Back, big as life and twice as ugly!

 ...ή αλλιώς, ώρα για λίστα. Αλλά προτρέχω.

Ναι, κι όμως, ζω ακόμα. Ο τελευταίος μήνας πέρασε χωρίς να το καταλάβω, έγιναν τόσα πολλά με αποτέλεσμα το μπλόγκ να μπεί σε δεύτερη μοίρα.

Ελπίζω μέσα στο επόμενο διάστημα να μπορέσω να συμμαζέψω και να ποστάρω κάποιες σκέψεις σχετικά με τα πρόσφατα γεγονότα.

Μέχρι τότε, κι επειδή έχω λίγο χρόνο απόψε, ορίστε μια σύντομη λίστα με τους 20 αγαπημένους δίσκους του 2011 μέχρι στιγμής. Βασικά 22  είναι οι δίσκοι, βαριέμαι ν' αρχίσω να ψυχαναγκάζομαι απο τώρα, τον Δεκέμβρη θα πέσει γερό ψαλίδι, μέχρι τότε μπορώ να βάζω όσους δίσκους θέλω στις λίστες μου. Οκ;

Γαμημένες λίστες. Παίζει η εξής αντίφαση: λατρεύω μεν τις λίστες και την διαδικασία πίσω απ' αυτές αλλά πάντα μου την δίνανε αυτά τα μπλόγκ που ήταν γεμάτα ποστ με λίστες τέτοιου τύπου. Και αυτό είναι ενα μπλόγκ οπου το 1 στα 3 πόστ είναι λίστα. Μάλλον όσοι δεν μπορούν να γράψουν κάτι ενδιαφέρον γράφουν λίστες. Oh well.

Φύγαμε λοιπόν, in no particular order (όπως μου 'ρχονται):

 Crystal Stilts - In Love With Oblivion

Για την δισκάρα των Crystal Stilts ότι μπορούσα να γράψω το έχω γράψει πιο κάτω.

 Liturgy - Aesthetica

Θέλω όταν βρω λίγο χρόνο να ετοιμάσω ενα πόστ αφιερωμένο στο επονομαζόμενο 'hipster black metal' όπως το χαρακτηρίζουν διάφοροι υπερβόρειοι haters. Γαμώ τους κολλημένους με corpse paint, ξεκολλάτε, οι τυπάδες μας έκαναν το μυαλό κιμά με το Renihilation του 2009 και φέτος γύρισαν για τα sloppy seconds, τα οποία μονο sloppy δεν είναι. Απλά ήθελα να χρησιμοποιήσω την φράση. Δισκάρα.

 The Kills - Blood Pressures

 Με είχε ξενερώσει ο προηγούμενος δίσκος, σε βαθμό εξοργιστικό, τους είχα ψιλοξεγράψει βασικά, αλλά έσκασε αυτό εδώ και μ' έκανε να συνειδητοποιήσω οτι είμαι περισσότερο μαλάκας απ' οτι πίστευα. Μαθαίνεις κάτι καινούριο κάθε μέρα!

Six Organs Of Admittance - Asleep On The Floodplain

 Ben Chasny ρε. Τι να πει κανείς. Για εκείνα τα βράδια που σου σκάει στο δόξα πατρί η υπαρξιακή 'γλυκιά αδιαφορία του κόσμου'.

Bass Drum Of Death - GB City

Δίσκος-Viagra, rawk φάση, κομμάτια που μπορούν άνετα να σε κάνουν να μπείς στο αντίθετο ρεύμα ουρλιάζοντας ανάμεσα στα πανικοβλημένα κορναρίσματα, 'ΕΛΑΤΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ!' Τι άλλο να θελήσει κανείς; Γαμάτοι όσο και το όνομά τους!

Battles - Gloss Drop

 Κάτι μέσα μου ήταν βέβαιο πως το καινούριο πόνημα των Battles θα ήταν μέσα σε μια τέτοιου είδους λίστα παρά την αποχώρηση του Tyondai. Τελικά αυτό το κάτι είχε δίκιο. Το album closer με τον άρρρρωστο Yamantaka Eye είναι ψαρωτικά, παρανοικά πορωτικό.

Belong - Common Era

  

Μια απ' τις προτάσεις του Raggedy Man, ο οποίος σπανιώς - τρομακτικά σπανίως βασικά -  πέφτει έξω. Διάχυτη shoegazeίλα, θόρυβος, μελωδίες, απόκοσμα φωνητικά, απ' τους δίσκους που μετά την ακρόαση νιώθεις μια περίεργα όμορφη ανακούφιση, σαν όλα να είναι... καλά. Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς.

Dirty Beaches - Badlands

Αντιγράφω απ' το post του Raggedy Man:

"Άμα γουστάρεις Suicide θα αρρωστήσεις. Απλά είναι τα πράματα ρε. Τι να αναλύσω τώρα. Τελείωσε το ρηβιού, πάει.
Μαλάκα, παίζει να είναι η δεύτερη φορά που αντί για φωτό ό,τι να 'ναι βάζω το εξώφυλλο δίσκου... Νταξ, κάτι κατεβατά για πέντε - έξι LP μαζεμένα δε μετράνε. Λοιπόν, γαμάει το έργο... Το ξεκαθαρίσαμε; Τέλεια..."

Deafheaven - Roads To Judah

 Αντιγράφω τα tags απ' το what.cd:

"experimental, hardcore, black.metal, post.rock, shoegaze"

Need I say more? Κλασσικά, haters gonna hate...

Grouper - Alien Observer

Η Grouper (κατα κόσμον Liz Harris) είναι πολύ περίεργη περίπτωση. Σίγουρα δεν είναι άνθρωπος. Δεν μπορεί. Ίσως πρόκειται για εξωγήινο omnipotent, omnipresent intelligence, κάτι σαν τον Q απ' το Star Trek: The Next Generation. 'Alien Observer' - fitting. Ποιός ξέρει. Όπως και να 'χει, κάνει μουσική τόσο όμορφη που σου θυμίζει οτι υπάρχει ασύλληπτη ομορφιά εκει έξω, όσο κυνικός και να είσαι. Καλοκαιρινό ξημέρωμα, meet your soundtrack.

 James Blake - James Blake

 Πολύς ντόρος έγινε μ' αυτό το άλμπουμ. Άξιζε όμως; Και με το παραπάνω. Ακούγοντάς το πρώτη φορά ένιωσα όπως όταν πρωτοάκουσα την τελευταία δισκάρα των Portishead. Fucking sold. Ο τύπος είναι ιδιοφυία. 

Jesu - Ascension

 Justin Broadrick είναι αυτός, δεν γίνεται να λείπει απο τέτοιες λίστες. Νομίζω η καλύτερη στιγμή των Jesu μέχρι στιγμής. Και θεικό εξώφυλλο.

 The Men - Leave Home

Καταραμένη Sacred Bones, πόσα μυαλά έχεις κάψει ανεπανόρθωτα φέτος; Χαλαρά η αγαπημένη μου δισκογραφική τον τελευταίο καιρό. Η αισθητική της είναι ανυπέρβλητη. Απλά δείτε τα εξώφυλλά της. Αλλά θα μου πείς 'όμορφος στο μάτι δίσκος χρησιμεύει μόνο για διακοσμητικό'. Και θα 'χεις δίκιο - αλλά αυτό εδώ το άλμπουμ δεν είναι μόνο καλό, είναι αριστούργημα με όλη την (βαρύγδουπη) έννοια της λέξης. Απ' αυτά που σε κάνουν να νιώθεις τυχερός που είσαι εδώ, τώρα, αυτή τη στιγμή και τ' ακούς.

 IceAge - New Brigade

Κολασμένο Δανέζικο post-punk που δείχνει σε όλους τους wannabe post punks πώς γίνεται. Για κάποιο λόγο μου έφερε στο μυαλό σκηνές απο ταινίες του Sam Peckinpah. Πιο true δε γίνεται.

 Cold Cave - Cherish The Light Years

 Ξέρω οτι ανήκω στην μειοψηφία, τελικά αυτός ο δίσκος μάλλον δεν ενθουσίασε κανέναν όσο το πρώτο άλμπουμ, αλλά τι να κάνω, I'm a sucker for synths... Το λάτρεψα σε βαθμό παράνοιας.

 Radiohead - The King Of Limbs

 Ε ναι.

Snowman - Absence 

Ύπουλο άλμπουμ.. Άργησε αρκετά να μου τα σκάσει. Δεν είναι 'The Horse, The Rat And The Swan' αλλά απ' την άλλη τίποτα δεν είναι σαν εκείνο τον δίσκο. Δώστου όμως λίγο χρόνο του Absence και τσοοούπ.. βυθίζεσαι στην λαγουδότρυπα μέχρι να πεις 'Α'.

The Twilight Singers - Dynamite Steps

 Η σουρεάλ λάιβ εμφάνισή τους στο Ράδιο Αρβύλα (!?) λίγο έλλειψε να τους στοιχήσει την θέση στην λίστα αυτή (ξέρω, ξέρω, θα ήταν ένα μεγάλο πλήγμα για την μπάντα κλπ.) Παρ' όλα αυτά όλοι κάνουμε λάθη, και εξάλλου πρόκειται για δισκάρα οπότε.. γουέλκαμ μπακ του δε λίστ Greg.

TV Ghost - Mass Dream

 Έσκασε απο το πουθενά και τα γάμησε όλα. Είναι απ' αυτές τις μπάντες που τις ακούς και δεν μπορείς παρα να αναφωνήσεις, 'ΠΟΥ ΣΤΟ ΠΟΥΤΣΟ ΕΙΣΑΣΤΑΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ!;' Άρρωστο...

 Wye Oak - Civilian

Αυτός ο δίσκος βαράει αλύπητα σε πολλαπλά αδύναμα σημεία μου. Προσπαθώ να βρώ λόγους για να κράξω - δεν ξέρω γιατί, μερικές μπάντες μου βγάζουν κάποιου είδους σαδισμό, ίσως φταίνε τα στερεότυπα - και απλά δεν μπορώ. Το αντίθετο μάλιστα. Παίζει στο ρηπήτ το γαμίδι. Παραδέχομαι την ήττα μου και υποκλίνομαι στο Civilian.

The Antlers - Burst Apart

Πάμε ξανά για να το εμπεδώσετε:

Αυτός ο δίσκος βαράει αλύπητα σε πολλαπλά αδύναμα σημεία μου. Προσπαθώ να βρώ λόγους για να κράξω - δεν ξέρω γιατί, μερικές μπάντες μου βγάζουν κάποιου είδους σαδισμό, ίσως φταίνε τα στερεότυπα - και απλά δεν μπορώ. Το αντίθετο μάλιστα. Παίζει στο ρηπήτ το γαμίδι. Παραδέχομαι την ήττα μου και υποκλίνομαι στο Burst Apart.

P.S. Φυσικά έχω ξεχάσει δίσκους, δεν είμαι καν σίγουρος αν αυτή η λίστα αποτελείται απο 22 δίσκους όπως αναφέρω πιο πάνω. Παραείμαι κουρασμένος για τέτοιες λεπτομέρειες. Αυτά.

Κι όμως, ανανεώνεται που και πού...

Συνειδητοποίησα σήμερα πως το τελευταίο ποστ ανέβηκε 20 μέρες πριν. Δεν το λες και μικρό διάστημα για τα ιντερνετικά δεδομένα. Ώρα για ενα μικρό update λοιπόν.

Συνέβησαν αρκετά μέσα σ' αυτό το διάστημα. Καταρχάς έλαβε χώρα το ανυπέρβλητο, επικό λάιβ των Swans που μου βιάσε (επανειλλημένα) το μυαλό σε βαθμό που θεωρούσα πλέον ανέφικτο. Μετά το τέλος του σχεδόν δίωρου σέτ ένιωθα σαν εκείνο τον μάλλον τρομακτικό τύπο στα χαρακώματα της γέφυρας Do Long στο Apocalypse Now, με το περιδέραιο απο δόντια. Που τον ρωτάει ο Martin Sheen, 'Soldier, do you know who's in command here?' κι αυτός ατάραχος, με ενα κενό βλέμμα στα κοκκινισμένα του μάτια του απαντά απλά 'Yeah.', ενώ τα mortar των Vietcong σκάνε παντού ολόγυρα. Κάθε κομμάτι, κάθε νότα, ήταν γροθιά στο στομάχι - και με ήχο τσούκι (look it up). Στο 'Sex, God, Sex' ο Gira, μοιάζοντας επικίνδυνα με ψυχασθενή ιεροκύρηκα, νομιζω κόντεψε να με κάνει να νιώσω το equivalent θρησκευτικής εμπειρίας. Δεν θα μακρυγορήσω άλλο. Ο Raggedy Man για ακόμα μια φορά δίνει ρέστα, περιγράφοντας εδώ την κατανυκτική εμπειρία εκείνης της βραδίας με τον τρόπο που της αρμόζει. Εκτός απροόπτου, νομίζω οτι μπορούμε να μιλάμε με σιγουριά για το live της χρονιάς.

Γενικά συναυλιακά το 2011 πάει γαμώ μέχρι στιγμής. Πέραν της -on another level- εμφάνισης των Swans, ξεχωρίζω την λαιβάρα των Electric Wizard. Είναι μεγάλη μπάντα ρε γαμώτο. Τεράστια. Και το απέδειξαν εκείνο το βράδυ του Σαββάτου στο Gagarin με το παραπάνω. Άψογο σέτλιστ, απίστευτος ήχος-αμόνι ACME (τουλάχιστον απο κεί που καθόμουν), ενέργεια τρελή, πως να το πω, fun ρε, ο ορισμός του balls-out fun live. Το βαρύ κι ασήκωτο groovίζων doom της μπάντας συνόδευαν sexploitation films των δεκαετιών '60-'70 που προβάλλονταν καθ' όλη την διάρκεια. Ως επι το πλείστον μου την σπάνε οι βιντεοπροβολές σε συναυλίες, ειδικά οταν θυμίζουν απάλευτα video art τύπου Booze (Red Sparowes, εσάς κοιτάζω!) αλλά σ' αυτή την περίπτωση βγάζω το καπέλο μου στην μπάντα. Δηλαδή θα το έβγαζα, αν φορούσα. Φυσικά οι Electric Wizard δίχως ψυχεδελικές ουσίες είναι σαν διαμέρισμα δίχως μπαλκόνι, και το κοινό είχε φροντίσει όχι απλώς για μπαλκόνι αλλά για παράνομο ημιυπαίθριο: ποτέ άλλωτε δεν έχει παίξει τέτοιο ντουμάνι μέσα στο Gagarin. Και επεισόδια 'Ρετιρέ' να έπαιζαν πίσω απ' την μπάντα δεν νομίζω να είχε πρόβλημα κανείς. Για την ακρίβεια, ο κόσμος δεν έλεγε να σπάσει μετά το τέλος του σετ, οπότε τα παλικάρια (και η cool τύπισσα) απ' το Dorset βγήκανε για encore και μας αποτελείωσαν με το επικό Funeralopolis. Κι ο Jus που λογικά θα του 'χε σπάσει η μύτη εκει μέσα, έσκασε κι ένα δίφυλλο, έτσι για το καλό. Good High times.

Πέραν των συναυλιών, και μένοντας στα μουσικά, ομολογώ οτι σαν μαλάκας τόσο καιρό αγνοούσα την ιδιοφυία του Jerome Reuter, ή αλλιώς Rome. Είχα ακούσει διάσπαρτα κομμάτια απο δω κι απο κει, αλλά κάτι το Λουξεμβούργο που σαν χώρα προέλευσης φέρνει άσχημους συνειρμούς (Eurovision κλπ.), κάτι το υπερβολικά goth fanbase, δεν είχα αξιωθεί να διερευνήσω περαιτέρω την φάση του (δηλαδή να κατεβάσω ν' ακούσω ένα άλμπουμ στην εντέλειά του). Έ, μετά απο φιλική παρότρυνση, το έκανα. Κι έπαθα πλάκα. Πέντε άλμπουμ, όλα διαμάντια. Το 'Flowers From Exile' του 2009 είναι αυτό που έχω λιώσει περισσότερο και αυτό που προτείνω για πρώτη ακρόαση. Αριστούργημα με θεματολογία απ' τον Ισπανικό Εμφύλιο. Neofolk ta life, ρε!

Αυτά τα ολίγα μέχρι στιγμής. Κάποια στιγμή πρέπει να αξιωθώ να γράψω και για το Portal 2 που είναι απλά συγκλονιστικό. Αλλά πρέπει να το τερματίσω 2-3 φορές ακόμα.

Με αφορμή τον δίσκο του Ulrich Schnauss “Α Strangely Isolated Place”

Χθες βράδυ έλαβα στο μέηλ μου το παρακάτω κείμενο απο τον Γάκη. Όπως κάθε φορά, το παραθέτω αυτούσιο.

Ξεμπέρδεψε τα καλώδια του mp3. Για την ακρίβεια τα ξεμπέρδευε για ώρα. Το εκλάμβανε πάντα σαν προετοιμασία του επόμενου βήματος του που ήταν να πατήσει το play. Η τεχνολογία για ακόμη μια φορά τον είχε ξεπεράσει αλλά ελάχιστα τον ενδιέφερε. Αγαπούσε τη σπασμένη οθόνη και τα μπερδεμένα καλώδια περισσότερο από οποιοδήποτε καινούριο, ψυχρό τεχνολογικό κατασκεύασμα. Το δέσιμο του με την ύλη είχε οπωσδήποτε ιδεαλιστικές καταβολές.

Η σκέψη του αυτή άρχισε να διογκώνεται σαν αφρός σιλικόνης στο κεφάλι του. Ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς και όλοι έτρεχαν να κάνουν τα τελευταία ψώνια. Κρατούσε και αυτός μια χαριτωμένη ροζ στολή ραδιενέργειας που είχε πάρει για το ανιψάκι του.

Η τεραστίων διαστάσεων φωτεινή πινακίδα έτοιμη να ανάψει την κατάλληλη στιγμή δεν άφηνε περιθώρια αμφιβολίας. Ήταν όντως παραμονή πρωτοχρονιάς του 2030. Είχε σχεδόν ξεχάσει το πέρασμα του χρόνου πριν έρθει αντιμέτωπος με την εν λόγω πινακίδα. Το πρωί είχε αποφασίσει να αφαιρέσει στο ξύρισμα τις αγαπημένες του φαβορίτες στην προσπάθεια να λιγοστέψουν οι λευκές τρίχες του προσώπου του. Κοντοστεκόταν σε οποιαδήποτε ανακλαστική επιφάνεια συναντούσε προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό του πως έδειχνε λιγότερο γερασμένος.

Οι σειρήνες για πολλοστή φορά την τελευταία βδομάδα άρχισαν να ουρλιάζουν. Πανικόβλητος κόσμος κρατώντας σφιχτά τις τσάντες των αγορών στα χέρια, έτρεξε να βρει καταφύγιο σε υπόστεγα και μαγαζιά. Μια ακόμα όξινη βροχή είχε αρχίσει το καθοδικό της ταξίδι προς την άρρωστη άσφαλτο. Αυτή τη φορά θεώρησε πως είναι εξαιρετικά μάταιο να στριμωχτεί και αυτός κάτω από τα υπόστεγα. Είχε άλλωστε μόλις ξεμπερδέψει τα ακουστικά. Τα έβαλε στα αυτιά του και άναψε τσιγάρο.

Ulrich Schnauss. Ποιος να τον θυμόταν τώρα πια; Ήξερε πως στον ολοένα συρρικνούμενο ανθρώπινο πολιτισμό η μουσική αποτελούσε πολυτέλεια. Πόσο μάλλον ένας άγνωστος τύπος από μια πόλη που κάποτε λεγόταν Kiel. Ένα κρύο, ομιχλώδες λιμάνι της Βαλτικής με την παγκόσμια μελαγχολία να βαραίνει τις πλάτες του. Ο Ulrich σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μιας ξεχασμένης πόλης, του φαινόταν σαν φιγούρα πιο οικεία από ποτέ. Α Strangely Isolated Place.

H μουσική του εξαιρετικά διακριτική, σπάνια μπορούσε να επιβληθεί πάνω στου θορύβους της πόλης. Μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο σαν μαλακό υπόστρωμα που πάνω του ξάπλωναν σκέψεις, ήχοι και εικόνες και έπαιρναν νέα μορφή. Η μουσική του είχε όμως και αυτή τη γαμημένη δύναμη της υπομονής. Τη δύναμη αυτή που τη συναντά κανείς στα σωθικά του Προμηθέα, στις επαναλαμβανόμενες σταγόνες που τελικά τρυπούν το μάρμαρο και σε αυτούς που προσπαθούν να αλλάξουν τον κόσμο κρατώντας πέτρες απέναντι σε πολυβόλα.

Το τσιγάρο του είχε νοτίσει από τη βροχή. Σιχάθηκε και το πέταξε. Από πίσω του ακούστηκε μια φωνή σε απόγνωση: «Που πάτε κύριε; H βροχή είναι όξινη. Δεν ακούσατε τις σειρήνες;» Αύξησε κι άλλο την ένταση. Ακουγόταν  τώρα καθαρά σε σχέση με τους εξωτερικούς ήχους το In all the wrong places. Ένιωθε τη μουσική σαν βιτριόλι που κυλά στις φωνητικές του χορδές και τις καίει. Κάθε ανάγκη για να μιλήσει είχε εξαφανιστεί.

Μια ψυχωτική αισιοδοξία σχηματίστηκε στους νευρώνες του εγκεφάλου του βλέποντας ότι ο πολιτισμός που του επέβαλαν να αγαπάει κρατιέται στη ζωή μόνο με μηχανική υποστήριξη. Όση παρακεταμόλη και να καταναλωνόταν πια δεν θα μπορούσε να σταματήσει τον πόνο της ύπαρξης. Μπορούσε επιτέλους να απολαύσει αυτόν τον δίσκο με λιγότερες ψευδαισθήσεις.

Μπήκε στο λεωφορείο της γραμμής. Σε μισή ώρα ήταν σπίτι του. Έβαλε τα μουσκεμένα ρούχα σε πλαστική σακούλα όπως τον είχε προειδοποιήσει το ανακοινωθέν της κυβέρνησης. Έβαλε τις παντόφλες του και κάθισε στον καναπέ να χαζέψει το πρωτοχρονιάτικο πρόγραμμα. Σε λίγο πλησίαζε 12.  2030 και ακόμα συνεχίζει να υπάρχει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Γάκης

Crystal Stilts - In Love With Oblivion

Έκανα μια αναδιαμόρφωση, ας πούμε, του δωματίου μου πριν μερικές μέρες. Χμμ... Το 'αναδιαμόρφωση' ακούγεται υπερβολικά σοβαρό. Βασικά έφτιαξα μερικές στοίβες απο πράγματα γκρεμίζοντας κάποιες παλιότερες. Μερικοί μετακινούν τα έπιπλα, εγώ εγείρω στοίβες. Η διαδικασία αυτή γίνεται σπάνια και είναι συνήθως επίπονη αλλά ποτέ άκαρπη: που και πού φέρνει στην επιφάνεια αντικείμενα απο το μακρινό παρελθόν της νιότης μου. Αυτή την φορά οι ανασκαφές ξέθαψαν ενα γαμηστερό επετειακό τεύχος-ανθολογία του 'Amazing Stories'.

Μιλάμε για τεράστια λατρεία, σε βαθμό ψυχιατρικό ίσως. Μαζί με το 'Asimov's Science Fiction', τα short story collections των Clarke, Asimov, Elison, Le Guin κλπ. και μια ξεφτισμένη, βγαλμένη απ' τα βάθη της δεκαετίας του '70 κόπια του 'Ανθολογία Σοβιετικής Επιστημονικής Φαντασίας' των εκδόσεων Κάκτος (!) την οποία είχα ανακαλύψει στην βιβλιοθήκη των γονιών μου δίπλα σε κάτι κόμικ του Milo Manara, το 'Amazing Stories' κατανάλωσε τεράστιο αριθμό ωρών απ' την μάλλον μοναχική μου εφηβεία. Οριακά περισσότερο απ' οτι τα κόμικ του Manara.

Πέραν των hard scifi ιστοριών, το περιοδικό αυτό φιλοξενούσε και πιο ανάλαφρες, πιο pulp αν θέλετε, ιστορίες. Μπορεί να μην το παραδεχόμουν τότε για να μην χάσω το nerd cred, αλλά η αλήθεια είναι οτι τις λάτρευα. Στην συλλογή που ξέθαψα λοιπόν, με τον μάλλον αδιάφορο τίτλο 'More Amazing Stories', υπήρχε μεταξύ άλλων ένα απίστευτο short story με τίτλο 'Eat at Joe's' κάποιου κύριου Kiel Stewart. Ο τίτλος προιδεάζει για κάτι γαμάτο, και ο Stewart δεν απογοητεύει.

Η ιστορία αυτή ξεκινά σ' ένα παρακμιακό Αμερικάνικο diner, ξέρετε, το κλασσικό στερεότυπο με τα κόκκινα καθίσματα, την σερβιτόρα που προτείνει πάντα το 'special' και τους 4-5 σταθερούς θαμώνες οι οποίοι καρφώνουν επίμονα τον οποιοδήποτε ξένο τολμήσει να πατήσει το πόδι του εντός του establishment. Ένας απ' αυτούς τους locals λοιπόν, ζητώντας ένα refill της κούπας του με καφέ, ξεκινά να αφηγείται στους φίλους του το πώς μερικές ώρες πριν είδε με τα ίδια του τα μάτια το νεκρό απ' την δεκαετία του '80 είδωλό του, τον Roy Orbison.

Ας είμαστε ειλικρινείς: πάντα υπήρχε κάτι περίεργο στον Roy Orbison. Διόρθωση: κάτι περίεργα γαμάτο. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, αξίζει να διαβάσει κανείς την ιστορία, λίγες σελίδες είναι εξάλλου, και ADD να 'χεις θα τα βγάλεις πέρα. Τώρα θα μου πείτε, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το τελευταίο πόνημα των Crystal Stilts... και θα χετε δίκιο.

Ειλικρινά, δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Αυτό που μπορώ να πώ με σιγουριά είναι οτι ακούγοντας το 'In Love With Oblivion', η ιστορία αυτή έσκασε στο μυαλό μου σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα, παρά το γεγονός οτι διαμεσολαβούσαν 15 περίπου χρόνια απ' την τελευταία φορά που την διάβασα. Ίσως φταίει το εξώφυλλο ή οι τίτλοι των κομματιών ή η κολασμένη, προερχόμενη  απ' τον άλλο κόσμο φωνή του frontman Brad Hargett, ίσως πάλι φταίει η διάχυτη 'double feature, science fiction' νοσταλγική ατμόσφαιρα που αποπνέει ο ήχος τους - πραγματικά δεν ξέρω.

Ακούγοντας τον δίσκο νομίζεις οτι βρίσκεσαι σε παρακμιακό drive-in, καθισμένος στο λευκό, δερμάτινο κάθισμα μιας Buick του '58 μ' ένα τεράστιο κουτί βουτυρωμένο ποπ κόρν στο χέρι ενώ στην οθόνη η Vampira ετοιμάζεται να ξεπαστρέψει τους gravediggers στην πρώτη σκηνή του Plan 9 From Outer Space. Νιώθεις την έξαψη 10χρονου αγοριού που έχει κάνει κομπίνα για να μπεί σε βραδινή προβολή του ακατάλληλου Forbidden Planet και χέζεται πάνω του στην φάση με το αόρατο τέρας. Κλείνοντας λίγο τα μάτια, μπορείς να φανταστείς τον μακιγιαρισμένο Dean 'Blue Velvet' Stockwell (one suave motherfucker!), με την λάμπα-μικρόφωνο, να ακολουθεί το θεικό lip synch του 'In Dreams' με μια εξίσου εξωφρενική εκτέλεση του Precarious Stair. Περίεργα πράγματα.

Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο έντονα μου σκάει αυτό το Orbison connection. Και είναι τρελό: φαινομενικά ο Hargett και ο Orbison δεν έχουν απολύτως τίποτα κοινό, εκτός ίσως απ' το  γούστο στα γυαλιά ηλίου. Νομίζω πως και οι δύο μου βγάζουν το ίδιο είδος γλυκιάς μελαγχολίας, αυτή που σου σκάει περίεργες ώρες, συνήθως βράδυ, και την γουστάρεις όσο τίποτε άλλο, κι ας μην το παραδέχεσαι ούτε στον ίδιο τον εαυτό σου. Σαν μια μεταμεσονύκτια προβολή του 'Tarantula', ένα πράγμα.
 

Τέλος πάντων. Αυτό το κείμενο με δυσκόλεψε πολύ. Για να 'μαι ειλικρινής, δεν θα το πόσταρα αν δεν ήθελα τόσο πολύ να γράψω κάτι γι' αυτό τον δίσκο, έστω και κάτι πρόχειρο. Μιλάμε για απίστευτη αλμπουμάρα η οποία μπαίνει με τρομακτική άνεση στα καλύτερα ακούσματα του 2011. Είναι τέχνη ρε, που θα λεγε κι ο Raggedy Man, ανεπιτήδευτη τέχνη.

Και ναι, πιστεύω ακράδαντα πως αν ο Roy Orbison ξετρύπωνε απ' τον τάφο του ένα ωραίο βράδυ με πανσέληνο, θα ξεσκόνιζε το σακάκι του, θα φορούσε τα αραχνιασμένα Wayfarer του (λογικά με αυτά θα τον θάψανε), θα ξέθαβε την ξεθωριασμένη του Gibson, θα καθάριζε την - με πεθαμενατζίδικη χροιά πλέον - φωνή του και θα ξεκινούσε προς την κοντινότερη πόλη με στόχο να δημιουργήσει μια μπάντα σαν τους Crystal Stilts - κι όλα αυτά σιγοτραγουδώντας τoυς στοίχους του 'Death Is What We Live For'.

Και ποιός ξέρει, πολύ πιθανόν να σταματούσε για μια ζεστή κούπα καφέ σ' ένα 'OPEN 24HRS' diner πάνω στον αυτοκινητόδρομο, κάτι σαν αυτό που περιγράφει ο Stewart...

"Joe's. Right at the crossroads. The power point.
Joe's is a diner, the kind they used to make, not some yuppi-fied decorator box. Could be it's even older than India ink. The magic part is older still.
My footsteps light, I turned back to look at the blinking neon sign.
'Eat at Joe's'.
Where it's always three A.M.
Where I set the magic free."

Φόρος τιμής στην μελαγχολία

Το παρακάτω κείμενο το έστειλε ο κολλητός μου ζητώντας μου να το ποστάρω εκ μέρους του.

Τσόντες, σήριαλ, facebook και παιχνίδια στο PC. Μοναξιά; Ναι την είχε πολεμήσει. Αν και ο πόλεμος αυτός γινόταν μόνο για αυτοσυνείδηση. Η εξαφάνιση του εχθρού αποκλείεται. Η αρρώστια είχε προχωρήσει. Τα κύτταρα του ασθενή είχαν αρχίσει ήδη να διαλύουν το σώμα του.  Οι φλέβες κάτω από το δέρμα στους κροτάφους του πάλλονταν. Πίεσε με το χέρι του την περιοχή περιμένοντας μάταια να περάσει ο πόνος.

Η μελαγχολία δεν προκύπτει από συγκεκριμένες αιτίες. Εμφανίζεται ύστερα από ένα τραγούδι ή μετά από παρατεταμένη παρατήρηση των σημαδιών του απέναντι άσπρου τοίχου. Συνήθως πάντως ακολουθεί μια ατελείωτη εποχή συστολής. Τη στιγμή που νιώθεις την πυκνότητα σου άπειρη και τον όγκο σου μηδαμινό.  Άναψε ακόμα ένα τσιγάρο στο σκοτάδι.

Η αντικειμενικότητα τον εγκαταλείπει όλο και περισσότερο.  Κυψέλη. 12 και 5. Κάτω από το παράθυρο η γκόμενα από νέον του χαμογελά. Αμετακίνητη στην πινακίδα του ίδιου κωλόμπαρου εδώ και χρόνια. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να αλλάξει την λάμπα του ποδιού της. Εδώ και μερικούς μήνες στέκει κουτσή.

Προσπαθεί κάτι να γράψει. Στοιχεία της αντίστασης πριν από τον πανικό που σε στοιχειώνει. Αν είναι τυχερός και περάσει η νύχτα, αύριο έχει κανονίσει δουλειές από το πρωί. Θα ξεχαστεί. Αρκεί να βρει ένα τρόπο να περνά τις νύχτες.  Έβαλε να ακούσει μουσική. Την έκλεισε. Όσα συγκροτήματα αγαπούσε φορούσαν τώρα γυαλιά πρεσβυωπίας. Ανοίγει και κλείνει το ψυγείο. Έχει φάει ένα κάρο μαλακίες  από την αμηχανία του. Πατατάκια, μπισκότα, μίλκο, κρακεράκια, σκατά. Έβαλε να δει μια ταινία και μετά από πέντε λεπτά την έβγαλε.

Είδε το ρολόι πίσω από το κεφάλι του. Συνειδητοποίησε ότι εδώ και μισή ώρα έβλεπε χιόνια στην τηλεόραση. Άλλαξε κανάλι. Διαφημίσεις.  Άλλαξε ξανά. Σε μια κατσαρόλα βάζουμε το ελαιόλαδο να καεί και σοτάρουμε το κρέας για 4-5 λεπτά. Κατόπιν σοτάρουμε το κρεμμύδι, το σουσάμι για 2-3 λεπτά και σβήνουμε με το κρασί.

Είχε το κινητό στο αθόρυβο. Ελπίζει όμως να ακούσει τη συχνότητα των ηχείων του υπολογιστή να παραμορφώνεται. Επίτηδες είχε αφήσει το κινητό δίπλα τους. Ακόμα ελπίζει πως κάτι μπορεί να αλλάξει τη νύχτα.  Κοιτάει κατάφατσα το βιβλίο και δεν διαβάζει. Ώρες τώρα στην ίδια πρόταση. Θα μπορούσε να την επαναλάβει μηχανικά χωρίς όμως να τον απασχολεί το νόημα της.

Βλέπει  απέναντι την ελληνική σημαία του γείτονα. Σκέφτεται πως είναι δύσκολο να ζεις σε μια χώρα που το πιθανότερο είναι να πεθάνει πριν από σένα και ταυτόχρονα πόσο θα ήθελε να τη χώσει μαζί με το κοντάρι στον κώλο της πρώτης γριάς που θα συναντούσε αύριο το πρωί. Πριν τελειώσει τη σκέψη σκοντάφτει σε μια στοίβα από βιβλία. Από κάτω ακούγονται καθαρά σειρήνες, μπάτσοι, μια ξένη γλώσσα και ένας που τραγουδά Τερλέγκα.

Κάνει κρύο. Η λαδωμένη πιτζάμα δεν βοηθά ιδιαίτερα. Στέκει μόνος. Υπαρκτός με όλους του όρους.  Υψόμετρο στιγμής η αντοχή του. Χωρίς τις ρίζες. Ιπτάμενο θηρίο ερωτημάτων. Αιωρείται πάνω από βρώμικα φλιτζάνια, χθεσινές εφημερίδες, πεταμένους ταξιδιωτικούς οδηγούς και χάρτες. Αυτή είναι η πάλη των στιγμών. Η ύλη γύρω αναίσθητη.

Ήξερε πως η περιγραφή αυτής της νύχτας δεν θα ήταν χρήσιμη σε κανέναν. Τίποτα σημαντικό δεν συνέβη. Μια ασήμαντη νύχτα σε μια πόλη στην άκρη της Γης. Ένα μέρος ελάχιστα υπολογίσιμο στο χώρο και στο χρόνο. Και όμως ήξερε τη σημασία της νύχτας εκείνης. Ήταν το υπόδειγμα για το πώς πέρασαν και θα περάσουν οι περισσότερες νύχτες της ζωής του. Ξάπλωσε με τα μάτια ανοιχτά στο σκοτάδι. Πίστευε ολοένα και περισσότερο πως η μοναξιά είναι τρόπος διαχείρισης της ανυπακοής. Αρνείται ακόμα να κοιμάται με φως ανοικτό τα βράδια.

Υ.Γ. Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε ένα μελαγχολικό απόγευμα υπό το άκουσμα του I, Vigilante των Crippled Black Phoenix έχοντας στο μυαλό την πρόσφατη συναυλία των Wire. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους.

Γάκης

This isn't the blog post you 're looking for...

Νομίζω πως το έχω τρενάρει αρκετά. Can't beat around the bush any longer που λένε και στο χωριό μου.

Δηλαδή, οκ, έχω γράψει χίλιες δυο μαλακίες εδω πέρα, και δεν έχω γράψει ούτε μια αράδα για έναν απ' τους σημαντικότερους συνεκτικούς κρίκους ανάμεσα στους σπασίκλες ανα την υφήλιο, κάτι που για τους περισσότερους έχει αποτελέσει το πρώτο βήμα προς μια μοναχική ζωή γεμάτη action figures, άχρηστες εγκυκλοπαιδικές γνώσεις, μανιασμένη ακμή και πολλά γιγαμπάιτ τσόντες.

Αναφέρομαι στο αγαπητό (και μετά τα prequel, για ορισμένους μάλλον μισητό) Star Wars.

   

Ο λόγος που δεν έχω γράψει κάτι τόσο καιρό είναι οτι όπως και να το κάνουμε, ο καθένας έχει να πεί κάτι για την εξαλογία και στις περισσότερες των περιπτώσεων το έχει ήδη κάνει: μιλάμε εξάλλου για μια απ' τις πιο popular εκφάνσεις της ποπ κουλτούρας και ένα σύμπαν για το οποίο έχουν γραφτεί σελίδες επι σελίδων. Υπο αυτές τις συνθήκες είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποφύγει κανείς τον πλεονασμό. Ας μην γελιόμαστε, πιο κλισέ θεματολογία για ποστ απο το Star Wars μάλλον δεν υπάρχει στην επονομαζόμενη μπλογκόσφαιρα (οκ, ίσως υπάρχει, π.χ. πόστ για κατοικίδια ή το Lost ή κάτι τέτοιο. Και ναι, χρησιμοποίησα την κωλολέξη μπλογκόσφαιρα).

Με αφορμή την ανακοίνωση της επανέκδοσης της εξαλογίας σε 3D απ' του χρόνου (ο ορισμός της αρπαχτής) θα προσπαθήσω να συνοψίσω με κάποια -σχετική- συντομία τι είναι το φαινόμενο Star Wars για εμένα, ελπίζοντας να μην κουράσω πολύ.

Το Star Wars για μένα είναι πρώτα απ' όλα ξεφτυσμένες, χιλιοπαιγμένες βιντεοκασσέτες που κολλάνε μέσα στο βίντεο την χειρότερη δυνατή στιγμή. Είναι η ατάκα 'το έχετε ήδη νοικιάσει

αυτό 3 φορές' απο τον υπάλληλο στο βιντεο κλάμπ. Είναι τα Σάββατα πρωί οπου ξυπνούσα γεμάτος χαρά μιας και υπήρχε 70% πιθανότητα να παίζει ένα απ τα installments σε κάποιο ιδιωτικό κανάλι. Είναι το οτι έγραφα τις ταινίες αυτές πάνω απο μαγνητοσκοπημένες τσόντες -αγαθό πιο σπάνιο κι' απο κρύσταλλο φωτόσπαθου εκείνη την εποχή- εν γνώση μου και απλά δεν με ένοιαζε. Είναι οι άπειρες διαδρομές που έχω κάνει στο Fiat 127 του παππού μου, ο οποίος ερχόταν να με πάρει μαζί μ' εναν κολλητό απ' το ωδείο μετά το σχολείο, κατα την διάρκεια των οποίων προσπαθούσαμε να τελειοποιήσουμε την a cappella εκτέλεση του Imperial March. Είναι η πραγματικά άρτια μίμηση που μπορώ να κάνω των περισσότερων απ' τους εξωγήινους του Mos Eisly Cantina όπως επίσης και του σπαστικού, over the top Sebulba, ενα skill που με έχει γλυτώσει απο πολλές socially awkward καταστάσεις και φυσικά
μ' έχει βυθίσει σε ακόμα χειρότερες (reverse chick magnet φάση). Είναι το κλίμακας 1:28 μοντέλο TIE Fighter στην κατασκευή του οποίου μαστούρωσα απ' την πολλή κόλλα και τα διοράματα που όσο και αν προσπάθησα, ποτέ δεν κατάφερα να χωρέσω στα ράφια του δωματίου μου. Είναι οι μαζικές αγορές κόμικ της Dark Horse και -ως επι το πλείστον κακογραμμένων και non-canon- βιβλίων απ' το Solaris στα Εξάρχεια. Είναι οι συζητήσεις με φίλους σχετικά με το πως παραγγέλνεις πίτσα χρησιμοποιόντας την σύνταξη του Yoda. Είναι οι εφιάλτες στους οποίους βλέπω τον εαυτό μου να πέφτει στο φρικιαστικό στόμα του almighty Sarlacc, ξανά και ξανά, περιμένοντας μια χώνεψη που θα κρατήσει χιλιετίες. Είναι η περίεργη, συνεχιζόμενη επιθυμία μου να μάθω κάποια στιγμή Galactic Basic. Είναι εκείνα τα αναρίθμητα απογεύματα που έχω περάσει στο σπίτι του κολλητού μου στο δημοτικό βλέποντας -συνοδεία χοιρινού σνίτσελ με πατάτες- ξανά και ξανά την ορίτζιναλ τριλογία ντουμπλαρισμένη στα γερμανικά, μιας και ο πατέρας του την είχε γράψει στο βίντεο απο το RTL (!;). Η εικόνα στο πάνω μέρος της οθόνης ηταν παραμορφωμένη με αποτέλεσμα τα φωτόσπαθα να μοιάζουν με γαταγάνια, ο ήχος άλλαζε pitch αβέρτα και φυσικά δεν καταλαβαίναμε Χριστό αλλά τίποτα απ' όλα αυτά δεν είχε σημασία.

Είναι εκείνη η φάση που συνειδητοποίησα οτι την φωνή του Darth Vader την έκανε ο τύπος που έσφαξε στο γόνατο ολάκερο το χωριό του Conan του Βάρβαρου. Είναι το 'ΑΧΑΑΑ!' που αναφώνησα οταν μου 'σκασε οτι ο τύπος που παίζει τον Grand Moff Tarkin είναι ο Peter Cushing, ή αλλιώς η νέμεσις του Christopher 'O.G. Dracula' Lee στα έργα της Hammer Films. Είναι η στιγμή που κατανόησα μέσα μου ως πιτσιρικάς τι υποννοεί το 'a long time ago, in a galaxy far, far away' και ανατρίχιασα. Είναι ο τρομερός, τρομακτικός σχεδιασμός των AT-AT. Είναι ο Alec Guinness που απλά εκπέμπει σεβασμό σε κάθε πλάνο, παρα το γεγονός οτι δεν γούσταρε καθόλου την φάση. Είναι o χαρακτηρισμός του Obi Wan, 'an elegant weapon, for a more civilized age' για τα φωτόσπαθα. Είναι τα θεικά Hardware Wars και Spaceballs. Είναι ο διάλογος σχετικά με την τύχη των εργατών που απασχολούνταν στην κατασκευή του 2ου Death Star στο Clerks. Είναι το ζεν πρεμιέ ύφος του Harrison Ford. Είναι ο ίλλιγγος που ένιωσα στο Empire Strikes Back οταν o Luke κρεμόταν απο την κεραία (;) στο κάτω μέρος της ιπτάμενης πόλης του Bespin περιμένωντας να περάσει το Millennium Falcon να τον μαζέψει. Είναι η -ορισμός του kick ass- φάση στo ίδιο έργο οπου το Millennium Falcon γλυτώνει στο τσάκ απ' το να γίνει το επόμενο γεύμα μιας γιγάντιας σαύρας που κατοικεί μέσα σ' έναν αστεροειδή. Είδατε; σε οποιαδήποτε άλλη ταινία θα έλιωνες στο γέλιο με κάτι τέτοιο.

Είναι ο stormtrooper που κοπανάει το κεφάλι του σε μια μισόκλειστη πόρτα, επίσης στο Empire (το οποίο είναι, καθόλου τυχαία, το καλύτερο Star Wars έβερ). Είναι το 'Don't fuck with a Jedi Master, son!' του Mark 'Cocknocker' Hamill στο Jay & Silent Bob Strike Back. Είναι τα μπιφτέκια στα μαλλιά της Carrie Fisher και οι κλανιές του R2-D2. Είναι τα ασύλληπτα matte paintings και concept art σκίτσα του Ralph McQuarrie. Είναι τα 'I have a bad feeling about this!' και 'I have you now!' Είναι αυτό το γαμημένο σημείο στο soundtrack του Return of the Jedi, και συγκεκριμένα στο κομμάτι "Brother and Sister / Father and Son / The Fleet Enters Hyperspace / Heroic Ewok", που η μουσική ξεφεύγει και γίνεται απλούστατα οτι πιο επικό έχουν ακούσει τα κάπως πεταχτά, ειναι αλήθεια, αυτιά μου. Και ναι ρε μουνιά, heroic Ewok κι ας μη γαμήσω ποτέ!

Είναι πολύ απλά η Lucasarts. Είναι η αίσθηση δέους την πρώτη φορά που έπαιξα το Dark Forces και το X-Wing. Είναι αυτο το ρίγος που ένιωσα οταν κοίταξα για πρώτη φορά κάτω απο την κορυφή ενός ουρανοξύστη στην Nar Shadaa ή αλλιώς Smuggler's Moon στο Jedi Knight και συνειδητοποίησα οτι ο κόσμος -ναι, αυτός ο σχηματισμένος απο χοντροκομμένα πολύγωνα- είναι τεράστιος, πιο τεράστιος απ' τον κόσμο 'σχολείο-σπίτι' που ήξερα μέχρι τότε. Είναι η απορία που μου προξένησε το ίδιο παιχνίδι, 'πως προέκυψε η φράση "geosynchronous orbit" σε αυτό το δίχως Γή universe;' Είναι αυτη η περίεργη μελαγχολία που μου σκάει κάθε φορά που παίζω το Knights of the Old Republic, η οποία κορυφώνεται στο επίπεδο του Tattooine, οπου βλέποντας στον ουρανό τα δύο φεγγάρια νιώθω με κάποιο περίεργο τρόπο την καυτή άμμο της επιφάνειας του πλανήτη να χώνεται στα παπούτσια μου (κι ας φοράω παντόφλα με κάλτσα στην πραγματική ζωή ενώ παίζω). Είναι αυτό το διαβολεμένο Mysteries of the Sith το οποίο καταφέρνει πάντα να φτάνει το σκατό μου στην κάλτσα και με κάνει να συνειδητοποιώ οτι λίγα πράγματα μου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο όπως αυτός ο κόσμος που ξεπήδησε απ' το κιτρινιασμένο notepad ενός μουσάτου τυπά την δεκαετία του '70.

Είναι όλοι αυτοί οι κολασμένοι σπασίκλες, οι ξεχασμένοι απ' όλους παρίες που έχουν φάει τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους σ' έναν φανταστικό κόσμο, προσπαθώντας να ξεφύγουν απο μια πραγματικότητα (;) που τους έχει δώσει μονάχα σκατά. Αυτοί που έχουν νιώσει συγκίνηση, πραγματική συγκίνηση, βλέποντας την φάση στο Return που ο Darth Vader βγάζει το κράνος του και μιλά για λίγες στιγμές σαν πραγματικός πατέρας στον γιό του. Αυτοί που ενώ θα πρεπε να νιώθουν ατέλιωτη μοναξιά, αντίθετα νιώθουν οτι έχουν πάντα μαζί τους μια παρέα που δεν θα τους απογοητεύσει ποτέ. Νιώθω μια απίστευτη αλληλεγγύη γι' αυτούς τους ανθρώπους, έχοντας υπάρξει σε μερικές φάσεις κι εγώ μέλος του ιδιότυπου κλάμπ τους.

Είναι (γιατί όχι;) εκείνο το μπρελόκ C3PO που είχα παραγγείλει απ' το eBay για να κάνω δώρo σε μια κοπέλα. Ο πωλητής μου έστειλε το εξής mail: 'ελπίζω να σου φέρει τόση χαρά όσο έφερε σε μένα πόνο'. Τελικά η φάση με την κοπέλα γαμήθηκε όσο το πακέτο βρισκόταν 'in transit' με αποτέλεσμα ο C3PO να βρει καταφύγιο στο δικό μου keychain. Απο τότε με βοηθά να θυμάμαι κάποια πράγματα.

Ίσως το σημαντικότερο όλων είναι το γεγονός οτι, ακόμα κι αν προσπαθεί επι δύο δεκαετίες δίχως σταματημό, ο Lucas δεν έχει καταφέρει ακόμα να βιάσει την παιδική μου ηλικία. Ούτε αυτός δεν μπορεί να μου το χαλάσει ρε. Δεν γίνεται, απλά.

Αν φτάσατε μέχρι εδώ, είσαστε ήρωες, άπαρτα βουνά. Θα αφιερώσω λοιπόν μερικές αράδες και για το τι δεν είναι το Star Wars, κατα την γνώμη μου πάντα.

Δεν είναι τα vintage (και τρία αυγά Τουρκίας απο αλανιάρη κόκκορα) τισέρτ σε χίπστερς της πούτσας που ζήλεψαν ομοιδεάτη τους ένα βράδυ στην Αβραμιώτου και είπαν να φορέσουν κι αυτοί ένα ίδιο, νομίζοντας παράλληλα οτι το Star Wars είναι ριάλιτι απο τους παραγωγούς του Dancing with the Stars κι' οτι ο Chewbacca είναι sushi bar. Δεν είναι οι δήθεν 'ειμαι τρρρελός φαν' συζητήσεις που κάνουν μεταξύ τους οι προαναφερθέντες χίπστερς φλασάροντας τα τισέρτ τους πριν πετάξουν δυο-τρεις παπαριές στο twitter με την ελπίδα ένα απ' τα αποφθέγματά τους να καταλήξει σε κάποιο free press. Δεν είναι -και το τονίζω αυτό- ούτε το άλλο άκρο, δηλαδή οι λυσσασμένοι 'πραιτωριανοί' φύλακες του Lucas που αν τολμήσεις και σχολιάσεις αρνητικά κάποιο σημείο της εξαλογίας, ετοιμάζουν την πίσσα και τα πούπουλα. Δεν είναι τα άπειρα special/super special editions που έχουν ανοίξει τρύπες σε πολλές τσέπες: το να κρεμάς σακούλια πρέζας μπροστά απο λιωμένο τύπο στην Ομόνοια είναι, όπως και να το κάνουμε, απάνθρωπο. Δεν είναι τα lightsaber battles που θυμίζουν το Cirque de Soleil υπο την επήρρεια speed ούτε, φυσικά, τα midichlorians (τι μαλακισμένη ιδέα κι αυτή, θεέ μου!). Γενικότερα, δεν είναι τα prequel (αν και έχουν, ομολογουμένως, κι αυτά την πλάκα τους). Δεν είναι το συνεχές πείραγμα του ξεμωραμένου Lucas στις ορίτζιναλ ταινίες που τα κάνει όλα, μα όλα χειρότερα (και ναι ρε, ο Han πυροβόλησε πρώτος). Και φυσικά, δεν είναι η 3D επανέκδοση που θα ξεκινήσει του χρόνου.

Χμμ.. Για δες. Τελικά ούτε αυτό το μπλόγκ γλύτωσε απ' την obligatory Star Wars post 'κατάρα'. Αν έλεγα όμως οτι δεν το φχαριστήθηκα αυτό το κατεβατό, θα έλεγα ψέμματα.