο, που θα μπορούσε να βγει φέτος ή του χρόνου ή σε πέντε χρόνια και πάλι να σου γαμήσει το μυαλό. Αν αυτό δεν είναι σημάδι μουσικής ιδιοφυίας, τότε δεν έχω ιδέα τι είναι, βασικά δε ξαναχρησιμοποιώ τον όρο 'μουσική ιδιοφυία'.

Η παρέα των Albini, Bob Weston και Todd Trainer είχαν να κυκλοφορήσουν δίσκο απ' το Excellent Italian Greyhound του 2007. Στο ενδιάμεσο, δούλευαν με χαλαρούς ρυθμούς νέα κομμάτια τα οποία μερικοί είχαμε την τύχη να τ' ακούσουμε live. Αχ. Και τι live. Θα έλεγα πως οι Shellac είναι χαλαρά στην πεντάδα των απολαυστικότερων συναυλιών που έχω παρακολουθήσει ποτέ. Αξίζει να παει κανείς σε φεστιβάλ του εξωτερικού μόνο και μόνο γι' αυτούς. Και μετά να ξαναπάει και του χρόνου. No two sets are alike.

Το Dude Incredible είναι λοιπόν το πέμπτο κατά σειρά άλμπουμ της μπάντας και είναι ένας κλασσικός δίσκος Shellac, είναι με άλλα λόγια καταπληκτικός. Απίστευτα tight συνθέσεις, τρομεροί, γεμάτοι ειρωνία στίχοι, παραγωγή 100% Albiniσια που στάζει αναλογίλα, αυτή η γαμάτη αίσθηση ότι ακούς να παίζει μουσική μια παρέα οριακά μεσήλικων κολλητών που ξέρει ο καθένας τα δυνατά σημεία του άλλου, εξώφυλλο από ανακυκλωμένο χαρτί με μαιμούδες που γρατσουνάει τους γειτονικούς δίσκους, κι αυτό το γαμημένο Riding Bikes, το οποίο είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Τέλος πάντων, νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να γράψω κάτι άλλο. Για την ακρίβεια, όλο αυτό το κείμενο είναι πλεονασμός, θα μπορούσα να το είχα αποφύγει απλά γράφοντας 'στο νο. 2 της φετινής λίστας οι Shellac, γιατί  Shellac, και αντε γαμηθείτε δηλαδή, who fears the king, I don't, fuck the king' και να πατήσω publish. Next time...

Που άφησα το γαλακτομπούρεκο είπαμε;

#3 Young Widows - Easy Pain [Temporary Residence]

Δεν γινόταν να το αποφύγω - σήμερα, λόγω δουλειάς, έπρεπε να πάρω και πάλι τους δρόμους. Η μέρα ξεκίνησε δυναμικά: είχα το αμάξι σε ακινησία για 48 ώρες και το βρήκα με καμιά δεκαριά διαφημιστικά για μέντιουμ στο παρμπρίζ (κάνω συλλογή), δεκάδες καινούριες γρατσουνιές γύρω γύρω (συμμετρικές, τουλάχιστον) συν ένα βαθουλωματάκι στο πίσω αριστερά φτερό που πρέπει να έδωσε το high score στον μαλάκα που το έκανε. Η πλάκα είναι πως και το βαθούλωμα και οι νεοαποκτηθείσες γρατσουνιές βρίσκονται σε σημεία που ένα αυτοκίνητο ή μηχανάκι δεν μπορεί να φτάσει. Πως στην ευχή τα κατάφερε αυτός ο έμπειρος βαθουλωματίας; Αμόλησε κάποιος λυσσασμένα σκυλιά με κατσαβίδια στερεωμένα στα κεφάλια τους στη γειτονιά και δε το πήρα πρέφα;

Και να πεις οτι ήταν σε κάποια περίεργη θέση; Όχι, ήταν παρκαρισμένο επί της Αριστοτέλους, στην επονομαζόμενη θέση μου, μια θέση στην οποία βρίσκω σχεδόν πάντα να παρκάρω αργά το βράδυ που ερημώνει λίγο η περιοχή και η οποία βρίσκεται μερικά μόνο μέτρα απ' την είσοδο της πολυκατοικίας. Ο σκοτεινός άρχοντας του parking realm πρέπει πάντως να έχει αίσθηση του χιούμορ: επιστρέφοντας απ' τη δουλειά, κι έχοντας κάνει περίπου 45 λεπτά κύκλους μέσα στην μανιασμένη μεσημεριανή κίνηση στα γύρω τετράγωνα για να βρω μια γαμημένη θέση ν' αφήσω το αμάξι, στη φάση που συνειδητοποιώ ότι έχω καπνίσει μισό καπνό πίσω απ' το τιμόνι και είμαι έτοιμος να τα παρατήσω και να πω, 'δε γαμείς, πάω Χολαργό να δω γονείς' (η ρίμα ήταν τυχαία), τσουπ, βλέπω να αδειάζει η θέση μου μπροστά στα μάτια μου. Ήταν ένα μαγευτικό, λαμπρό θέαμα. Έμοιαζε σαν τα σύννεφα να είχαν αφήσει μια αχτίδα φωτός να περάσει και να σπάσει το μουντό αστικό τοπίο ακριβώς πάνω στην θεσάρα μου, ενω θα ορκιζόμουν πως άκουσα κάτι σαν χορωδία να ψέλνει με το που άρχισε να ξεπαρκάρει ο τύπος με το Κόρσα κι έβγαλα αλαρμ.

Την ώρα την οποία πέρασα μέσα στο αμάξι, βρίζοντας, ανάβοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και κάνοντας γύρους σαν την άδικη κατάρα στην περιοχή του μουσείου, στο στερεοφωνικό του αμαξιού έπαιζε το φετινό πόνημα των Young Widows. Ε λοιπόν, το Easy Pain ήταν ίσως το μόνο πράγμα που με απέτρεψε απ' το  να τραβήξω χειρόφρενο πάνω στην Ηπείρου, να παρατήσω το γαμήδι με αλαρμ στη μέση του δρόμου, να πάρω τα πράγματά μου απ' το πορτ μπαγκάζ και απλά να παω να φάω ενα σουβλάκι (είχα γανιάσει απ' την πείνα).

Απ' τα πρώτα λεπτά ακρόασης του δίσκου, αντιλαμβάνεσαι πως οι Young Widows αγαπούν τους Jesus Lizard, βαθύτατα. Τους καταλαβαίνω. Και στηρίζω φυσικά, απεριόριστα. Θορυβώδεις κιθάρες, παχύ, χορταστικό μπάσο, Melvins-ο-ειδή τύμπανα, φωνητικά απ' τα έγκατα της κόλασης (Louisville), τίγκα στο reverb ήχος, η συνταγή είναι δοκιμασμένη και απ' οτι φαίνεται οι Young Widows την έχουν τελειοποιήσει. Μιλάμε για έναν απίστευτα κολληματικό δίσκο, μπορεί να παίζει για ώρες στο ρηπήτ, και σε κάθε playthrough να σε πορώνει το ίδιο και ακόμα περισσότερο. Δεν γίνεται να μην μπει το Cool Night ή το Kerosene Girl και να μην πάει ασυναίσθητα το χέρι να ανεβάσει κι άλλο το volume (ενω είναι ήδη στο μάξιμουμ). Μεγάλη μπάντα και τεράστιος δίσκος, απλά και ξεκάθαρα.

#4 Ben Frost - A U R O R A [Bedroom Community]

Σήμερα έβρεχε πάλι. Απ' το πρωί. Ευτυχώς κατάφερα να αλλάξω κάτι επαγγελματικά ραντεβού (η φράση 'επαγγελματικό ραντεβού' κάνει menial tasks όπως 'επισκευή εκτυπωτή' και 'εγκατάσταση antivirus' να ακούγονται τόσο κουλ) και να δουλέψω απ' το σπίτι. Γενικά σήμερα ήταν μέρα για σπίτι. Όσο χουζούρευα ακόμα, μια φίλη μου έστειλε φωτό απο μετακόμιση με καναπέ καλυμμένο με πετσέτες και κουβέρτες να κατεβαίνει με γερανό απο μπαλκόνι μέσα στην μπόρα. Ένιωσα αρκετά τυχερός που ήμουν στο κρεβάτι μου.

Γενικά ψιλοταλαιπωρία οι μετακομίσεις. Εγω προσωπικά δεν το χω καθόλου με την φάση. Είμαι της λογικής του command station/safe house. Το βρίσκεις, σιγουρεύεσαι ότι σου κάνει, ζυγίζεις τα υπέρ και τα κατά και μετά κάνεις ένα merge σε μοριακό επίπεδο με το διαμέρισμα, που θα ζήλευε κι ο Seth Brundle απ' το Fly του Cronenberg. Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο απλά κι εχω φάει αρκετές μετακομίσεις στη μάπα την τελευταία δεκαετία.

Η πλάκα είναι ότι υπάρχει κόσμος που γουστάρει μετακομίσεις. Και δε μιλάω για ιδιοκτήτες μεταφορικών. Εννοώ άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Πως γίνεται τώρα το να βρίσκεις διασκεδαστικό και ενδιαφέρον το πακετάρισμα όλων σου των συμπράγαλων, βιβλίων, δίσκων, σιντι, μηχανημάτων, καλωδίων κλπ σε χαρτόκουτα νουνου, την παράδοσή τους σε τύπους που τα χρησιμοποιούν σαν αυτοσχέδιες κορίνες μπόουλινγκ (μεταφορείς) και μετά το ξεπακετάρισμά τους και τακτοποίηση (που κρατάει μήνες, φυσικά, γιατί πέντε-έξι κούτες με μάλλον άχρηστες μαλακίες δεν θα πάθουν και τίποτα να περάσουν λίγο alone time σε μια γωνία του σαλονιού), πραγματικά μου φαίνεται αδιανόητο.

Πιο αδιανόητο ακόμα κι από αυτό όμως μου φαίνεται το να παίζουν λίστες μπλογκοβίζιον εκεί έξω δίχως Ben Frost στην δεκάδα. Σε τι κόσμο θα φέρετε τα παιδιά σας, εσείς που μπλέξατε και θα κάνετε; Σοβαρά τώρα. Το 'By The Throat' είναι, in retrospect, όχι απλώς ο καλύτερος δίσκος του '09 αλλά ίσως και της δεκαετίεας που πέρασε. Το Solaris του '11, σε συνεργασία με τον Daniel Bjarnason είναι ίσως το καλύτερο σάουντρακ που έχει γραφτεί ποτέ για βιβλίο (και όχι μόνο). Αν ήμουν σίγουρος στην αρχή της χρονιάς για κάποιο δίσκο ότι θα είναι στην φετινή πεντάδα, αυτός ήταν το A U R O R A, για την κυκλοφορία του οποίου μετρούσα αντίστροφα τις ημέρες.

Αναμενόμενα, ο Ben της καρδιάς μας δεν μας απογοητεύει. Με το που ξεκινά ο δίσκος, καταλαβαίνεις ότι αυτό εδω είναι ενα πολύ διαφορετικό θηρίο σε σχέση με το By The Throat. Ο Ben έχει κέφια και αυτό βγαίνει στον θόρυβο. Και είναι πολύς. Ο θόρυβος. Πάνε τα έγχορδα, οι κιθάρες, τα πιάνα και τα λοιπά distractions. Εδω πέρα έχουμε μόνο synths και ένα μάτσο κρουστά, courtesy of Greg Fox & Thor Harris, των Liturgy και Swans αντίστοιχα. 

Κάποιοι ίσως σκεφτούν, 'μα δεν είναι ελαφρώς πισωγύρισμα κάτι τέτοιο, μετά το By The Throat;' Μπα. Όχι. Απεναντίας. Το A U R O RA μπορεί να αποτελείται από πιο 'απλά' υλικά αλλά παραμένει ένα ηχητικό αριστούργημα, σαράντα λεπτά απόλυτα bleak, αγχωτικής, οριακά κινηματογραφικής ατμόσφαιρας, που δεν συγχωρούν μήτε κοπάζουν ούτε για δευτερόλεπτο. Και καθώς πλησιάζει το τέλος του άλμπουμ και σκέφτεσαι, 'οκ, τώρα λογικά θα χαλαρώσουμε λιγάκι', τσαακ, σκάει το A Single Point of Blinding Light και νιώθεις σα να έχεις ήδη κάνει τρείς γύρους σε τρενάκι λούνα παρκ, με τα περιεχόμενα του στομαχιού σου να είναι στο όριο του να εκτοξευθούν στον μπροστινό, βλέποντας γεμάτος ανακούφιση τον τερματισμό να πλησιάζει... και να χάνεται πάλι πίσω σου, καθώς το τρενάκι συνεχίζει και για μπόνους 4ο γύρο. Ε, γι' αυτά τα σαράντα λεπτά, όπως και με την υπόλοιπη δισκογραφία του Frost, θα συζητάμε για χρόνια. Δισκάρα.

#5 United Nations - The Next Four Years [Temporary Residence]

Σήμερα μου έφεραν δύο λάπτοπ για επισκεύη, υποτίθεται για απλό φορμάτ και φρέσκια εγκατάσταση λειτουργικού. 'Το ένα, το Acer, το χρειάζομαι αύριο', λέει ο τύπος. 'Τι παρουσιάζει ακριβώς;' ρωτάω καθώς παραλαμβάνω την τσάντα με τους υπολογιστές. 'Κάνει κάτι κουφά'. Well, that narrows it down.

Κάθομαι στο γραφείο μου λοιπόν, ανοίγω το Acer, πατάω το on και η οθόνη, προφανώς θέλοντας να μπει στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα των ημερών, αποφασίζει να το παίξει στολισμένο δέντρο. Με απλά λόγια, το πάνελ ήταν θρύψαλλα, με κάθε εκατοστό να δείχνει κι ενα διαφορετικό χρώμα, κάτι σαν το space trip στο τέλος του 2001 αλλά με πολύ χειρότερη σκηνοθεσία. 'Κάνει κάτι κουφά', indeed.

Τέλος πάντων. Παραγγέλνω το ανταλλακτικό για το Acer και πιάνω το HP - πόσο χειρότερο μπορεί να είναι; Τουλάχιστον φαίνεται να δουλεύει. Καθώς λοιπόν τραβάω τ' αρχεία του πελάτη απο ένα γαμημένο, προιστορικό installation Windows XP, το οποίο είναι φυσικά σε χειρότερη κατάσταση από γιατρό του WHO στην Δυτική Αφρική που του σκίστηκε η στολή σε χειρουργείο, το μηχάνημα κλείνει. Σε συνδυασμό με τον επιθανάτιο ρόγχο του ανεμιστήρα του, υπέθεσα ότι δεν είχε καθαριστεί ποτέ. Βολικά, η HP, για να αποκτήσεις πρόσβαση στο γαμημένο heatsink, σε υποχρεώνει να κάνεις βίδες κυριολεκτικά όλο το λαπτοπ. 

Ώπερ και εγένετο: η ψύκτρα καθαρίστηκε (τα dust bunnies που βρήκα μέσα της και στον ανεμιστήρα είχαν σχεδόν αναπτύξει δική τους γλώσσα), το λαπτοπ επανασυναρμολογήθηκε και φυσικά αφού είχα βιδώσει και την τελευταία βίδα, ακούω το φρικιαστικό 'τσικ τσικ', τον παγκοσμίως αναγνωρίσιμο ήχο που υποδηλώνει πως κάποια loose βίδα έχει μείνει κάπου μέσα στο μηχάνημα. Σε σημείο εντελώς δυσπρόσιτο, προφανέστατα. Ξανά λοιπόν απ' την αρχή. Μερικές φορές μισώ με πάθος αυτή τη δουλειά.

Τέλος πάντων, εν τέλει όλα καλά στην 2η αποσυναρμολόγηση-επανασυναρμολόγηση. Τα νεύρα μου είναι τσατάλια. Αν ήταν δικό μου το λάπτοπ, θα είχε φύγει εδω και ώρα στον τοίχο. Αλλά δεν είναι. Δεν υπάρχουν πολλά πράγματα που να μπορώ να κάνω για να αποσυμπιέσω την οργή που νιώθω αυτή τη στιγμή για την ομάδα που σχεδίασε και κατασκεύασε αυτό το γαμήδι. Τουλάχιστον μπορώ πάντα να βάλω να παίξει το Next Four Years στο πικάπ. 

Το τυπου Black Flag font στο λογότυπο της μπάντας σε προιδεάζει για κάτι καλό. Μετά διαβάζεις τον τίτλο του άλμπουμ και χαμογελάς. Το εξώφυλλο αποτελείται ουσιαστικά από την δαιδαλώδη αλληλογραφία ανάμεσα στην μπάντα και τα Ηνωμένα Έθνη σχετικά με το copyright του ονόματος. 'Εδω είμαστε', σκέφτεσαι. Και πατάς λοιπόν το play, ανυποψίαστος, μη έχοντας ιδέα τι θα επακολουθήσει.

Αν ήξερες ότι οι United Nations αποτελούνται από μέλη των Glassjaw, Thursday και Converge ίσως και να είχες προετοιμάσει τον εαυτό σου για το Serious Business. Και πάλι όμως, όσο homework και να χεις κάνει, το πρώτο κομμάτι του αριστουργηματικού αυτού 'screamo power-violence' φετινού τους δίσκου, όπως αυτοχαρακτηρίζεται η μπάντα, σου άρπαζει με βία το σαγόνι και το καρφώνει με ταβανόπροκες στο πάτωμα. "When I was a boy, they called me kid Lacan. Then in school, the teachers called me teen Camus. Now, no one calls me anything." Ποιός το κάνει το καμός; Οι United Nations κάνουν το καμός. Για τα επόμενα 30 λεπτά είσαι στο απόλυτο έλεός τους, με κάθε κομμάτι να σου κάνει τη μούρη κρέας. Ειδικά αυτό το F#A#$, σοκ και δέος! Βλέπεις track length 7μιση λεπτά και σκέφτεσαι 'ωχ, πέσανε κι αυτοί στην παγίδα του "έπους"; βαριέμαι και στη σκέψη μόνο'. Φυσικά, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Κανένας απολύτως. Αν είναι έτσι τα επόμενα τέσσερα χρόνια, όλα καλά παιδιά. Νομίζω.